وقتی با نیره سادات بلوری همسر شهید مدافع حرم محمدحسین بشیری همصحبت میشوم ناخودآگاه یاد دوران دفاع مقدس و نقشی میافتم که زنان مجاهد و انقلابیاش برعهده داشتند. نیره سادات بلوری متولد همدان است. از یک خانواده انقلابی و متدین. خانوادهای که در انقلاب و دفاع مقدس مجاهدتهای اهل خانهاش زبانزد بود و امروز نیز با اهدای یک شهید مدافع، نشان میدهند که مسیر جهاد را پایانی نیست. خانم بلوری خواهر یک شهید و دوجانباز جنگ تحمیلی نیز است و این روزها با دلتنگیهای علیرضا بشیری فرزند هشت سالهاش روزهای خود را سپری میکند. آنچه در پی میآید گفت و گوی ما با وی در خصوص همسر شهیدش محمدحسین بشیری است که پیش رو دارید.
گویا خانواده شما از جمله خانوادههای انقلابی محل زندگیتان بودهاند؟
بله، ما ابتدا در یکی از شهرهای همدان زندگی میکردیم که به خاطر فعالیتهای انقلابی مادر و پدر و برادرهایم و تحت تعقیب بودنشان مجبور به مهاجرت به شهر همدان میشویم. البته من زمان انقلاب هنوز به دنیا نیامده بودم. به هرحال بعد که ساکن همدان شدیم، آشنایی من و محمدحسین در همین شهر رقم خورد. او متولد سال 60 بود و بسیار مشتاق بود که با خانمی از سادات ازدواج کند. یکی از دوستانش هم که خانواده ما را میشناخت، ما را معرفی کرده بود. وقتی به خواستگاری من آمدند ایشان را پذیرفتم و جواب مثبت دادم. یکی از دلایل من برای این کار، لباس سبز سپاهی بود که بر تن داشت. محمدحسین پاسدار بود، پاسدار انقلاب و ارزشهای اسلام. این برای من بسیار اهمیت داشت. وقتی با محمدحسین همکلام شدم به من گفت: از حضرت زهرا(س) خواسته بود که همسری سیده نصیبش کند. خانم هم حاجت روایش کرده بود. تا حدودی با زندگی نظامیها آشنایی داشتم اما برادرم، من را بیشتر آگاه کرد. همان زمان هم که محمدحسین با من صحبت کرد از نبودنهای گاه و بیگاهش در زندگی مشترک و مأموریتهایی که در کارش پیش خواهد آمد برایم گفت و من با علم و آگاهی این زندگی را انتخاب کردم.
پس وقتی که با شهید ازدواج میکردید با مقوله جهاد و شهادت که در زندگی با یک پاسدار محتمل بود، آشنایی داشتید؟
خانواده من در دوران دفاع مقدس دین خود را با نثار دو جانباز و یک شهید به انقلاب ادا کرده بودند. بنابر این خواهر یک شهید و دو جانباز بودن من را به انتخابی که در خصوص زندگی با محمدحسین کرده بودم، دلگرم میکرد. محمدحسین در همان ابتدای همکلامیمان به حفظ حجاب تأکید زیادی داشت. برای من هم اعتقادات و مذهبی بودن همراه زندگیام مهم بود که الحمدلله محمد حسین این دو ویژگی را داشت. در نهایت 9 مهرماه سال 1383 زندگی مشترکمان را آغاز کردیم. محمدحسین مربی تکواندو بود. اهل شنا و فعالیتهای ورزشی دیگر هم بود. اما بعد از ازدواج همیشه از من میخواست دعا کنم بتواند تخریب را هم به خوبی یاد بگیرد. همین یادگیری دورههای تخریب بعدها کمکش کرد که در جبهه سوریه حضور یابد.
چه مدت در کنار ایشان بودید؟
من و محمدحسین 12 سال در کنار هم زندگی کردیم و حاصل این زندگی مشترک فرزندی به نام علیرضا است که اکنون هشت سال دارد.
شهید چه زمانی تصمیم گرفت به سوریه اعزام شود؟ چند بار اعزام شدند؟
سه بار اعزام شد. بار اول سال 1394 بود که آقا محمدحسین آرام آرام از اعزام، رفتن و مدافع حرم شدن برای من صحبت کرد. وقتی همکاران و همرزمانش راهی مناطق عملیاتی میشدند محمدحسین هم دل در گرو آنها میگذاشت و هوای حرم شیفتهاش میکرد. وقتی به من از رفتن گفت، ابتدا مخالفت کردم. گفتم آنجا خطرناک است من و علیرضا تنها میمانیم. اما محمدحسین از خانم حضرت زینب (س) گفت و غریبی و مظلومیت حرمشان. زمانی هم که خبر شهادت سردار حاج حسین همدانی را دادند، گفت انشاءالله قسمت شود تا من هم بروم. با همه نگرانیام به خاطر امنیت و خطرات احتمالی منطقه محمدحسین را برای اولین اعزامش اواخر شهریور ماه سال 1394 راهی کردم. محمدحسین به همراه شهید فانوسی رفت. دو ماه تمام در سوریه بود. بعد از بازگشت از منطقه گویی تشنهتر شده بود. وقتی برای بار دوم میخواست برود مخالفت کردم و از دلتنگیهای نبودنش گفتم. در مقابل او هم از شهادت برایم صحبت کرد. از غربت شهدا، از مظلومیت مردم جنگزده سوریه، گفت اگر ما نرویم پس چه کسی باید برود. باید برویم و از حرم حضرت زینب(س) دفاع کنیم. میگفت:خانم! من فقط برای شهید شدن و شهادت نمیروم. نیت من برای دفاع از اسلام است. شهادت جزو آن سعادتها و لیاقتهایی است که خدا در ادامه جهاد به آدم عطا میکند. امیدوارم این اجرت نصیب من هم شود. بعد از شنیدن این صحبتها، قبول کردم.
فکر شهادتش را کرده بودید؟
محمدحسین همیشه از من میخواست برای شهادتش دعا کنم. میگفت من چیز زیادی از شما نمیخواهم همین که از ته دل برایم دعا کنی کفایت میکند. من هم وقتی برخورد محمدحسین را میدیدم و صحبتهایش را میشنیدم به یاد حضرت زینب (س) میافتادم. بار دوم هم در اسفند ماه 94 رفت. ایام عید در منطقه بود و بعد از دو ماه برگشت. اوضاع سوریه و مردم مسلمان، حال مجهول محمدحسین را عوض کرده بود. محمدحسین میگفت اگر ما نرویم آنها وارد کشور ما هم خواهند شد. اگر بیایند وارد خاک کشور ما شوند و بخواهند جسارتی به ناموس ما کنند، چه باید کنیم. بنابراین برای بار سوم هم رفت. این بار آخرین اعزامش بود که هیچ وقت فراموش نمیکنم. 12 آبان ماه سال 1395 اعزام شد و 22 آبان سال 1395 در حلب سوریه به همراه شهیدان جهانی و حریری به شهادت رسید. محمدحسین مزد مجاهدتهایش را با شهادت از خدا گرفت.
گفتید آخرین وداع را فراموش نمیکنید، آن روز چه گذشت؟
این بار وداع من و پسرم علیرضا با محمدحسین خیلی با دفعات قبلی فرق داشت. محمدحسین بار سوم رفتنش را یکباره به من گفت. گفتم چرا یک دفعه به من خبر اعزامتان را میدهی. گفت چون یکباره جور شد. بعد شروع کرد از شهادت حرف زدن. میگفت وقتی خبر شهادتم را شنیدی صبوری کن. راضی نیستم که گریه و زاری کنی. نمیخواهم نامحرم صدای گریه و ناله شما را بشنود. من هم وقتی خبر شهادت محمدحسین را دادند یاد سفارشش افتادم. نمیخواستم او از من ناراضی باشد. برخی میگفتند گریه کن خودت را بیرون بریز، اما من آرام بودم و گریه و زاری را در خانه دور از چشم نامحرم انجام میدادم.
آخرین مرتبهای که محمدحسین قرار بود اعزام شود دقیقاً بعد از چهلم شهید الوانی بود. شهید الوانی از دوستان و همرزمانش بود. شب قبل از اعزام رفت گلزار شهدا. گفتم این وقت شب کجا؟ خندید و گفت زود برمیگردم. میدانستم که میخواهد کجا برود. او با دوستان شهیدش عهدی بسته بود که گویا با شهادتش به آن عهد پایدار ماند.
علیرضا در رفتن پدرش بیقراری میکرد؟
همان شب وقتی پسرم علیرضا میخواست بخوابد به او گفتم بابا فردا صبح میخواهد برود. علیرضا از من خواست تا وقت رفتن پدرش او را هم بیدار کنم. صبح وقتی محمدحسین خواست برود رفت تا علیرضا را بیدار کند. همین که یک بار گفت علیرضا بلند شو، علیرضا بیدار شد و بدون هیچ حرفی رفت سمت آشپزخانه. کاسهای را پر از آب کرد و قرآن را آورد. علیرضا با قلبی امیدوار و محکم خیلی مردتر از سن و سالش با بابا محمدحسینش خداحافظی کرد.
وقت جدایی من و محمدحسین فرا رسید. محمد حسین جلوی پاهایم زانو زد و گفت حاج خانم من را ببخش و از من راضی باش. بغض کردم، نمیدانستم این رفتارها و حرفهای محمدحسین بوی رفتن و نیامدن میدهد. نمیخواستم اشکهای لحظات آخرم دلش را بلرزاند یا لحظهای ناراحتش کند. محمدحسین حلالیت طلبید و رفت.
وقتی رفت کمی بعد تماس گرفت و گفت من و چند نفر از دوستانم منتظر پروازیم برایم دعا کن تا مشکل کار حل شود. بعد زمان نماز مغرب بود که دوباره تماس گرفت و التماس دعا داشت. نماز مغرب را که خواندم از خدا خواستم هر آنچه خودش میداند و خیر است، همان شود. توکل به خدا کردم و راضی به رضای او شدم. دو ساعت بعد تماس گرفت و گفت پرواز انجام میشود و خداحافظی کرد.
حدود 20 روز بعد هم که به شهادت رسیدند؟
بله همین طور است. 20 روز بعد از اعزامش، یک شب برادرم به منزل ما آمده بود. دائم به بیرون و داخل خانه تردد میکرد و با تلفن صحبت میکرد. علت کارش را پرسیدم گفت نگران نباش، سفر کربلای اربعین را پیگیری میکنم. رئیسم اجازه مرخصی نمیدهد. مادرم هم پیش من آمده بود. شب استرس عجیبی داشتم تا 3 – 2/5 شب بیدار بودم. مادرم میگفت چه شده، چرا نمیخوابی؟ نمیدانستم چرا آرام و قرار ندارم. فردا صبح برادر کوچکم به همراه همسر و فرزندش به خانه ما آمد. خیلی برایم عجیب بود. آن قدر استرس داشتم که قرار شد بعد از خوردن صبحانه به خاطر حال و روزم به مطب دکتر برویم. صبحانه را خوردیم و همراه برادرم رفتم. در مسیر برادرم گفت که به خاطر پا دردش کربلا نمیرود از طرفی مرخصیاش هم هماهنگ نشده. خیلی عجیب بود این همه پیگیری کرد برای رفتن و حالا میگفت که نمیرود. در راه برگشت از مطب دکتر، برادرم در آسانسور به من گفت حرفی را میخواهد بزند که امیدوار است من ناراحت نشوم.
من هم گفتم بگو، برادرم گفت محمدحسین مجروح شده است. اما من به برادرم گفتم: نه محمدحسین شهید شده است. سریع سوار ماشین شدم و از او خواستم من را به خانهام برساند. وقتی به مسجد نزدیکی خانه رسیدم متوجه شدم که برادر کوچکم گریهکنان محمدحسین را صدا میکند. آنجا بود که مطمئن شدم محمدحسین شهید شده است.
استقبال مردم در تشییع پیکر شهید چطور بود؟
مراسم باشکوه و بینظیری برای شهید مدافع حرم محمدحسین بشیری برگزار شد. من به شخصه انتظار این همه حضور و این همه همدلی و همراهی مردم را نداشتم. اصلاً فکرش را نمیکردم مردم این قدر به خانواده شهدا لطف داشته باشند. ان شاءالله مراسم چهلمین روز شهید بشیری هم که در اولین روزهای دی ماه سال 1395 برگزار میشود، همین طور باشکوه باشد.
قطعاً همسرتان سفارشهایی برای تربیت تنها یادگارش داشت؟
محمدحسین از من خواست علیرضا را خوب تربیت کنم. به علیرضا هم سفارش کرد که حرف رهبر را گوش کند و هر چه ایشان امر کردند انجام بدهد. محمدحسین به نماز اول وقت بسیار تأکید داشت. بسیار دوست داشت علیرضا مکتبی و قرآنی پرورش پیدا کند. همسرم به من هم گفت اعتقاد و ایمان دارم که شما علیرضا را به گونهای تربیت خواهی کرد که در مسیر درست گام بردارد. علیرضا هشت سال دارد و خودش خوب و بد را تشخیص میدهد و میگوید من باید راه بابا را ادامه بدهم. هر چه بابا گفته باید انجام شود. من هم از خدا میخواهم که محمدحسین برای اجابت خواسته علیرضا دعا کند و همیشه هوای ما را داشته باشد تا علیرضا آن طور که خودش دوست داشت، سرباز امام زمان (عج) شود.
منبع: روزنامه جوان
گویا خانواده شما از جمله خانوادههای انقلابی محل زندگیتان بودهاند؟
بله، ما ابتدا در یکی از شهرهای همدان زندگی میکردیم که به خاطر فعالیتهای انقلابی مادر و پدر و برادرهایم و تحت تعقیب بودنشان مجبور به مهاجرت به شهر همدان میشویم. البته من زمان انقلاب هنوز به دنیا نیامده بودم. به هرحال بعد که ساکن همدان شدیم، آشنایی من و محمدحسین در همین شهر رقم خورد. او متولد سال 60 بود و بسیار مشتاق بود که با خانمی از سادات ازدواج کند. یکی از دوستانش هم که خانواده ما را میشناخت، ما را معرفی کرده بود. وقتی به خواستگاری من آمدند ایشان را پذیرفتم و جواب مثبت دادم. یکی از دلایل من برای این کار، لباس سبز سپاهی بود که بر تن داشت. محمدحسین پاسدار بود، پاسدار انقلاب و ارزشهای اسلام. این برای من بسیار اهمیت داشت. وقتی با محمدحسین همکلام شدم به من گفت: از حضرت زهرا(س) خواسته بود که همسری سیده نصیبش کند. خانم هم حاجت روایش کرده بود. تا حدودی با زندگی نظامیها آشنایی داشتم اما برادرم، من را بیشتر آگاه کرد. همان زمان هم که محمدحسین با من صحبت کرد از نبودنهای گاه و بیگاهش در زندگی مشترک و مأموریتهایی که در کارش پیش خواهد آمد برایم گفت و من با علم و آگاهی این زندگی را انتخاب کردم.
پس وقتی که با شهید ازدواج میکردید با مقوله جهاد و شهادت که در زندگی با یک پاسدار محتمل بود، آشنایی داشتید؟
خانواده من در دوران دفاع مقدس دین خود را با نثار دو جانباز و یک شهید به انقلاب ادا کرده بودند. بنابر این خواهر یک شهید و دو جانباز بودن من را به انتخابی که در خصوص زندگی با محمدحسین کرده بودم، دلگرم میکرد. محمدحسین در همان ابتدای همکلامیمان به حفظ حجاب تأکید زیادی داشت. برای من هم اعتقادات و مذهبی بودن همراه زندگیام مهم بود که الحمدلله محمد حسین این دو ویژگی را داشت. در نهایت 9 مهرماه سال 1383 زندگی مشترکمان را آغاز کردیم. محمدحسین مربی تکواندو بود. اهل شنا و فعالیتهای ورزشی دیگر هم بود. اما بعد از ازدواج همیشه از من میخواست دعا کنم بتواند تخریب را هم به خوبی یاد بگیرد. همین یادگیری دورههای تخریب بعدها کمکش کرد که در جبهه سوریه حضور یابد.
چه مدت در کنار ایشان بودید؟
من و محمدحسین 12 سال در کنار هم زندگی کردیم و حاصل این زندگی مشترک فرزندی به نام علیرضا است که اکنون هشت سال دارد.
شهید چه زمانی تصمیم گرفت به سوریه اعزام شود؟ چند بار اعزام شدند؟
سه بار اعزام شد. بار اول سال 1394 بود که آقا محمدحسین آرام آرام از اعزام، رفتن و مدافع حرم شدن برای من صحبت کرد. وقتی همکاران و همرزمانش راهی مناطق عملیاتی میشدند محمدحسین هم دل در گرو آنها میگذاشت و هوای حرم شیفتهاش میکرد. وقتی به من از رفتن گفت، ابتدا مخالفت کردم. گفتم آنجا خطرناک است من و علیرضا تنها میمانیم. اما محمدحسین از خانم حضرت زینب (س) گفت و غریبی و مظلومیت حرمشان. زمانی هم که خبر شهادت سردار حاج حسین همدانی را دادند، گفت انشاءالله قسمت شود تا من هم بروم. با همه نگرانیام به خاطر امنیت و خطرات احتمالی منطقه محمدحسین را برای اولین اعزامش اواخر شهریور ماه سال 1394 راهی کردم. محمدحسین به همراه شهید فانوسی رفت. دو ماه تمام در سوریه بود. بعد از بازگشت از منطقه گویی تشنهتر شده بود. وقتی برای بار دوم میخواست برود مخالفت کردم و از دلتنگیهای نبودنش گفتم. در مقابل او هم از شهادت برایم صحبت کرد. از غربت شهدا، از مظلومیت مردم جنگزده سوریه، گفت اگر ما نرویم پس چه کسی باید برود. باید برویم و از حرم حضرت زینب(س) دفاع کنیم. میگفت:خانم! من فقط برای شهید شدن و شهادت نمیروم. نیت من برای دفاع از اسلام است. شهادت جزو آن سعادتها و لیاقتهایی است که خدا در ادامه جهاد به آدم عطا میکند. امیدوارم این اجرت نصیب من هم شود. بعد از شنیدن این صحبتها، قبول کردم.
فکر شهادتش را کرده بودید؟
محمدحسین همیشه از من میخواست برای شهادتش دعا کنم. میگفت من چیز زیادی از شما نمیخواهم همین که از ته دل برایم دعا کنی کفایت میکند. من هم وقتی برخورد محمدحسین را میدیدم و صحبتهایش را میشنیدم به یاد حضرت زینب (س) میافتادم. بار دوم هم در اسفند ماه 94 رفت. ایام عید در منطقه بود و بعد از دو ماه برگشت. اوضاع سوریه و مردم مسلمان، حال مجهول محمدحسین را عوض کرده بود. محمدحسین میگفت اگر ما نرویم آنها وارد کشور ما هم خواهند شد. اگر بیایند وارد خاک کشور ما شوند و بخواهند جسارتی به ناموس ما کنند، چه باید کنیم. بنابراین برای بار سوم هم رفت. این بار آخرین اعزامش بود که هیچ وقت فراموش نمیکنم. 12 آبان ماه سال 1395 اعزام شد و 22 آبان سال 1395 در حلب سوریه به همراه شهیدان جهانی و حریری به شهادت رسید. محمدحسین مزد مجاهدتهایش را با شهادت از خدا گرفت.
گفتید آخرین وداع را فراموش نمیکنید، آن روز چه گذشت؟
این بار وداع من و پسرم علیرضا با محمدحسین خیلی با دفعات قبلی فرق داشت. محمدحسین بار سوم رفتنش را یکباره به من گفت. گفتم چرا یک دفعه به من خبر اعزامتان را میدهی. گفت چون یکباره جور شد. بعد شروع کرد از شهادت حرف زدن. میگفت وقتی خبر شهادتم را شنیدی صبوری کن. راضی نیستم که گریه و زاری کنی. نمیخواهم نامحرم صدای گریه و ناله شما را بشنود. من هم وقتی خبر شهادت محمدحسین را دادند یاد سفارشش افتادم. نمیخواستم او از من ناراضی باشد. برخی میگفتند گریه کن خودت را بیرون بریز، اما من آرام بودم و گریه و زاری را در خانه دور از چشم نامحرم انجام میدادم.
آخرین مرتبهای که محمدحسین قرار بود اعزام شود دقیقاً بعد از چهلم شهید الوانی بود. شهید الوانی از دوستان و همرزمانش بود. شب قبل از اعزام رفت گلزار شهدا. گفتم این وقت شب کجا؟ خندید و گفت زود برمیگردم. میدانستم که میخواهد کجا برود. او با دوستان شهیدش عهدی بسته بود که گویا با شهادتش به آن عهد پایدار ماند.
علیرضا در رفتن پدرش بیقراری میکرد؟
همان شب وقتی پسرم علیرضا میخواست بخوابد به او گفتم بابا فردا صبح میخواهد برود. علیرضا از من خواست تا وقت رفتن پدرش او را هم بیدار کنم. صبح وقتی محمدحسین خواست برود رفت تا علیرضا را بیدار کند. همین که یک بار گفت علیرضا بلند شو، علیرضا بیدار شد و بدون هیچ حرفی رفت سمت آشپزخانه. کاسهای را پر از آب کرد و قرآن را آورد. علیرضا با قلبی امیدوار و محکم خیلی مردتر از سن و سالش با بابا محمدحسینش خداحافظی کرد.
وقت جدایی من و محمدحسین فرا رسید. محمد حسین جلوی پاهایم زانو زد و گفت حاج خانم من را ببخش و از من راضی باش. بغض کردم، نمیدانستم این رفتارها و حرفهای محمدحسین بوی رفتن و نیامدن میدهد. نمیخواستم اشکهای لحظات آخرم دلش را بلرزاند یا لحظهای ناراحتش کند. محمدحسین حلالیت طلبید و رفت.
وقتی رفت کمی بعد تماس گرفت و گفت من و چند نفر از دوستانم منتظر پروازیم برایم دعا کن تا مشکل کار حل شود. بعد زمان نماز مغرب بود که دوباره تماس گرفت و التماس دعا داشت. نماز مغرب را که خواندم از خدا خواستم هر آنچه خودش میداند و خیر است، همان شود. توکل به خدا کردم و راضی به رضای او شدم. دو ساعت بعد تماس گرفت و گفت پرواز انجام میشود و خداحافظی کرد.
حدود 20 روز بعد هم که به شهادت رسیدند؟
بله همین طور است. 20 روز بعد از اعزامش، یک شب برادرم به منزل ما آمده بود. دائم به بیرون و داخل خانه تردد میکرد و با تلفن صحبت میکرد. علت کارش را پرسیدم گفت نگران نباش، سفر کربلای اربعین را پیگیری میکنم. رئیسم اجازه مرخصی نمیدهد. مادرم هم پیش من آمده بود. شب استرس عجیبی داشتم تا 3 – 2/5 شب بیدار بودم. مادرم میگفت چه شده، چرا نمیخوابی؟ نمیدانستم چرا آرام و قرار ندارم. فردا صبح برادر کوچکم به همراه همسر و فرزندش به خانه ما آمد. خیلی برایم عجیب بود. آن قدر استرس داشتم که قرار شد بعد از خوردن صبحانه به خاطر حال و روزم به مطب دکتر برویم. صبحانه را خوردیم و همراه برادرم رفتم. در مسیر برادرم گفت که به خاطر پا دردش کربلا نمیرود از طرفی مرخصیاش هم هماهنگ نشده. خیلی عجیب بود این همه پیگیری کرد برای رفتن و حالا میگفت که نمیرود. در راه برگشت از مطب دکتر، برادرم در آسانسور به من گفت حرفی را میخواهد بزند که امیدوار است من ناراحت نشوم.
من هم گفتم بگو، برادرم گفت محمدحسین مجروح شده است. اما من به برادرم گفتم: نه محمدحسین شهید شده است. سریع سوار ماشین شدم و از او خواستم من را به خانهام برساند. وقتی به مسجد نزدیکی خانه رسیدم متوجه شدم که برادر کوچکم گریهکنان محمدحسین را صدا میکند. آنجا بود که مطمئن شدم محمدحسین شهید شده است.
استقبال مردم در تشییع پیکر شهید چطور بود؟
مراسم باشکوه و بینظیری برای شهید مدافع حرم محمدحسین بشیری برگزار شد. من به شخصه انتظار این همه حضور و این همه همدلی و همراهی مردم را نداشتم. اصلاً فکرش را نمیکردم مردم این قدر به خانواده شهدا لطف داشته باشند. ان شاءالله مراسم چهلمین روز شهید بشیری هم که در اولین روزهای دی ماه سال 1395 برگزار میشود، همین طور باشکوه باشد.
قطعاً همسرتان سفارشهایی برای تربیت تنها یادگارش داشت؟
محمدحسین از من خواست علیرضا را خوب تربیت کنم. به علیرضا هم سفارش کرد که حرف رهبر را گوش کند و هر چه ایشان امر کردند انجام بدهد. محمدحسین به نماز اول وقت بسیار تأکید داشت. بسیار دوست داشت علیرضا مکتبی و قرآنی پرورش پیدا کند. همسرم به من هم گفت اعتقاد و ایمان دارم که شما علیرضا را به گونهای تربیت خواهی کرد که در مسیر درست گام بردارد. علیرضا هشت سال دارد و خودش خوب و بد را تشخیص میدهد و میگوید من باید راه بابا را ادامه بدهم. هر چه بابا گفته باید انجام شود. من هم از خدا میخواهم که محمدحسین برای اجابت خواسته علیرضا دعا کند و همیشه هوای ما را داشته باشد تا علیرضا آن طور که خودش دوست داشت، سرباز امام زمان (عج) شود.
منبع: روزنامه جوان
