لبخند ماندگار به شهادت

حریم حرم: نزدیک قبر مادرش، خاک را با کلنگ زیر و رو کرد و برای خودش قبری حفر کرد. وصیت کرد تا بعد از شهادت، دراطراف آن گل بکارند و بر پیکرش برنج بپاشند و برای او هلهله سردهند. بعد از سه روز به خانه ابدی‌اش آمد در حالی که محاسن و صورتِ همچو ماهش با خونش رنگین شده بود. گویی «وسام» در این دنیا با خود خداحافظی کرد، خود را برای سفر آماده کرد و مقدمات تشییع پیکرش را مهیا کرد. او برای فرزندان و همسرش که عمری را در کنارش گذرانده بودند وصیتی طولانی نوشت. او رفت؛ با قلبی مطمئن و تبسمی که در قلب‌های غریبه و آشنا جاودانه شد.

بزرگ مردِ کوچکِ خانواده

«وسام» و برادرانش در خانه کوچکی در «بئرالعبد» در حومه «بیروت» بزرگ شدند. کوچکی خانه و تنگی جا، مانع سر و صدای بچگانه و بازی‌های جمعی آنها نبود. بیش از هر چیز در خانه آن‌ها فضای محبت و ایثار و همکاری حاکم بود. جنگ بین مقاومت و اسرائیل جزو بازی‌های همیشگی آنها بود.

هر کسی که دور و بر او بود مورد لطف و توجهش قرار می‌گرفت؛ اگر خسته‌ای بود دردش را تسکین می‌داد و اگر نیازمندی می‌دید، کمکش می‌کرد. زمانی که ناراحت می‌شد شوخی‌های معروف و دوست داشتنی‌اش بیشتر می‌شد. «وسام» در درس خواندن کوشا بود. در رشته مهندسی درس خواند و سپس به خواندن علوم دینی روی آورد اما نتوانست در آن توفیقی پیدا کند زیرا چاره‌ای نداشت جز اینکه همراه پدرش با سختی‌های زندگی مواجه شود. زمانی که وارد کاری می‌شد، یاد گرفتن آن کار برایش اهمیت زیادی داشت. کار در نگاه او به معنای جهاد بود؛ زمانی در مغازه پدر مشغول فروش وسایل شست و شو بود، زمانی در کار طلا و وقت دیگر در مغازه کوچک خود به کسب نان حلال مشغول بود.

با عمّار در شب آخر

حال و هوای محله‌ «بئرالعبد» «وسام» را خیلی زود رشد داد. بر در و دیوارهای این محله، شعارهای انقلابی امام خمینی (ره) در ایران حک شده است. وسام و دو دوست نزدیکش، شهید «عمّار حمود» و شهید «حسین شلهوب» در کوچه پس کوچه‌های همین محله رشد کردند. آن‌ها همراه هم بودند؛ با هم از کودکی در گروه پیشاهنگی امام زمان (عج)مقاومت حزب الله پرورش یافتند و بزرگ شدند تا اینکه در سن جوانی دوره‌های نظامی را پشت سر گذاشتند و بعد از آن در میادین نبرد حضور پیدا کردند.

«وسام» شاهد آخرین شب حیات دوست نزدیکش شهید «عمّار حمّود» بود؛ در آن شب صدای «عمّار» را می‌شنید گویی با کسی حرف می‌زند. تا اینکه سپیده صبح دمید. «وسام» از او پرسید که با چه کسی صحبت می‌کرد؟ «عمّار» گفته بود امیرالمؤمنین علی (ع)را در خواب دیده و پیروزی در عملیات استشهادی علیه رژیم صهیونیستی را بشارت گرفته است.

رفتن «عمّار» به منزله وارد آمدن جراحتی دوباره بر قلب زخم دیده «وسام» بود. او پیش از این مادرش را به دلیل ابتلا به یک بیماری سخت از دست داده بود. مدت طولانی نگذشت که پدر«وسام» هم به مادرش پیوست؛ «وسام» مجبور شد برادرانش را به خانه خودش در جنوب لبنان ببرد و سرپرستی آن‌ها را برعهده بگیرد. طولی نکشید که برای آن‌ها خانه‌ای ساخت تا به آن‌ها احساس آرامش و استقلال ببخشد.

هم برادر بود، هم پدر و هم مادر

همان گونه که یک مادر، فرزندانش را در آغوش می‌کشد، «وسام» برادرانش را در کنار فرزندان خود در آغوش می‌کشید. او تمام تلاشش را می‌کرد که در قبال آن‌ها کوتاهی نکند؛ مخصوصا در اوقاتی که از انجام وظیفه‌اش در مقاومت اسلامی فارغ می‌شد.

زمانی که فرماندهی گروه پیشاهنگی امام مهدی (عج) را بر عهده داشت، عشق و محبتش در قلب‌ جوانان رخنه کرد. وجودش آمیخته‌ای بود از پاکی فطرت، ایمان عمیق و یقین حقیقی. ارتباطش با خداوند سبحان و اهل بیت (علیهم السلام) خاص و ویژه بود. کسی به یاد ندارد که «وسام» هنگام گرفتاری درِ خانه کسی جز اهل بیت را بزند. در نهایت هم با دستان پر مهر اهل بیت غم و اندوه از قلبش زدوده می‌شد.

با جراحت‌هایش شوخی می‌کرد و می‌خندید

در سال 2008 میلادی، «حسین شلهوب» دیگر دوست نزدیکش به شهادت رسید. «وسام» ماند و یک دنیا خاطره و حسرت ماندن در این دنیا. دیگر تاب وتوان ماندن در این دنیا را نداشت. با وجود اینکه در آن زمان جنگی به میان نبود، برای رفتن به کارزار نظامی اصرار داشت. او از اولین کسانی بود که به ندای جهاد برای دفاع از حرم عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری (س) لبیک گفت.

«وسام» در طول فعالیت‌های جهادی‌اش دچار جراحت‌هایی شد. مواجهه او با جراحت‌هایش هم خاص بود؛ بیشتر اوقات به شوخی علت این جراحت‌ها را به همسر و دوستانش نسبت می‌داد. او همانقدر که به خوشرویی و شوخ طبعی معروف بود به جدیت در مقابل خطا و اشتباه نیز زبانزد بود.

از تلخی قهوه تا تلخی جدایی

«وسام» در سوریه با شهید «علی مسلم وهبی» که رزمنده‌ای پر مهر و محبت بود، آشنا شد. «وسام» یک دل خوشی دیگر در میدان نبرد داشت؛ صبح‌ها بیدار می‌شد و قهوه‌ای آماده می‌کرد تا آن را آرام آرام بنوشد. بودن این قهوه درمیدان نبرد و طعم تلخ آن برای «وسام» بسیار لذت بخش بود. اما خیلی زود تلخی لذت بخش قهوه جای خود را به تلخی جدایی داد؛ دوست و همرزم جدیدش «علی وهبی» شهید شد تا او بیش از پیش مشتاق رفتن شود.

از آن پس، روز به روز بر زیبایی «وسام» افزوده می‌شد و نوری در پیشانی‌اش منعکس می‌شد. به کرات برای برادران و خانواده و دوستانش وصیت می‌کرد. به فرزندانش از شهادت خود خبر می‌داد و می‌گفت ممکن است آنها به مانند فرزندان امام حسین (ع) یتیم شوند؛ پس از آن برای آن‌ها مسئولیتشان را به عنوان فرزند یک شهید تشریح می‌کرد.

قبل از رفتن به مأموریت آخر، در تشییع جنازه همرزمش، شهید «ربیع مرعی» شرکت کرد. «وسام» در آن مراسم رفتار عجیبی داشت و همرزم شهیدش را با شوخی و سخنان لطیف به خاطر رفتن ملامت می‌کرد. کسانی که «وسام» را کاملا می‌شناختند حال و روز او را درک می‌کردند؛ می‌دانستند که صبرش لبریز شده و دیگر تاب و تحمل ماندن ندارد.

مأموریت پایانی

«وسام» بعد از آنکه قبری برای خودش حفر کرد، یک شب کامل را در کنار مزار دوست شهید «علی وهبی سپری» کرد. آن شب، «وسام» پرچمی که متبرک به ضریح امام حسین (ع) بود را به دور خود پیچیده بود. اینکه آن شب بین «وسام»، دوست شهیدش و خدا چه گذشته بود رازی سر به مهر است اما پس از آن شب بود که «وسام» با جامه‌ای رسمی و زیبا به سوی مأموریت پایانی‌اش رفت؛ ظاهر او به گونه‌ای بود که گویی به یک مهمانی رسمی و یا مراسم جشن عروسی رهسپار است و نه مناطق خطرناک نبرد همچون «غوطه شرقی» و منطقه «العتیبه».

«وسام» و دوستان همرزمش در آن عملیات با سلحشوری کم نظیری وارد صحنه مبارزه شدند. در میانه نبرد بود که ناگهان فریاد کمک خواستن یکی از همرزمان به گوشش رسید. بدون توجه به خطری که وجود دارد برای نجات او بی درنگ به سویش شتافت؛ گلوله‌ای به کمر «وسام» اصابت کرد؛ در حالی که دستانش به خون آغشته شده بود بر روی دو زانویش نشست؛ محاسنش را به خون خود آغشته کرد و گفت: «پروردگارا! این قربانی را از ما قبول کن. یا رب! خشنود شدی؟ جانم را بگیر تا راضی شوی.» در همین حال تبسم آخر بر لبانش نقش بست و تا آخرین نفس به آسمان چشم دوخت. آن تبسم تا زمان به خاک سپرده شدن همچنان بر روی صورت «وسام» باقی مانده بود.