دست به دامان شهدا شد تا دستش را گرفتند

شماره منزل شهید محمدرضا الوانی که به دستم رسید، تماس گرفتم. کمی طول کشید تا پاسخ تماس داده شود. خانمی آن طرف خط با حالتی سراسیمه و نفس نفس زنان جوابم را داد. بعد از سلام و احوالپرسی، خطاب به من گفت: امروز بعد از چند روز که از شهادت رضا می گذرد تصادفی به خانه آمدم. کلید را که به قفل در انداختم صدای گوشی را شنیدم، سراسیمه در را باز کردم به گمان اینکه «رضای من پشت خط است» که نبود... صحبت های اعظم فتحی همسر شهید مدافع حرم محمدرضا الوانی با بغض ها و اشک هایی همراه بود و من مات و مبهوت نمی دانستم چه پاسخی به ایشان بدهم تا کمی آرامشان کنم. روایت زینب گونه همسران شهدا از لحظات شهادت همسرانشان دلی پرتوان می خواهد. آنها را که در یک خط قرار می دهم می بینم همه شان از قبیله زینبیون هستند. زنانی که آرزو دارند عمه سادات اذن بدهد تا حتی فرزندانشان هم مدافع حرم شوند تا شاید اسلحه ای در جبهه مقاومت اسلامی بر زمین نماند.

برا ی آنهایی که لباس رزم و نظام بر تن دارند، احتمال شهادت و هر اتفاقی دیگر در ذهن تداعی می شود. ابتدای آشنایی تان نگران شهادت همسر آینده تان نشدید؟

پیش از اینکه من با آقا رضا صحبت کنم خواهرشان که واسطه وصلتمان بود به من گفتند آقا رضا شهید زنده است! و شما قرار است با یک شهید زنده وصلت کنید. وقتی آقا رضا به خواستگاری آمد در همان صحبت های اولیه به من گفت 13 تا از بهترین دوستان من شهید شده اند ما هم در خط پرواز هستیم. من این راه را با تمام وجود پذیرفتم و اگر شما هم این مسیر را می پذیرید، یا علی و گرنه من به دنبال کسی هستم که هم همسرم باشد و هم همسنگر من. من هم در پاسخ ایشان گفتم من به این طرز تفکر و عقیده افتخار می کنم. این نوع نگاه با توجه به شرایط کنونی که در آن زندگی می کنیم، بسیار ارزشمند است و من به شخصیتی چون شما افتخار می کنم. در حقیقت دوست دارم با صاحب این طرز تفکر ازدواج کنم چراکه همه فکر و ذکر خودم هم همین مسائل است. اما حیف که برای ما زنان جهاد تعریف دیگری دارد و تنها با همراهی و همسنگری با شما به منصه ظهور خواهد رسید. آن روزها که من و آقا رضا با هم آشنا شدیم  سال 1393 بود. او 32 سال داشت و اوضاع و احوال سوریه هم بحرانی بود. خوب به یاد دارم که مراسم عقد ما به خاطر مأموریت های آقا رضا در سوریه به تأخیر افتاد. قرار بود در روز عید غدیر عقد کنیم که در نهایت 3 روز بعد از عید غدیر یعنی در روز 4 مهر ماه سال 1393 مراسم عقد و ازدواجمان برگزار شد. وقتی عقد ما به خاطر حضور رضا در سوریه و دفاع از حرم حضرت زینب (س) به تأخیر افتاد دوستانم به شوخی می گفتند آقا رضا می خواهد به تو ثابت کند آنقدر به اعتقادات و کارش تعهد دارد که مراسم ازدواج خود را هم به خاطر حضرت زینب (س) و اهل بیت (ع) به عقب انداخته است. زندگی مشترک من و آقا رضا به دو سال هم نرسید و حاصل این زندگی محمدقاسم یک سال و سه ماهه است.

نام محمدقاسم را هم خودش برای فرزندمان انتخاب کرد. ابتدا قرار بود اسم ایشان را محمد یا علی بگذاریم. رضا گفت ان شاءالله تا زمان به دنیا آمدن بچه، ببینیم چه اتفاقی پیش می آید. اما گویی قبل از ازدواج ما یکی از همرزمان و دوستانش به نام قاسم قریب به شهادت رسید. آقا رضا خیلی به ایشان ارادت داشت و بعد از شهادت این دوستش نام محمدقاسم را برای فرزندمان انتخاب کرد. گفت من این نام را به عشق دوست شهیدم، محمدقاسم انتخاب کردم.

پس از همان ابتدای همراهی می دانستید با یک مدافع حرم وصلت می کنید؟

بله. زمانی که من با ایشان ازدواج کردم بارها به سوریه اعزام شده بود. هر بار هم بعد از یک دوره 45 روزه بازمی گشت و کمی بعد راهی می شد. در این مدت تعدادی از بهترین دوستانش به شهادت رسیده بودند اما ایشان هرگز در جلوی چشمان من بی تابی دوستانش را نکرد و خم به ابرو نیاورد. البته در وصیتنامه اش نوشته بود: «چقدر از داغ برادرانم سوختم و دلتنگ لقایشان هستم» من تا یک هفته قبل از آخرین اعزام هم اشک آقا رضا را ندیده بودم. تا اینکه یک روز به زیارت قبور شهدا رفتیم و آنجا آقا رضا بی تابی کرد.

مگر در گلزار شهدا چه اتفاقی افتاد؟

یک هفته قبل از آخرین اعزامشان برای اینکه فراغت و تفریحی باشد به شمال رفتیم. در آنجا به گلزار شهدا رفتیم. آقارضا سر مزار تک تک شهدای مدافع حرم و شهدای صابرین رفت و با آنها صحبت می کرد و از تک تک آنها التماس دعا داشت. وقتی سرمزار شهدا می رفتیم رضا خاطرات آنها را برایم روایت می کرد و از شاخصه های اخلاقی شان صحبت می کرد.

همه شهدا را زیارت کردیم تنها سرمزار شهید روح الله عمادی نتوانستیم برویم.

اما وقتی سرمزار شهید مدافع حرم سجاد طاهریان رفتیم، تازه متوجه عمق فاجعه شدم که آقا رضا چقدر داغدار هستند و چه سینه سوخته ای دارند.

رضا بعد از خواندن فاتحه به سجده افتادند و بلند گریه کرد. وقتی صدای گریه ایشان را شنیدم از آنجا رفتم تا ایشان راحت باشند. رضا با سجاد درددل می کرد و من فکر می کنم همانجا بود که همسرم برات بهشتی شد نشان را گرفت. بعد از شهادت سجاد گویی رضا قد خم کرده باشد. نگاه رضا به شهدا نگاهی ملتمسانه بود. مشاهده حال و هوای آقا رضا نشان از این داشت که ایشان می دانست دیگر وقت آسمانی شدنش رسیده است و در نهایت به عشقش رسید.

تصور می کردید همسر شهید مدافع حرم شوید؟ خودتان را با آن شرایط هماهنگ کردید؟

شهادت ایشان همیشه در ذهن من تداعی می شد اما هرگز به شرایطی که امروز و بعد از شهادت رضا در آن قرار گرفته ام فکر نمی کردم. من به موارد اخروی آن می اندیشیدم. امروز که افتخار همسری شهید مدافع حرم نصیب من شده است، خوب فکر می کنم و می دانم شرایط دشواری پیش رو دارم. باید صبر زینبی پیشه کنم و از خدا و اهل بیت (ع) امداد می جویم که بتوانم غم دوری و فراق ایشان را تاب بیاورم.

وقتی با آقا رضا برنامه تلویزیونی مدافعان حرم را نگاه می کردیم، متوجه حالت غبطه و حسرت در نگاهشان می شدم. انگار می گفت پس من کی؟!

بعد رو به من می کرد و می گفت: خانم شما هم باید اینگونه (مثل همسران شهدا) صحبت کنید. من ناراحت می شدم. رضا می گفت: من فکر می کردم شما دیگر پخته شده ای انگار هنوز آمادگی پیدا نکردی. این همه می گویی «با بی انت و امی» این همه می گویی «انی سلمً لمن سالمکم»، پس اینها شعار بود. امروز دیگر زمان این رسیده که اهل عمل باشی. شوخی نیست. اهل بیت (ع) که از ما تنها شعار خالی نمی خواهند. باید در راه تحقق بند بند زیارت عاشورا جان بدهیم، خون بدهیم. این حرف های آقا رضا به خوبی به من می فهماند که این رفتن را دیگر بازگشتی نیست.

محمدرضا در سجده آخر نماز هایش همواره این دعا را می خواندند که «اللهم اخرجنی حب الدنیا من قلوبنا و زدنی قلوبنا محبه امیرالمومنین(ع)»  رضا می گفت اگر می خواهی پرواز کنی باید دل بکنی از دنیا و همه تعلقاتش. تا دل نکنی نمی توانی پرواز کنی و باید راه درست را برگزینی. ذکر رکوع نمازهای همسرم این بود: «یا هادی اهدنا صراط المستقیم» و من می دانستم «اللهم الرزقنا توفیق شهادت فی سبیلک» های همسرم در قنوت نماز هایش شهادتش را قطعی خواهد کرد.

با وجودی که احساس می کردید امکان شهادتشان نزدیک است، آخرین وداعتان چطور گذشت؟

آخرین وداع خیلی سخت بود، بر عکس همه خداحافظی ها. همسرم حلالیت طلبید و من نمی دانستم چه باید جواب رضا را بدهم. همیشه با آب و قرآن بدرقه اش می کردم اما برای اولین بار خیلی با سرعت از ما جدا شد و من فرصت هیچ کدام از این کارها را پیدا نکردم. آقا رضا ساکش را برداشت و با دل کندن از همه تعلقات دنیوی چون پرنده ای به سرعت پرید و رفت. آقا رضا خیلی تند و سریع خداحافظی کرد تا وابستگی ها کار دستش ندهد. خداحافظی عجیبی بود.

می خواهم خاطره آخرین فلافل خوردنمان را هم برای شما روایت کنم. خیلی جالب بود. همین اواخر رفتن رضا با هم بیرون از منزل بودیم. ایشان گفت بیا برویم فلافل بخوریم من گفتم نه برویم خانه تا من غذایی آماده کنم.

اما آقا رضا گفت: خانم این آخرین فلافل عمر من است که می خواهم بخورم. دو بار این جمله اش را تکرار کرد. خوب به یاد دارم شب های جمعه همیشه دلش هوای باغ بهشت (گلزار شهدا) را می کرد. آماده که می شد به من می گفت حاضر شو برویم اگر نیایی خودم تنها می روم. من هم خیلی زود آماده می شدم. آنقدر نبودن هایش در خانه زیاد بود که وقتی به مرخصی می آمد دوست داشتم از تک تک لحظه هایی که هست، استفاده کنم. هر لحظه با آقا رضا بودن برایم غنیمت بود. وقتی باغ بهشت می رفتیم مکان خاکسپاری اش را کنار مزار شهید غفاری به من نشان می داد و به من می گفت اینجا مزار من خواهد بود. مزار شهید محمدرضا الوانی.

بعد از اعزام با هم در تماس بودید؟

بعد از آخرین اعزامش 20 روزی گذشت. در این مدت با هم در تماس بودیم. وقتی تماس می گرفت از حال و احوال خانواده جویا می شد از دلتنگی و دوری حرف می زدیم. قبل از شهادتش با اصرار از من خواست که گذرنامه ام را آماده کنم تا همراه چند نفر از دیگر خانواده های رزمنده برای زیارت به سوریه برویم. خیلی برای این کار عجله داشت. انگار می دانست آخرین دیدارمان خواهد بود. وقتی همه مقدمات آماده شد با ایشان تماس گرفتم و گفتم ما آماده ایم. اما انگار خبری در راه باشد گفت باید صبر کنید.

پیش خودم گفتم این همه عجله و اصرار آخر هم اینگونه پاسخ من را می دهد، بگذار از سوریه برگردد به او خواهم گفت. از پشت تلفن خوب نیست. انگار آقا رضا می دانست زمان پرواز نزدیک شده است.

چطور خبر شهادتش را به شما اطلاع دادند؟

یکی دو تا از دوستانش با من تماس گرفتند و آدرس منزل را خواستند.

تعجب کردم. با خودم گفتم آدرس منزل و بازدید از خانواده ما برای چه!

منتظر تماس رضا شدم تا موضوع تماس دوستان و پرس و جویشان برای آدرس را به ایشان بگویم. مادر آقا رضا که تماس گرفت صدایش گرفته بود.

علتش را پرسیدم که به بهانه سرماخوردگی از سرش باز کرد. کمی شک کردم، بعد از این همه تماس ها، یکی از دوستان رضا پیامک زد و نوشت «شهادت برادر عزیزم را خدمت امام زمان (عج)، مقام معظم رهبری و شما تسلیت می گویم و امید که با شهدای کربلا محشور شود.» بعد از خواندن این پیامک با خواهر رضا تماس گرفتم، اما گوشی دست همسرش بود گویی آنها در جریان بودند و من بی خبر مانده بودم. در نهایت با ارسال کننده پیام تماس گرفتم ایشان که دیدند من اطلاعی از شهادت همسرم ندارم گفتند که پیام را اشتباه ارسال کرده اند. مجدد با یکی دیگر از خواهرهای رضا تماس گرفتم. مدام می گفت چیزی نیست، اما از همین «چیزی نیست» گفتن ها متوجه شدم رضا به آرزوی قلبی اش رسیده است و من هم تسلیم امر خدا شدم و گفتم «اللهم رضاً  برضائک». بعد از آن هم به لطف خدا صبوری را پیشه کردم. رضا در هفتمین روز از مهر ماه سال 1395 با اصابت تیر در حلب سوریه به شهادت رسیده بود.

گویا شما در مزار شهید زیارت عاشورا خوانده بودید؟

بله، من زمان خاکسپاری محمدرضا از دوستان ایشان اجازه خواستم تا در قبر شهید زیارت عاشورا بخوانم. آنها فضای مناسب را فراهم کردند. من و یکی از خواهر های ایشان وارد قبر شهید شدیم. احساس آرامش عجیبی به همراه بوی عطری در قبر پیچیده بود. کاملاً مشخص بود که تا لحظاتی دیگر اینجا آرامگاه یکی از بهترین بندگان خدا خواهد شد. رضا با رفتار، گفتار و کردارش خبر و نوید شهادتش را بارها و بارها در زندگی به من داده بود.

شکوه مراسم محمدرضا الوانی هیچ گاه از یاد نمی رود. به من گفته بودند شهیدم در همدان خیلی غریب است. برای همین دوستانش برای اینکه حق ایشان ادا شود مراسمی را هم در تهران برایش برگزار کرده بودند. اما وقتی پیکر به همدان رسید و مراسم تشییع برگزار شد من مات و مبهوت عظمت شهدا شدم. غربتی ندیدم هر چه دیدم حضور بود. آنهایی در مراسم شرکت کرده بودند که اصلاً شهیدم را از نزدیک نمی شناختند. افرادی در تشییع همسرم حضور داشتند که شاید ظاهرشان کمی با ما فرق می کرد و با خود می گفتی اینها که اصلاً اعتقاداتشان با ما همخوانی ندارد. بعد از مراسم بسیاری آمدند و گفتند: شهید حاجت هایشان را برآورده کرده است. همه حضار می گفتند ایشان پسر ما هم است. گویی کل ایران داغدار شهادت رضای من شده بود. مردمی که ما را با حضور و همراهی شان مورد لطف قرار دادند و ما شرمنده آنها شدیم. رضا دوست داشت در جوار بارگاه حضرت معصومه (س) آرام بگیرد اما به خاطر مادرش به قطعه شهدای همدان (باغ بهشت) و همان مکانی که پیشتر آن را به من نشان داده بود، منتقل و به خاک سپرده شد.

همانطور که می دانید برخی از افراد ناآگاه با کنایه و طعنه هایشان به چرایی حضور رزمندگان مدافع حرم ایراد می گیرند. نظر شما به عنوان یکی از این خانواده ها چیست؟

جواب ابلهان خاموشی است، اما اگر باز هم بخواهم پاسخی در خور به آنها بدهم باید بگویم که شما دنیا پرست هستید که همه مسائل را با معیار مادیات و پول می سنجید. شماها که از پول بدتان نمی آید، چرا نمی روید؟

آیا حاضرید در قبال دریافت میلیارد ها پول، فرزندتان طعم یتیمی را بچشد؟ آیا حاضرید در مقابل گرفتن امکانات و پول عضوی از اعضای بدنتان را بدهید و یا قطع نخاع شوید؟ باید به آنها گفت: آیا حاضرید در قبال مادیات به اسارت داعش و حرامی ها بیفتید که به هیچ اصول انسانی و ایمانی پایبند نیستند و مروت ندارند.

اینها همان سبک مغزانی هستندکه در روز عاشورا صحبت های ابا عبدالله الحسین (ع) هم تأثیری بر آنها نداشت و در تعلقات دنیوی و مادی اسیر شدند.

در حادثه کربلا هم عده ای از دین خارج شده و به کاروان حسین بن علی (ع) و حضرت زینب(س) طعنه ها و کنایه ها زدند. همانطور که حضرت زینب (س) با قرائت آیه ای از آیات خدا پاسخشان را داد من هم اینگونه پاسخ می دهم: «ما رأیت الا جمیلا».اما امیدوارم هدایت شوند و روزی فرا برسد که بفهمند مدافعان حرم و رزمندگان جبهه مقاومت اسلامی برای چه و برای که رفتند.

خانم فتحی اجازه می دهید پسرتان محمدقاسم هم مدافع حرم شود و اسلحه پدر را به دست بگیرد؟

برای محمدقاسم که برنامه های زیادی دارم. ابتدا عملی کردن سفارشات پدرش مد نظر من است. رضا در وصیتنامه شان خطاب به محمدقاسم نوشته است: محمدقاسم جان خودت را از مجالس تلاوت قرآن و اهل بیت (ع) دور نکن که خطبه پیامبر (ص) به ثقلین بود.

سفارش دیگر همسر شهیدم دستگیری از مستمندان و نیازمندان است. او از محمدقاسم خواسته بود که: با مادرت مهربان باش و به مادرت وفا کن. سعی کن در مکتب شهدا و شهادت تلمذ کنی. راه پدر را ادامه بده. من هم دوست دارم تا اسلحه جهاد شهیدم را به دستان پسرش بسپارم و امیدوارم امام زمان (عج) ظهور نمایند. چرا که اهل بیت (ع) ناموس پرست هستند و اجازه نخواهند داد عمه سادات اینگونه به دست کفتار ها بیفتد و حقیقتاً انتقام خون های ریخته شده را از کفار خواهند گرفت. ان شاءالله.

و کلام آخر

در آخر می خواهم خاطره ای شیرین برایتان تعریف کنم. یک شب به منزل یکی از همرزمان همسرم قاسم قریب دعوت شدیم. خانواده ما و خانواده سجاد طاهریان. آن شب تولد من هم بود. آقا رضا به سجاد و قاسم گفتند من می خواهم بروم بیرون و کیک تولد بخرم. هر سه با هم رفتند کمی بعد بازگشتند در دستان هر سه شان دسته گلی زیبا بود. یک شاخه گل نرگس و دو شاخه گل مریم.

آقا سجاد دست گل را به همسرشان تقدیم کردند. آقا قاسم هم همینطور. رضای من هم آن دست گل را به من هدیه کرد. وقتی خبر شهادت سجاد و قاسم را شنیدم یاد آن شب و آن دسته گل ها افتادم. گل هایی که برایمان پیغامی از سوی شهادت داشت. ما در روز قیامت منتظر همسران شهیدمان با همان دسته گل ها هستیم. ان شاءالله.

منبع: روزنامه جوان