حریم حرم: نهم ماه آذار سال 2015 (اسفند 1393) – لبنان – روستای میس الجبل؛
آنقدر نگران بود که به خود میلرزید. گویا سرمای چله زمستان به روزهای پایانی این فصل هم کشیده شده بود. وضو گرفت در حالی که اشک چشمانش با آب وضو درآمیخته میشد. نماز صبحش را خواند و آخر نمازش دعا کرد؛ دعا برای فرزندانش. سه فرزندش که در جبهههای جنگ بودند. برای هر سه آنها دعا کرد، به ویژه برای «علی». ساعتی گذشت تا اینکه خورشید طلوع کرد. سپس آفتاب برآمد و ظهر فرارسید. حال غریب او ادامه داشت تا آن که هنگام غروب خبری از «علی» به او رسید. مردم به سرعت و از سر کنجکاوی ناخودآگاه به دیدنش آمدند.
- علی مجروح شده؟
- نه دستش زخمی شده.
- جراحتش خطرناکه؟
- کسی چیزی نمیدونه.
- اصلا گفتن که علی مفقود شده.
- علی شهید شده؟
اینها حرفهایی است که مردم، زمانی که برای دیدن مادر «علی» آمده بودند میزدند.
صبح روز بعد؛
مثل روز قبل، مادر آنقدر نگران است که به خود میلرزد. وضو گرفت و بازهم مقداری از آب وضو با اشکهایش یکی شد. نماز صبحش را خواند و آخر نمازش دعا کرد؛ این بار برای فرزندانش به جز «علی». و همچنین برای همسر استوارش دعا کرد که صبرش را از مدد او داشت. ثانیههایی قبل از سجده رفتن نجوایی شنید: «أم بلال، پسرت شهید شد». ترسی ازاین نداشت که به او بگویند دیوانه شده، پس با اطمینان با خود زمزمه کرد: «علی شهید شد». بی تردید روزی گوشش به سخن خواهد آمد و به آنچه که شنیده شهادت خواهد داد.
روز دوم با کنجکاوی و خبرهای بیشتر گذشت. خورشید در پیش چشمهایش تاریک و بیرمق بود؛ گویی کل روز برایش غروبی دلگیر بود.
شهید مجاهد «علی محمد هزیمه»
هفت روز بعد؛
روز هفتم همراه است با اخبار گوناگون، خیالات و ناراحتیها، نگرانی و حیرت، انتظار و انتظار و انتظار....
نمیشود آن لحظات سخت انتظار را وصف کرد. سخنان مردم و نظرات آنها، حواشی، خاطرات، اشکها، آسمان ابری، رنگ اتاق و گامهایی که با نگرانی برداشته میشد... جملات از وصف آن لحظهها عاجزند.
هفت روز گذشت. هر تماسی که گرفته میشد و و هر فردی که از راه میرسید، به مثابه امیدی بود که خیلی زود رنگ میباخت. وجود مادر از یخبندان قلب، طوفان افکار و تصورات سردش میلرزید اما با این حال به اطرافیانش صبوری میداد؛ به فرزندانش، بستگانش و مابقی مردم. او تنها کسی بود که با اطمینان شهادت علیاش را باور داشت و پدر «علی»، آن کوه استوار، تنها کسی بود که از آگاهی همسرش از این موضوع مطلع بود. حدس مادر اشتباه نبود، علی شهید شده بود اما هنوز هدهد خبر رسان از راه نرسیده بود.
بالاخره گروهی با یک خبر موثق آمدند؛
- شهادت علی مبارک. خداوند منان بر شما منت نهاد و او را شهید برگزید.
مادر شهید: «پیکرش کجاست؟»
- «برادران نتوانستند او را به عقب برگردانند. تروریستهای مسلح منطقه را اشغال کردند».
پدر هم به سخن آمد که: «اجازه نمیدهم زندگی کسی برای پیکر پسرم به خطر بیفتد. «علی» شهید شد؛ زندگی کسی را به خطر نیندازید. این پیکر برمیگردد». بعد از آن دیگر کسی حرفی نزد جز اشک چشمها. برادران، نزدیکان، همسایهها، دیوارها و ابرها... همه و همه میگریستند.
تنها صدای مادر به گوش میرسید: « یا زهرا، بانوی من، یا زهرا، مددی کن تا درست رفتار کنم و صدایم بلند نشود.» همه منتظر اشک چشمانش بودند...
شهید مجاهد «علی محمد هزیمه»
روز هشتمِ بعد از شهادت؛
به خود میلرزید. بازهم وضو و بازهم اشکهایی که در سحرگاهان جاری بود. نماز صبحش را خواند و در آخرِ سلامش زیر لب نجواهای عاشقانهای داشت: «مادر جان، انشاالله که در آخرین نفسهایت امام زمان (عج) را یاد کردهای مادر...».
خورشید بهاری که طلوع کرد مردم برای عرض تسلیت و تبریک میآمدند. همه از آنچه میدیدند و میشنیدند به شگفت آمدند. این مادر شهید بود که به آنها دلداری میداد و آرامشان میکرد. به دوستان فرزندش کمک میکرد. بیشترین جملهای که تکرار میکرد، این بود: «پسرم شهید شده و پیکرش بر روی زمین است؛ درست است؛ اما بانوی ما حضرت زینب (سلام الله علیها) برادران و فرزندانش و فرزندان برادرانش به شهادت رسیدند و کسی نبود که به او دلداری دهد و تسلیت بگوید». در آخر هم میگفت: «جز زیبایی چیزی ندیدم».
زمانی که کاری نداشت میایستاد و سخنانش را کامل میکرد و به خانواده میگفت: «این لحظات لحظات عزت است نه لحظات ذلت و شکست». سپس مینشست و نگاه رضایتمندانه و لبخندهای صمیمانهاش را نثار اطرافیان میکرد. زیر لب با نجوا میکرد که: «انشاالله علی میآید».
شهید مجاهد «علی محمد هزیمه»
روز دوازدهم بعد از شهادت؛
دوازده روز از شهادت «علی» گذشت. رسیدن پیکر «علی» بهترین خبر برای قلب پر از غلیان مادر بود. محلهها و کوچهها با گلهای زرد و آفتابگردان آذین بسته شدند؛ ماشینها لباسی از گلهای قرمز و سفید پوشیدند و زمین، لباسِ سفیدِ پر از برف بر تن کرده بود. چقدر عجیب بود بارش برف در این ایام سال.
مضطرب و پریشان میایستاد پشت پنجره و دستانش را به هم میفشرد. تمامی رازهایش را در قلب حفظ میکرد و در دل میگفت: «یا زهرا، زمان امتحان است. نمیخواهم ضعیف باشم. نمیخواهم صدایم بیرون بیاید. کمکم کن. نمیخواهم عشقم، «علی» را با شیون و فریاد استقبال کنم». اینجا در پشت پنجره و به دور از چشمها، اشکهایش جاری بود. به چهره مونس و همدمش نگاهی انداخت: «چی شده ابو بلال؟»
پدر «علی» جواب داد: «آخرین باری که «علی» رفت میدانستم که دیگر برنمیگردد». سپس با دستانش اشکهای مادر شهید را پاک کرد. ماشین اورژانس نزدیک میشد. صدایش بیش از هر زمان دیگری نزدیک و واضح بود. معمولا صدای آمبولانسها را می شنیدند اما نه اینقدر نزدیک! پیکر «علی» در آن بود.
به استقبال رفت؛ قلبش آرام بود. چهرهاش همچون گل سوسن میدرخشید. سبدی از گل سرخ و برنج آماده کرده بود، آن را در دست گرفت و شروع کرد به پخش برگ گل و دانههای برنج. مردم همانگونه که گریه میکردند با احترام تابوت را حمل میکردند و تکبیرهای زینبی سر میدادند. مادر هم با اشکها و لبخندهای توامان میگفت: « نزد خانم فاطمه زهراء (سلام الله علیها) رو سفید باشی. شهادتت قبول باشد. خداوند برایت سهل و آسانی قرار دهد. خدا به همراهت... خدا به همراهت». تابوت مدتی در خانه مستقر شد. هر کس با توجه به ارتباطش با شهید، به شیوه خود با شهید وداع کرد. همه وداع کردند جز مادرش.
ساعت را پرسید: «زمان اقامه نماز چه وقت است؟» نگاهها با حیرت به سوی او چرخید و او در حیرت و تعجب بیشتر دیگران گفت: «قبل از اقامه نماز در کنار تابوت ظاهر نخواهم شد؛ شهدا اولین هدفشان نماز بود. من 12 روز منتظر «علی» بودم، شما 10 دقیقه منتظر من بمانید تا نمازم را بخوانم».
مراسم تشییع آغاز شد. فضای مراسم چقدر به مراسم تولد شباهت داشت. چه فرشتگان زیادی! چه برف زیبایی...
مراسم دفن پیکر در خاک با شتاب انجام شد. فریادها بلند شد. مادر شهید همچنان سعی داشت آرامشی همراه با خشوع و تواضع داشته باشد.
اما «ابو بلال»، پدر شهید این جمله را بارها تکرار میکرد: «کسی را که به تو شلیک کرد نمیبخشم».
مراسم که پایان یافت مادر «علی» نزدیک مزار نشست. سرش را به خاک نزدیک کرد و شروع کرد به صحبت با پسرش: «ماما، شهادتت مبارک. خداوند چهرهات را روشن کند «علی». فهمیدم که بدون غسل و کفن و با لباس جهادت دفن شدی. مبارکت باشد که به این عزت و سربلندی رسیدی. «علی» جان، پیکرت 12 روز روی زمین ماند؟ خدا کند که امام مهدی (عج) به استقبالت آمده باشد. ماما، «علی» جان! به من اطمینان بده زمانی که به شهادت رسیدی امام مهدی را صدا زدهای؟ او را صدا زدی؟»
مزار شهید در روستای میس الجبل
