حریم حرم: ایام ماه مبارک رمضان بود؛ یک شب پیش از آنکه به ماموریت برود، در شب نشینی پس از افطار به مادرش گفت مقداری پول به او خواهد داد تا روز بعد مقداری قهوه تلخ خریداری کند. سپس به او گفت: «خودت را برای تمیز کردن خانه خسته نکن، فقط به صورت مختصر آن را آماده کن؛ هلهله کن و با شادی بر روی پیکر من گل بریز.» مادر در حالیکه غمی قلبش را میفشرد به او گفت: «آیا مادر بر سر پیکر فرزندش شادمانی و هلهله می کند؟» و «ذوالفقار» پاسخ داد: «این وصیت من به شماست.»
باز خواهم گشت، اما شهید
این بار آخرین باری بود که «ذوالفقار» در مورد شهادت صحبت میکرد و نکته قابل توجه این بود که تاریخ شهادتش را مشخص کرد؛ طوری که همه فهمیدند سفر فردایش بیبازگشت است. صحبتهای «ذوالفقار» در مورد شهادت با هدف آمادهسازی خانواده و همسرش برای شنیدن خبر شهادتش نبود، بلکه وی از واقعیت گریز ناپذیری صحبت میکرد که خانواده و اطرافیانش همیشه منتظر وقوع آن بودند.
فردای آن روز مادر «ذوالفقار»، با سکوت و شکیبایی خانه را مرتب و برای پذیرایی از مهمانان قهوه را آماده کرد و این در حالی بود که فرزندان و همسایهها در بهت و حیرت فرو رفته بودند. او با خونسردی منتظر خبری بود که پیشتر قلبش او را از آن آگاه کرده بود. ناگهان عدهای غریبه به در خانهشان آمدند. مادر جلوی در ایستاد؛ آنها سراغ همسرش را گرفتند که پاسخ داد: «ایشان در منزل نیستند» و پیش از آنکه هر خبری را به او اعلام کنند پیش دستی کرد و با خونسردی هرچه تمامتر گفت: «ما برتر از خانم فاطمه زهرا و زینب کبری نیستیم؛ ما امروز مبارزه میکنیم تا فدای امام حسین (ع) شویم»؛ و این همان چیزی بود که فرزندش از او خواسته بود.
شهید «ذوالفقار مرتضى مرضه»
یک الگوی تمام عیار
«ذوالفقار» فرزند خانوادهای متعهد و مجاهد بود. محترم، آرام و با وقار بود. وقتی رفت، هنوز سنش به 25 سال نرسیده بود اما روزهای عمرش مملو از تلاش و جهاد بود.
«ذوالفقار» از آن دسته افرادی بود که گفتارش را میسنجید و کردارش را ارزیابی میکرد. مراقب نفسش بود و به تربیت آن اهتمام میورزید. از اظهار نظر درباره هر آنچه که به او ارتباطی نداشت، دوری میکرد. بسیار به والدینش توجه داشت و از کودکی به سرعت نیاز آنها را برطرف میکرد و برای کمک به ایشان تلاش میکرد. هرگاه که از مدرسه باز میگشت و پدرش سرِ زمین بود، میدوید تا بیل را از وی بگیرد و یا اگر مادرش مشغول نظافت منزل بود، به او کمک میکرد. رفتار او با پدر و مادر تا آخرین روز زندگیاش به همین صورت بود به گونهای که هرگاه در منزل بود مسئولیت کارها به عهده او بود و مانع از خستگی پدر و مادرش میشد.
«ذوالفقار» بین تحصیلِ علم، کار و فعالیت در بسیج مردمی لبنان، توازن ایجاد کرده بود و هیچ چیز در دنیا او را از هدفی که به دنبالش بود باز نمیداشت. اما بیشترین چیزی که آزارش میداد و ذهنش را به خود مشغول میکرد، تغییر شرایط جامعه و کم توجهی مردم به ارزشها و اخلاقیات بود. همچنین بیحرمتیهایی که باعث سقوط جامعه شده بود. به همین خاطر شیوه برخورد او با دیگران درسی بود که افراد دور و نزدیک از آن بهره میبردند و در چگونگی رفتار با دیگران الگو محسوب میشد. در حد قابل توجهی تهذیب نفس داشت و به هیچ چیز به اندازه نماز اول وقت سفارش نمیکرد. به دوری از غیبت تأکید داشت و به ادب و احترام در تعامل با مردم سفارش میکرد. نکته قابل توجه این بود که گفتار وی برای پند و نصیحت نبود بلکه خود با اطرافیان برای انجام توصیههایش همراه میشد.
اولین حضور ذوالفقار در میدان جهاد
«ذوالفقار» در آغاز جوانی به جرگه نیروهای مقاومت اسلامی پیوست و حضور در جنگ سی وسه روزه لبنان در سال 2006 اولین حضورش در میدان نبرد بود؛ او، پدر و برادرانش در یک روستا ماندند و هر کدام از آنها، یک نقطه مجزایی را حفاظت می کردند.
«ذوالفقار» آموزشهای نظامی فراوانی را پشت سر گذاشت. فعالیتهای نظامی وی برای همگان مخفی بود و هیچ کس از کم و کیف فعالیتهای او اطلاعی نداشت. او جزء اولین کسانی بود که به جبهههای دفاع از حرم در سوریه پیوست اما هیچ کس نمیدانست که غیبتهای او به دلیل حضور در نبردهای خطیر و حساس با تروریستهای تکفیری است. هرگاه که در منزل بود و عملیات جدید شکل میگرفت، به خاطر عدم مشارکتش در آن عملیات، با تمام وجود غبطه رزمندگانی را میخورد که در میدان جنگ حضور داشتند.
«ذوالفقار» پس از ازدواجش، در طبقه بالای منزل پدر ومادرش ساکن شده بود و زمانی که از سرکار باز میگشت، بیشتر وقتش را در منزل والدینش میگذراند. این فقط به خاطر نیکی به ایشان نبود بلکه او عاشق زندگی خانوادگی بود و برای استحکام بخشیدن به پیوند خانوادگی این شیوه را ترک نمیکرد. از سوی دیگر حضور نوهها از غم دوری پسر برای پدر ومادر کاسته بود. خداوند دو فرزند به او عطا کرده بود؛ سومین فرزندش را همسرش زمان شهادتش باردار بود.
سفرهای که به آسمان وصل شد
«ذوالفقار» در شب آخر و هنگام حضور در سفره افطار از سفرِ جاودانه قریب الوقوعش اطمینان خاطر داشت. افطار آن شب او و همرزمانش بسیار با شکوه بود؛ نه بخاطر اندک لقمه دنیا، بلکه به خاطر سفره وصالی که یک سر آن تا آسمان کشیده شده بود. «ذوالفقارِ» مقاومت همراه با رفیق و همرزمش «محمد مهدی یاغی» شهید شد و آخرین کلامش این بود که «خیلی تشنهام» و طولی نکشید که برای همیشه از جام وصال سیراب شد؛ «ذوالفقار»، در جوار حضرت زینب (سلام الله علیها) و در شب شهادت امیر المؤمنین علی (علیه السلام) شهید شد و به آنچه که میخواست، رسید.
