رفاقت تا آخر خط (قسمت پایانی)

- «کاروان امام حسین (ع) درحال عبوره. مامان! اجازه می‌دی امام مون رو تو جنگ با کفر و ظلم، یاری کنیم؟»

مگر می‌شود در پاسخ این سوال نه گفت؟ گیرم که مادر هم باشی. گیرم که تنها ثمره زندگی‌ات بخواهد راهی شود. جوان رشیدت همانکه در وجودت پروراندیش، شب به شب بالای سرش چشم برهم نگذاشتی. پابه پایش پیش رفتی تا راه رفتن یاد بگیرد و هر بار که زمین خورد تکه‌ای از قلبت جدا شد. حالا که مرد شده و آرزوی داماد کردنش را داری باید بگذاری برود. رفتنی که شاید... نه نمی‌توانی به زبان بیاوری. مادر بودن به داشتن اولاد است اگر او نباشد...
اشک در چشمانت جمع می‌شود. نمی‌خواهی با گریه، قدم‌هایش را مردد کنی. نگاه ترت را از او می‌گیری. اقتدا می‌کنی به بانو سیده زینب (س)، غم را در سینه آرام می‌کنی لب می‌گشایی به رضایت. بغلت می‌کند. مثل کسی که به بهترین آرزویش رسیده باشد؛ با شوق دست و پایت را می‌بوسد. عطر تنش مشامت را پر می‌کند. کاش می‌شد همراهش بروی!
با چشم‌های تار به رفتنش خیره می‌شوی. قرآن را روی قلبت می‌فشری. آخ! یادت رفت از زیر قرآن ردش کنی. زیرلب می‌پرسی: «برمی‌گردی؟»

بخوانید: رفاقت تا آخر خط (قسمت اول)

بخوانید: رفاقت تا آخر خط (قسمت دوم)

در میدان نبرد هم یاسر و حسن مثل دو برادر پشت به پشت هم پیش می‌رفتند. هربار که خطری حس می‌کردند، در سپر بلا شدن برای هم پیشی می‌گرفتند. مردانه با نامردان تاریخ می‌جنگیدند. خواست خدا بود که هردو رفیق از ماموریت نخست سالم برگشتند خانه. شاید مادرهایشان، ام‌المصائب را به حسینش قسم داده بودند.

انگار همه دنیا را به این مادرها داده بودند. همه دنیا یعنی سالم دیدن میوه دلت. یعنی بازگشت نور به چشمانت. یعنی آنقدر قلبت تند بزند که بترسی همه دنیا صدایش را بشنوند. یعنی از ذوق نتوانی کلامی بگویی و چشمانت از عشق خیس شود. اما نبرد حق و باطل هنوز ادامه دارد. جوان داری به فدای جوانی علی اکبرِ حسین (ع).

یاسر و حسن در خانه ماندن را تاب نمی‌آوردند. بازهم باید می‌رفتند. رفتن، تلخ‌ترین فعل جهان است!

خبر می‌آورند. خبرهای خوب!
زمان شادی است و جشن و سرور؛ پسرها آمده‌اند. چشم مادرانشان روشن! پای سفره عقد صورت ماه فرزندانشان را در رخت و لباس دامادی می‌بینند؛ با  لبخندی از سر شوق و نگاهی که مدام سرتاپای اولاد را برانداز می‌کند. همان موقع جوانی از مهمانان جلو رفت و به حسن خیره شد. گردنبندی که در گردن حسن بود به دلش نشسته بود. حسن بدون تعلل گردنبند را از گردنش درآورد و به آن جوان داد. داد و این جمله را گفت: «زیاد با من موندنی نیست».

بیست روز بعد با حمله هواپیماهای صهیونیستی، یاسرضاهر و حسن زبیب در کنارهم به شهادت رسیدند. اول خبر شهادتِ حسن به مادرها رسید. مادر یاسر بی‌قرار شد و گفت: «پسرم چطور بی حسن زندگی کنه؟»
اما با شنیدن خبر شهادت یاسر، آرام شد. رفاقت تا آخر خط این دو برادر آنقدر زیبا بود که خدا آخرین صفحه از سرنوشت دنیایی‌شان را هم کنار هم رقم زد.
روز تشییع پیکرهایشان خیلی شلوغ شده بود. جمعیتِ زیاد، مانع می‌شد مادرها یک دل سیر بتوانند با پسرهایشان خداحافظی کنند. قلب‌شان داغ جوان دیده بود اما شال‌های زرد حزب الله را از شانه‌هایشان برنمی‌داشتند. یکی از مادرها سرش را جلو برد و در گوش دیگری پرسید:
- می‌دونی الان پسرامون کجاهستن؟
- پیشِ حسین(ع)