حریم حرم: نگاهشگوشه نشین شده بود و قامت بلند و چهارشانهاش را درهم جمع کرده بود. مدتی بود که دیگر از آن لبخند دلنشین در چهره روشن حسن خبری نبود.
حسین تلفن راقطع کرد و با انرژی وارد اتاق شد. حسن اما هنوز همانطور اخمهایش درهم بود. قبل از تقسیم شدن، لبخند از لبش جدا نمیشد. هرکس از دلش خبرنداشت فکر میکرد دوری از خانواده و غربت اینطور بهمش ریخته اما حسین همکلاسیشان بود و میدانست حسن بیقرار یاسر است. آنها دوری از هم را طاقت نمیآوردند. حسین سعی کرد با شوخی حال و هوای حسن را عوض کند اما او به زمین خیره شده بود. دلتنگی رفیق چندین سالهاش دست خیالش را کشیده بود به سالها قبل؛ وقتی نوجوان بودند...آنقدر صدایشان شبیه هم بود که وقتی باهم حرف میزدند انگار کسی داشت با خودش حرف میزد:
- تو میگی چه رشتهای بریم حسن؟
- هرچی و هرجا باشه فقط باهم باشیم.
- اونکه حتما، دیدی امروز آقا معلم گفت باید به آینده شغلیمون هم فکر کنیم.
- نظرت راجع به دانشگاه نظامی چیه؟
- منظورت همون دانشگاهیه که تو ایران بورس میکنه؟
- آره از پس امتحانش برمیایم.
- میدونی که! اینجا با اون مدرک کاری که دوست داریم رو... ولی موافقم.
- تو که برنامه ریزی آینده برات خیلی مهمه چرا موافقی؟
- دلیل منم عین تو؛ بخاطر مقاومت...
لبخند معناداری که آن روز بین چشمهایشان ردوبدل شد، انگار دوباره در چشمهای تنهای حسن منعکس شد. باید کاری میکرد... تا آن روز آنها از هم جدا نشده بودند و با هم این راه را انتخاب کرده بودند.
در شهر قزوین باهم کلاسهای زبان فارسی را رفتند و درمقابل نگاه متعجب همه، در زمان کوتاهی موفق شدند هم خوب فارسی حرف بزنند و هم به نگارش آن مسلط شوند. در همان قزوین بود که صوت زیبای اذانشان همه را درگیر کرده بود. صدای ملکوتوار داشتند و همه با صدای آن دو برای نماز صبح بیدار میشدند. تا جایی که حسین و بقیه هم دورهایهایشان بعضی وقتها قبل از اذان بیدار میشدند، تنها به شوق شنیدن صدای یاسر و حسن. هر دو قرارگذاشته بودند اگر یکی قبول نشد آن یکی هم بماند و نرود اما حالا یاسر به دانشگاه مشهد اعزام شده بود و حسن به دانشگاه اصفهان. نگاهش عمیقتر شد؛ تصمیمش را گرفته بود؛ باید هرجور شده مسئولین را راضی میکرد با یاسر در یک دانشگاه درس بخواند. میدانست نفس اوهم به نفس رفیقش بسته است. دستش را روی زانویش گذاشت و بلند شد. حسین نمیدانست در فکر او چه میگذرد یا چکار میخواهد بکند. از وقتی در قزوین با حسن و یاسر هم اتاقی بود، آنها را باهم دیده بود؛ عین برادرهای دوقلو!
در طرف دیگر، یاسر هم حالش بهتر از حسن نبود. پاکی و مهربانی که در رفاقت آنها زبان زد بود، حالا در دوری این دو رفیق بیشتر سر زبانها افتاده بود. همه میدیدند که یاسر دائم در فکر حسن است تا آنجا که سر غذا با او تماس تصویری میگرفت، حتی وقتی که از دانشگاه بیرون میرفت و یا در خوابگاه بود، هر وقت فرصتی دستش میآمد با حسن تماس میگرفت و چند دقیقهای همدیگر را از حال هم با خبر میکردند.
یاد بچگیهایشان افتاد وقتی در فوتبال باهم یک تیم میشدند و اصرار بقیه بچهها برای مقابل هم بازی کردن را به هیچ وجه قبول نمیکردند. آخر سر هم بقیه مجبور میشدند آنها را در یک تیم پیش هم بگذارند تا از بازی بیرون نروند. راهشان را باهم انتخاب کرده بودند؛ پیوستن به مقاومت حزب الله را برای دفاع از حق و مظلومین گوشه و کنار دنیا انتخاب کردند. خوب با خطرات راه آشنا بودند و از زخم زبانها و طعنه و بد و بیراهها هم واهمهای نداشتند. مهم عشقی بود که خدا برای طی کردن این راه در دلشان خلق کرده بود.
یاسر آن روز انگار تمام گذشته را پیش چشمانش دید. اینکه همهاش کنار حسن بوده؛ رفیقی که گرچه برادری نداشت اما او را با همه وجود به برادری انتخاب کرده بود. دیگر طاقت یاسر تمام شد و به اصفهان رفت. همانجا بود که با هم تصمیم گرفتند کار موثری برای تمام شدن این دوری انجام بدهند. (پایان قسمت اول)
