یک شب خواب دیدم همراه سه تا از دوستهایش به خانهمان آمدند! پیراهنی سفید به تن داشت و چهرهاش نورانی، زیبا و خندهرو بود. خوب نگاهش کردم. نزدیکتر آمد و گفت: «مادر روزت مبارک!»
هدیهای که داخل یک پلاستیک بود را به دستم داد و گفت: «مادر! من نمردهم! شهدا زنده هستن!»
با اللهاکبر اذان صبح از خواب بیدار شدم. خوشحال از اینکه دوباره امین به خوابم آمده، نماز خواندم. ساعت 11 صبح همان روز همسرم گفت: «امروز دوستای امین میخوان بیان خونه.» ظهر بود که سه نفر از دوستان امین با یک هدیه داخل پلاستیک وارد شدند!
بعد از احوالپرسی گفتند: «اومدیم روز مادر رو به شما تبریک بگیم.» دلم لرزید! خواب شب قبل را برایشان تعریف کردم و همه گریه کردیم.
حالا در نبودش هر لحظه به یادش هستم؛ بعد از هر نماز یا وقتی توی آشپزخانه ظرف میشویم. عکسش را زدهام روبهروی چشمهایم تا مدام نگاهش کنم. همهجا تصویر او را میبینم. باید این عکسها دوروبَر من باشند تا با او صحبت کنم، قربان صدقهاش بروم و بگویم: «فدات بشوم! دورت بگردم!» باید این عکسها دوروبَر من باشند تا برایش درد دل کنم.
قاب عکسش را از روی میز برمیدارم؛ چند بار چشمهایش را میبوسم و مثل همیشه میگویم: «دورت بگردم امینم!» گاهی که دلتنگ از جلوی عکسش رد میشوم، احساس میکنم چهرهاش میان قاب عکس میچرخد، نگاهم میکند و لبخند میزند. خوب میدانم آن همهجا با من است.
بریدهای از کتاب «طائر قدسی»؛ جلد سیزدهم از مجموعهٔ مدافعان حرم، خاطرات و زندگینامه شهید مدافع حرم، «امین کریمی» (صفحۀ 45 و 46)
نویسنده: مریم عرفانیان
انتشارات: روایت فتح
