امدادگری که راه رسیدن به خدا را خوب می شناخت

حریم حرم: خانه کوچک و محقری که شهید «عبد عیسی» در آن پرورش یافت، تنها یک سازه بی روح از سنگ و تکه‌هایی از آجر نبود. خانه آنها فقیرانه بود اما همیشه رایحه‌ای از الفت، محبت، قناعت و رضایت در آن پراکنده بود. خانه آنها خاطراتی سرشار از محبت و مهربانی را تا همیشه در سینه خود به یادگار دارد. خانه که نه؛ اتاقی کوچک بود که خانواده‌ای بزرگ و عزتمند را در خود جای داده بود.

«عبد» هفت برادر داشت. او از بازی و دویدن همراه با برادرانش در میان باغ وبستان خسته نمی‌شد؛ گویی او با لبخندهای معصومانه و پاکش در برابر ترس از اشغالگران می‌ایستاد؛ انگار با دویدن‌هایش درمیان تانک‌های دشمن صهیونیست می‌خواست به آنها بفهماند که: «این زمین با آسمان و خاکش متعلق به من است.»

در دوران کودکی بود که اولین نشانه‌های عشق و ارادت به مقاومت در او بروز کرد. او به مانند دیگر فرزندان آن دوران، با ارادت به شیخ «راغب حرب»، یکی از رهبران مقاومت لبنان روزگار می‌گذراند. به ردای این رهبر مقاومت پناه می‌برد و از چشمه سار شهامت و مجاهدت او می‌نوشید. یک سوال جدی ذهن «عبد» را درگیر کرده بود؛ اینکه چطور «شیخ راغب» و گروه کوچکش لرزه بر دل سربازان صهیونیستی انداخته‌اند و آن‌ها را آرام آرام به عقب رانده‌اند. «شیخ راغب» ترور شد و خونش در رگ‌های مردم آن سرزمین از جمله جوانانی چون «عبد عیسی» جوششی دوباره یافت. «عبد» با سن نه چندان زیادش، مبدع و مبتکر عملیات‌های نظامی نه چندان پیچیده علیه رژیم صهیونیستی شده بود.

 سختی جنگ و عهد شکنی اشغالگران

 «عبد» خیلی زود به عرصه کار و تلاش وارد شد و کار در زمین‌های کشاورزی را برای کسب رزقی پاک انتخاب کرد؛ آن هم در شرایطی که همچون سایر لبنانی‌های ساکن جنوب، در زمین‌های کشاورزی از شر دشمن صهیونیستی در امان نبود. او نمی دانست هر دانه‌ای که در زمین می‌کارد را می‌تواند برداشت کند یا نه چرا که توپخانه‌های اسرائیلی حاصل دسترنج اهالی جنوب لبنان را به آتش می‌کشاندند. این موضوع بذرِ خشم عمیقی از دشمن صهیونیستی را در دل «عبد» کاشت؛ خشمی که با هیچ چیز جز شنیدن خبر موفقیت‌آمیز رزمندگان مقاومت علیه صهیونیست‌ها و پیروزی‌هایشان آرام نمی‌شد.

 «عبد» نسبت به مردم محبت و مهربانی زیادی داشت. هیچ چیز او را از خدمت و کمک به دیگران باز نمی‌داشت. آنچه که از شغل پر زحمت تراشکاری به دست می‌آورد را با دیگران تقسیم می‌کرد و برای خودش تنها مقدار اندک و ناچیزی باقی می‌گذاشت. بعضی اوقات مادرش او را سرزنش می‌کرد که چرا به فکر تأمین آینده خودش نیست اما او با کلام آرام و مهربانانه همیشگی‌اش، خاطر مادر را آسوده می‌کرد و از او می‌خواست تا غصه نخورد چرا که خود می‌داند چطور امورش را تدبیر کند. بر خداوند توکل می‌کرد و غصه آینده را نداشت چون معتقد بود خداوند روزی دهنده تواناست.

 داوطلب دفاع شهری

 هم سری نترس داشت، هم دلی لطیف و مهربان. نمی‌توانست نسبت به مظلومیت هم‌وطنانش در مقابل دشمن سگ‌خوی صهیونیستی ساکت بنشیند؛ از همین روی به جمع داوطلبان مردمی دفاع از شهر خود پیوست. سال‌ها سپری شد و در طول آن سال‌ها شجاعت و دلیری‌اش زبان‌زد شد. دلاوری‌های او بیش از همه در جنگ وحشیانه‌ای که دشمن صهیونیستی در روستاهای جنوب لبنان آغاز کرد، به چشم آمد. چقدر قلبش دردمند می‌شد زمانی که نمی‌توانست هم‌وطن مظلومی را از مرگ نجات دهد.

 از زیباترین ماجراجویی‌های «عبد» و برادرش علاقه آن‌ها به  صید ماهی از رودی واقع در روستای مجاور به روستای «جبشیت» بود. رسیدن به آنجا به خاطر خطراتی که خمپاره‌های صهیونیستی ایجاد می کرد بسیار سخت بود. اما خاطره‌ای از ماهی گیری در آن مکان پرخطر به یکی از شیرین‌ترین خاطرات «عبد»  و برادرش تبدیل شد. درست در روز شکست خفت‌بار رژیم صهیونیستی در جنوب لبنان، «عبد» و برادرش یک روز از میانه هوای مه آلود عبور کردند و به سراشیبی صخره‌ای بلند رفتند. زمانی  که به کرانه رود رسیدند، «عبد» ماهی‌ها را دید که در آب پاک و روشن آنجا آزادانه حرکت می‌کردند. دیدن این منظره عقلش را ربود و به شگفتی خلقت فکر کرد. غرق در افکار خود بود و زمانی به خود آمد که برادرش با ارتتکاب اشتباهی خطرآفرین چاشنی بمبی که در آن اطراف بود را به داخل آب انداخت. بر اثر آن صدایی طنین انداز شد و دشمن صهیونیستی آن منطقه را مورد هدف قرار داد.

آن دو در تنه درختی پنهان شدند و منتظر ماندند تا کمی فضا آرام شود. پس از آن بجای فرار فرار دوباره شروع به صید ماهی کردند و با صید زیادی به خانه برگشتند. وقتی رسیدند متوجه شور و غوغای مردم در شهر شدند و فهمیدند که علتش شکست دشمن صهیونیستی است.

رساندن دارو در میان خمپاره‌ها

 در سال‌های صلح، زندگی «عبد» نیز آرام و به دور از هیاهو سپری می‌شد تا اینکه که تجاوزگری دوباره صهیونیست‌ها در جنگ سال 2006 میلادی شروع شد. از ابتدای جنگ او دوشادوش رزمندگان مقاومت برای دفاع به پاخواست. در آن ایام همچون سایر رزمندگان حزب الله «عبد» جسورانه بر لبه مرگ راه می‌رفت. هر از گاهی در زیر چشمان هواپیماهای دشمن و از بین خمپاره‌ها مسافتی را طی می‌کرد تا دارویی را به مریضی برساند که در همسایگی آن‌ها  بود و به دلیل بیماری نتوانسته بود روستا را ترک کند.

هنوز جنگ 33 روزه تمام نشده بود که «عبد» داوطلب حضور در دفاع شهری در مقاومت اسلامی شد؛ آرزویی که از زمان کودکی آن را در سر داشت. دوره‌های متعددی را پشت سر گذاشت تا مهارتش در نجات مردم بیشتر شود. «عبد» درمیان دوستانش به پیش دستی در کارهای دشوار و فداکاری معروف بود. در خطر پذیری همتا نداشت و بی‌پروا به دلِ کارهای سخت و پرریسک می‌زد. نمونه آن زمانی است که یکی از انبارهای مقاومت مورد هدف قرار گرفت؛ در حالی که مهمات در حال منفجر شدن بودند، «عبد» به آنجا رفت و تمام تلاشش را به کار گرفت تا آنجا که می‌تواند مهمات ذخیره شده مقاومت را حتی به اندازه یک گلوله را نجات دهد.

 می‌خواهم تو را به بهشت ببرم

 به محض اینکه دفاع مقدس در سوریه آغاز شد، «عبد» با توجه به تخصصش از اولین کسانی بود که به  جبهه نبرد با تروریست‌های تکفیری پیوست. در آن مقطع «عبد» مته بود و سه فرزند قد و نیم قد داشت. اندکی از حضور در سوریه گذشت و «عبد» تصمیم گرفت کم کم مادرش را برای شنیدن خبر شهادت خود آماده کند؛ چراکه از عشق و علاقه مادر نسبت به خود و لطافت قلب مادر با خبر بود. همیشه به مادر می‌گفت: «می‌خواهم تو را به بهشت ببرم»

 «عبد» بسیار تحت تاثیر حال و هوای جبهه قرار گرفته بود؛ چهره خنده رو و بشاش او تغییر کرده وسکوت بر لبانش ساکن شده بود. احوالاتش دگرگون شده بود. بیشتر اوقات با خداوند هم صحبت بود. هر بار که شهیدی را در آمبولانس قرار می‌داد، در کنارش می‌نشست ازخودش می‌پرسید: «چه وقت نوبت من می‌رسد؟»

زمان گذشت و نبردها در سوریه شدت گرفتند. هر بار که یکی از رزمندگان زخمی می‌شد یا به شهادت می رسید، «عبد» وارد میدان خطر می‌شد و او را به عقب می‌کشید. هر وقت که شیفت کاری‌اش به پایان می‌رسید و امدادگر جایگزین می‌رسید، تحویل پستش را به تأخیر می‌انداخت؛ تا اینکه دوباره نوبت به پست خود او برسد. «عبد» خیلی کم استراحت می‌کرد.

در معرکه «القصیر» بار آخر اصرار داشت تا به عنوان همراه با نیروهای جایگزین خود به میدان برود به این بهانه که او راه را خوب می‌داند. آری، «عبد» راه را خوب می‌شناخت. او می‌دانست که آن راه او را به خدا می‌رساند. قلبش به شدت می‌تپید. شادمانی بر چهره‌اش آشکار بود. گویی که  می‌دانست بعد از این تقاطع بازگشتی نیست. ناگهان تپش قلبش بر اثر گلوله تک تیر اندازی خاموش شد. روحش آرام گرفت و بعد از روزها جهاد، استراحت طولانی به خود داد.

رزمندگان با کوچ او برادری مهربان را از دست دادند. او نمونه مردی بود که هر آنچه در توانش بود برای نجات جان انسان‌ها انجام داد؛ او هر آنچه در وسعش بود انجام داد تا با جانش اسلام ناب محمدی را یاری دهد.