یک جرعه کتاب مواسات و کمک مؤمنانه به سبک شهید «عمار بهمنی» «دست و دلباز بود و حبّ دنیا نداشت. تا جایی که میتوانست به یاری دیگران میشتافت.»
1 یک جرعه کتاب «میخوای آخوند بشی که چی بشه؟» این حرفها را تا دم در ورودی توی گوشش خواندم ولی تصمیمش را گرفته بود و حرفهای من اثری نداشت. توی فامیل، روحانی نداشتیم. به همین خاطر این ذهنیت در ما شکل گرفته بود که افرادی که کم استعداد هستند وارد حوزه میشوند. اصرارهای من برای منصرف کردن امین به خاطر همین مسئله بود. چون امین واقعاً خوش استعداد بود و دوست نداشتم این استعداد با ورود به حوزه از بین برود.
یک جرعه کتاب دفترچه اعمال در دفترچه یادداشتش، از کارهایی که مقید به انجامشان بود لیستی تهیه کرده بود به این شرح: «خوشرفتاری با مردم، ذکر روزهای هفته، غذا خوردن با خانواده، اطلاع از اخبار، مسواک و بهداشت فردی، ورزش و پیادهروی، دروغ نگفتن، ادب در کلام، محاسبه اعمال روزانه.»
یک جرعه کتاب «من زندهام» همیشه حس میکنم در خانه هست و راه می رود. با من حرف می زند. اما خب، برای مادر خیلی سخت است که بچه اش را با سختی بزرگ کند و بعد دلتنگش نشود.
یک جرعه کتاب «دوست دارم در ایران کار کنم» در بین مردم پاراچنار، افراد زیادی برای کار و امرار معاش، به کشورهای عربی و اروپایی میرفتند. ددَ از بین شلوزانیها، تنها کسی بود که میگفت: «میخوام برم ایران. اونجا کشور شیعهست؛ دوست دارم توی ایران کار کنم.»
یک جرعه کتاب این استعفانامهٔ یک پرستار است «من در اینجا یک کار جهادی میکنم؛ اما در جبهه میتوانم دو جهاد انجام دهم: جنگیدن و کمک کردن به مجروحان.»
1 یک جرعه کتاب «روی خاک زندگی میکرد، اما آسمانی بود» بی ادعا و متواضع بود. وقتی با او حرف میزدی، انگار یک نیروی ساده از یک گردان باشد؛ درحالی که جلویت فرمانده محور ایستاده بود و داشت حرف میزد. روی خاک زندگی میکرد؛ اما آسمانی بود.
1 یک جرعه کتاب «از خدا بخواه به مرگ طبیعی نَمیرم» کمی جلوتر حال و هوایش کاملاً عوض شد. گفت: «عزیز از خدا بخواه من به مرگ طبیعی نمیرم!» انگار کارد کشیده بود به قلبم! گفتم: «خدا نکنه! این چه حرفیه؟ دعاهای خوب کن. از امام رضا حاجت خوب بخواه!» گفت: «بهتر از شهادت؟ از آقا بخواه شهادت نصیبم کنه! از آقا بخواه عاقبت من ختم به خیر بشه. من به راه بد نرم!»
یک جرعه کتاب کار برای امام زمان(عج) چه میخواهد؟ یکی دو قواره چادری را قیچی زدم و به حمید گفتم: «من باید این دوستت رو ببینم. شما چطوری بین اینهمه مشغلهٔ کار نظامی، مأموریت و تمرین ورزشی به این چیزها هم میرسید.» حمید خندید: «چشم میگم یک روز بیاد اینجا. ما که کاری نمیکنیم! انقدر کار روی زمین مونده هست که فقط توکل به خدا و همت برای انجامش میخواد.»
یک جرعه کتاب عماد و ایران رفتوآمدهای متعددی به ایران داشت و در همین سفرها بود که توانست زبان فارسی را بسیار خوب و با لهجهٔ تهرانی یاد بگیرد.
