حریم حرم: نفوذ باریکه نور از گوشه پنجره اتاق، خبر از شروع یک صبح دیگر را میدهد اما نمیدانم چرا این روزها حس میکنم خورشید هم دیگر گرمای پیشین را ندارد. گویا دلِ آسمان هم مثل من به تنگ آمده و گرفته حال است.
آن روز کنارهمین پنجره آخرین گامهایش را تا انتهای کوچه دنبال میکردم، همچون کسی که میداند مسافرش دیگر پای بازگشت ندارد. او یک قهرمان واقعی بود و از وقتی به گردان طلایی ارتش پیوسته بود، افتخار میکرد و با انرژی بیشتر از قبل، به فعالیتهایش ادامه میداد.
جوان خوش اخلاق و پاک سرشتی بود اما در بحث ازدواج بسیار مقاوم؛ هرچه با اصرار و تمنا میگفتیم ازدواج کن، گوشش بدهکار نبود و قبول نمیکرد. میگفت: «تا زمانی که «بیجی» کاملا آزاد نشود فکر ازدواج را هم نخواهم کرد». ماهم کم کم از صرافت افتادیم و کار این پسرمان را به خدا سپردیم.
جوان سر به راه و دلپاکی بود و با همه توانش پای آزادی و اعتقاداتش میایستاد .استقامت نود روزه پایگاه هوایی «اسپایکر»، اولین تجربهاش نبود اما به آخرین مقاومت جانانهاش ختم شد. مدت کوتاهی از عضویتش در یگان «صلاح الدین» نگذشته بود که خبر سقوط «موصل» و «تکریت» همه جا پیچید، از آن ساعت به بعد روزگارمان با اضطراب و بیتابی آمیخته شد.
مدام دلشوره داشتیم و اضطراب و نگرانی. یک چشم مادرش شده بود اشک و چشم دیگرش خون. همه دست به دعا شده بودیم تا خبری از او برسد. با سقوط «موصل» و «تکریت» راه ارتباط با پایگاه «اسپایکر» که «خضر» و همرزمانش از یگان «صلاح الدین» حضور داشتند، به طور کامل قطع شده بود. نه از زنده بونش خبر داشتیم و نه از آسمانی شدنش. روزها و هفتهها از پس هم میگذشت اما از «خضر» خبری به ما نمیرسید.
روز شماری و انتظار، امانمان را بریده بود. آن روزهای آخر، ثانیهها هم به التماسِ چشمهای پر اشکمان سپری میشد؛ دیگر حساب روزهای هفته هم از دستمان رفته بود اما حساب تعداد روزهای نبودش را خوب از بر بودیم. این نود روز به کندی صد سال برایمان سپری شد تا بالاخره خبر رسید که راه امدادی تازهای به سمت پایگاه گشودهاند و «خضر» و همرزمان قهرمانش بعد از نود روز استقامت جانانه در «اسپایکر» به سمت پالایشگاه بیجی نقل مکان کرده اند.
غرق در شادی شدیم، از آن روز مدام گوشمان به زنگ تلفن خانه بود و چشممان به در. میدانستیم که «خضر» به این زودیها ترک میدان جنگ نمیکند اما نمیدانم چرا اینقدر تمنای وصالش را داشتیم. زندگی کردن با خاطرات کسی که زیر همان آسمان آبی نفس میکشد دشوارتر از زمانی است که بدانی به سوی حق پرکشیده است؛ چرا که هر روز و هر روز مجبوری با ترس از دست دادنش زندگی کنی و روزگار بگذرانی و دم نزنی؛ این حال بد و آه دائم، مرد روزهای سخت میخواهد و جانی از جنس فولاد تا که ببینی و دم بر نیاوری.
یادم هست آن روزها، هر صبح با دیدن چشمهای منتظر مادرش بیدار میشدم و با دیدن همان حالت چشمها، روز را به شب میرساندم. حال دیگر اعضای خانواده دست کمی از مادر «خضر» نداشت؛ دور هم مینشستیم و سکوت میخوردیم. تا صدای زنگ تلفن یا درب خانه بالا میگرفت، همگی رنگ میباختیم و از جا میپریدیم.
اخبار پایداری و استقامت «خضر» و همرزمانش در برابر حملات مکرر دواعش به پالایشگاه تنها دلگرمی آن روزهایم بود، به داشتنش افتخار میکردم و برای پیروزی علیه دشمنانشان دعا میکردم. این تنها کاری بود که آن روزها از دستم برمیآمد. پایداری «خضر» و همرزمان دلیرش باعث شد که منطقه «مالحه» و بعد از آن منطقه «مزرعه» از لوث وجود موشهای داعشی پاک شود و دانشگاه «تکریت» بعد از سه ماه اسارت بالاخره رنگ آزادی به خود گرفت. بعد از آزادی از محاصره پایگاه هوایی «اسپایکر» با خبرهای مسرت بخشی که از اخبار تلوزیون و رادیو میشنیدیم دلمان گرم میشد اما هر روز غمِ دوری از او بزرگتر و بزرگتر میشد.
سه ماهی بود که از رفتنش میگذشت؛ شنیده بودیم که به سمت دروازه «عنب» نقل مکان کردهاند. بیتابیهای مادرش هر روز بیشتر از روز گذشته میشد. هرچند که حال و احوال بقیه هم کمتر از مادرش نبود، پسرم «خضر» با دل رئوف و مهربانی که داشت در قلب همه ما خانه کرده بود و حال همهمان از دوریش زار بود .
صدای درب خانه همه را به جنب و جوش واداشت، کنار پنجره ایستاده و به در چشم دوخته بودم. بالاخره بعد از صد روز، خبری از پسرم رسید. مرد، خبر آورده بود که «خضر»، که در مسیر پیشروی یگاناش به سمت به دروازه «عنب» [همان دروازهای که در محاصره داعش بود] در اثر اصابت گلوله تک تیرانداز دشمن تکفیری به همراه سه تن از همراهانش به شهادت رسید.
هنوز صدای شیون مادرش در گوشم میپیچید که چطور بر سر و رویش میکوبید و مدام او راصدا میزد. اما من شاد بودم از رسیدنش. به او گفته بودم که نگران نباش، سفرت بخیر خواهد شد. از آن لحظه که ظرف آب از دست مادرش افتاد میدانستم شهید خواهد شد، چه افتخاری از این بالاتر.
***
کنار پیکرت نشسته بودم، پرچم رویت را کنار زدم. مادر و دیگران زنان مدام بر سر و روی خود میزدند .بالاخره بعد از سه ماه و ده روز دوری به خانه ات بازگشته بودی. قطرات باران بر سر رویمان میبارید. شاید آسمان قصد پنهان کردن اشکهایم را داشت و یا شاید این ها همه اشک شوق اند، اشک شوق از به آغوش کشیدن تو.
آه که چـقدر آرام شده بودم. زیر لب گفتم که این زیباترین پایان برای راهی بود که انتخاب کرده ای؛ پایانی به شیرینی شهادت و به شکوه دیدار حق.
«خضر»! پسرم،
بعد از سه ماه و ده روز دوری، حالا که به چشمهای بستهات چشم دوخته ام، با دستانم تنِ سردت را لمس میکنم و خودم را نزدیکتر از پیش به تو میبینم. جوان قهرمانم، چه زیبا رفتی و چه زیباتر بازگشتی .امروز شور و شوق خانه ما به همان صفای روزهای بودنت بازگشته است. چقدر خوب شد که اینچنین آمدنی را انتخاب کردی، جان پدر.
***
آنچه از نظر گذشت روایتی داستانی از زندگی و شهادت شهید «خضر صادق الجیوری» از شهدای مقاومت عراق است که بر اساس رویدادهای واقعی به رشته تحریر درآمده است.
