میدانم که یک جوان دلش میخواهد شیکپوش باشد و تیپ بزند، به غذا و تفریح و رختخواب و خیلی چیزها اهمیت بدهد. بااینکه او هم جوان بود، اهل این حرفها نبود. مثلاً اگر پارسال شلوار نو خریده بود، همان شلوار را تا امسال میپوشید. صرفهجویی میکرد و ولخرجی نداشت.
اهل مُد روز نبود که پولش را صرف چیزهای بیهوده کند. سادهزیست بود و قناعت داشت. واقعاً قدرش را ندانستم. آنقدر قانع بود که برای گذران زندگی روزمره، به تجمّلات و تشریفات اهمیت نمیداد. در داشتن پوشاک و کفش، اهل این نبود که فلان مارک و فلان مدل را بپوشد. هر چه مناسبش بود، میپوشید و برای این موارد ولخرجی نمیکرد.
از اینکه ساده بپوشد و ساده راه برود، خجالت نمیکشید و پیش دوستانش، احساس شرمندگی نمیکرد. اهل این حرفها نبود. در مشکلات و در مسیر رسیدن به اهدافش، اهل بهانهجویی نبود. صبور بود و در عین صبور بودن، خوشاخلاق. برای مدرسه رفتن و تهیۀ خوراکی به من رو نمیانداخت. که پولتوجیبی میخواهم. اگر هم نداشتم بدهم، اهل لجاجت نبود. نان لواش و تافتون را بهعنوان خوراکی مصرف میکرد.*
* به روایت پدر شهید
بریدهای از کتاب «بازگشت مسلم»؛ زندگی و خاطرات مدافع حرم، شهید سید مصطفی موسوی (لشکر فاطمیون) (صفحات 34 و 35)
تهیه و تدوین: گروه تحقیقاتی احیاء
ناشر: دفتر نشر معارف (وابسته به نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاهها)
