حریم حرم: بعد از شهادت، به همسرش خانم «ریما قبیسی» میگویند چند خطی، هر آنچه در دلت هست را خطاب به همسر شهیدت، «عبدالحمید» بنویس. او مینویسد: «ای محبوب و دلدار عزیزم، خیلی متأسفم که ذهنم را یارای آن نیست تا داستانهای با ارزشی که همیشه در اوقات خوش زندگیمان برایم تعریف میکردی را به یاد آورم. فقط میتوانم بگویم که مرا ببخش. با وجود بالا رفتن سنم و پریشانی خاطرم و گذر بیشتر زمان، یک چیز را درباره تو در خاطرم حفظ کردهام و هیچگاه فراموش نمیکنم و همواره آن را به دیگران یادآوری میکنم؛ همان جملهای که آخرین کلام رد و بدل شده بین ما در شب رفتنت بود؛ اینکه «تو بهترین و فوق العادهترین انسانی هستی که من تا به حال در زندگیام دیدهام و شناختهام.»
سرآغاز زندگی
شهید «عبدالحمید محمود شری» در اواسط بهمن ماه 1352 در خانوادهای نسبتا شلوغ و 7 نفره متولد شد. کودکیاش همزمان بود با جنگ داخلی لبنان. او و خانوادهاش در شرایط سختی به سر میبردند و روزهای بسیاری را زیر رگبار گلولهها و سقوط فشنگها از سر میگذراندند. با وجود این شرایط سخت، «عبدالحمید» دانش آموز کوشا و پر تلاشی بود. از آنجایی که هوش بالایی داشت، رتبههای اول مدرسه را در انحصار داشت. زندگی در سایه جنگ و فشارهای عدیده، از او انسانی قوی و با بصیرت ساخت. مسؤلیتهای زندگی را از همان دوران کودکی بر عهده گرفت. هر کسی که به دو چشمان براق و زیبای او مینگریست، متوجه ذکاوت و توانایی او می شد.
به دلیل حضور در مساجد، گوش دادن به سخنرانیهای مذهبی و مطالعه مستمر، شخصیت منحصر به فرد «عبدالحمید» به پرهیزگاری و تقوی نیز آراسته شد. خانواده «عبدالحمید» درباره یکی از تجربههای کودکی او در وادی «ریاضت نفس» تعریف میکنند که در مقطعی تلاش میکرد تا خود را از آفت غضب رها سازد و به همین خاطر مجبور شد برای مدتی طولانی و در حدود چند ماه، روزه سکوت بگیرد و جز در مواقع ضرورت سخنی بر زبان نمیآورد. او با این تمرین سعی میکرد نفسش را به بردباری، گوش فرا دادن به دیگران و تامل درباره سخن و مقصود طرف مقابل عادت دهد، قبل از آنکه هر جوابی دهد یا تصمیم و موضعی علیه شخص مقابل بگیرد.
از زندگی در زمان سختی و جنگ و تحمل تنگنا و مضیقههای مالی یاد گرفت که چگونه مرد مسئولیت پذیری باشد. از نزاعهای مختلفی که با چشمان خود دید فهمید که حق کدام است و باطل کدام. «عبدالحمید» راه حق و حقیقت را برگزید و تقریبا 16 ساله بود که به مقاومت حزب الله پیوست. از همان زمان در سختترین دورههای آموزش نظامی، فرهنگی و تخصصی در زمینه کاریاش با جان و دل شرکت میکرد و تا منتهای اهدافش را که خدمت به حزب الله لبنان برای نابودی دشمن صهیونیستی بود، دنبال میکرد.
مردِ خانواده
تقریبا بیست ساله بود که ازدواج کرد. علی رغم از دست دادن دو فرزند، زندگیاش سرشار بود از سعادت و رضایت به قضای الهی. «زهرا» و «مهدی» دو فرزندی بودند که آنها را از دست داده بود. فقدان آنها تأثیر بسیاری در وجود او برجای نهاد و اولویتهای زندگی او را تغییر داد. شهید «عبدالحمید» به ویژه به پسر از دست رفتهاش، «مهدی» بسیار تعلق خاطر داشت. «مهدی» پاره تن و نورچشمانش بود. او همان کودکی بود که امام مهدی (عج) در رویای صادقهای بشارت آمدنش را به او داده بود. در همان هفته اول ازدواج، «عبدالحمید» در عالم خواب و رویا حضرت مهدی (عج) را دید. حضرت وارد خانه جدیدش شد و به او فرمود: «چه خانه زیبایی! چه کودک زیبایی!». حضرت نام کودک را از او پرسید: «نامش چیست؟». در این حین همسرش کودک را با نام «مهدی» صدا زد. «عبدالحمید» از خواب بیدار شد. اشک بود که پی در پی بر گونههایش جاری میشد.
«مهدیِ» کم سن و سال هم علاقه و دلبستگی خاصی به پدرش داشت. گویی که آنها یک روح در دو کالبد بودند. این علاقه مخصوصا زمانی محکم و قویتر شد که پدر، فرزندش را دربیمارستان همراهی میکرد. «مهدی» به خاطر بیماری سختی که داشت هر بار ماهها دربیمارستان بستری میشد. «عبدالحمید» به دلیل وخامت حال فرزندش حتی مجبور شد کارش را رها کند در بیمارستان کنار او بماند. هر کاری از دستش بر میآمد برای «مهدی»اش انجام میداد. او را بر دوش خود میگذاشت و غذا در دهانش میگذاشت.
مثل فرشته نگهبان
اندوه و عصبانیت به خانواده «عبدالحمید» راهی نداشت؛ چرا که او عهده دار امور بود و همین امر سبب اعتماد و اطمینان سایر اعضای خانواده میشد. تمامی کارها را خودش با دستان خودش انجام میداد؛ از رنگ زدن خانه گرفته تا تعمیر وسایل برقی و بنّایی و کارهای دیگری از این دست. هر وقت که مشغول کار مهمی در خانه میشد شبیه به یک فرشته مهربان و کار راه انداز میشد! انگار دو بال بزرگ از کنار دستانش در میآمد و با مهربانی به خانواده و خویشاوندان میگفت: «نگران نباشید! تا زمانی که من هستم به کسی غیر از من نیاز نخواهید داشت.».
کمک کردن به دیگران مایه خوشحالی و آرامش او بود. میگفت: «از نشانههای رضایت پروردگار جهانیان از بندهاش این است که خداوند برای او راهی را در خدمت به مردم و رفع نیازهای آنان باز کند.». به همین خاطر بود که خدمت به مردم را بسیار دوست داشت. او اما عشق و علاقه بزرگتری هم داشت و آن جهاد فی سبیل الله بود. با تمام توانش تلاش میکرد تا وظایف جهادیاش را بدون خستگی و گلایه انجام دهد تا جایی که همه کسانی که در کنار او کار میکردند خجالت میکشیدند که کوچکترین نشانهای از رخوت، خستگی و یا تنبلی در کارها از خود نشان دهند. ابدا اهمیتی نمیداد که چه درجه و مقامی دارد. این تواضعش افراد دور و نزدیک را به او نزدیکتر کرد و قلبهای اطرافیان را به تسخیرخود درآورد.
او ملجئی بود برای قلبهای شکسته؛ برای آنهایی که دنبال پناهی بودند تا آلامشان را تسکین بخشد. اکنون خیلیها هستند که خاطرات زیبایی با شهید دارند. به یاد میآورند دوران نوجوانی و جوانیشان را در حالی که به دور «عبدالحمید» جمع میشدند و او برایشان درباره دین، خدا، ائمه اطهار و مرگ سخن میگفت. آنان سوالات سخت و آسانشان از او میپرسیدند و او هم با شرح صدر به آنها پاسخ میداد. کودکان آن روز و جوانان امروز هنوز هم شیرینی سخنان و نصایح و راهنماییهای او را به یاد میآوردند.
شهید «عبدالحمید» در کنار شهید «حاج قاسم سلیمانی»
فرماندهی برای همه میدانها
روزها گذشت و روزگار تقدیر دیگری برای «عبدالحمید» رقم زد. بنا بر مقتضیات زمان، از کارهای تربیتی به جهاد نظامی روی اورد و به مصاف دشمنترین دشمنان خدا بر روی زمین شتافت. خداوند به او توفیق جهاد علیه رژیم صهیونیستی را عنایت فرمود. در طول سالهای تجاوز رژیم صهیونیستی، تدابیر و اقدامات «عبدالحمید» به عنوان یک فرمانده میدانی تأثیر به سزایی در پیروزیهای مقاومت داشت. پس از آنکه سالهای جوانیاش را در نبرد با دشمن صهیونیستی گذراند، نوبت به جهاد در سوریه شد و سختترین روزهای جنگ سوریه، در کنار سایر رزمندگان مقاومت به جهاد مشغول بود. بعد از آن هم به عراق رفت؛ همان جایی که پایان خوشش رقم خورد.
در تمامی این سالها یاد شهدا و شهادت از زبانش نمیافتاد اما فرصتهای کوتاه برای لذت بردن از کنار خانواده بودن را هم از دست نمی داد؛ به خصوص زمانی که بعد از ماهها جدایی و فراق به خانه باز میگشت و سعی در جبران مدت نبودنش داشت. فرزندانش فراموش نمیکنند آن نیمه شبی که از پدر خواستند تا با ماشین دوری بزنند و برای آنها شیرینی بخرد. پدر اما با وجود خستگی زیادی که بر جانش مستولی بود، آنها را نا امید نکرد، به درخواستشان توجه کرد و همراهشان شد.
آخرین رویای صادقه
در هفتمین روز از سومین ماه سال 96، مکالمه تلفنی غریبانهای میان او و خانوادهاش صورت گرفت. این گفت و گو تأثیر فراوانی بر خانواده «عبدالحمید» گذاشت. از نحوه صحبت کردنش فهمیدند که او به زودی آنها و این دنیا را ترک خواهد کرد. عبدالحمید با اعضای خانواده وداع میکرد، آنها را به صبر و تحمل در مصائب سفارش و برای روزهای خوشی که در کنارشان زندگی کرده، قددردانی میکرد. وداع او با خانواده، ناشی از یک خبری بود که در رویا به او رسیده بود. یکی از همرزمانش میگوید شهید صبح همان روز به او گفته بود که امام علی (ع) را در خواب دیده و حضرت هدیه ای به او داده بود. قبلتر هم «عبدالحمید»، سیدالشهدا را در خواب دیده بود...
دو ماه بعد، رویا تعبیر شد و در همان زمانی که امام برایش مشخص کرده بود به شهادت رسید. زمان معین برای «عبدالحمید» روز دوم ماه مبارک رمضان بود؛ آن زمانی که روزه دار، غرق در جهاد بود. درست یک ساعت قبل از غروب خورشید به هنگام فرارسیدن زمان بازگشت به مقر، «عبدالحمید» و همرزمش سوار بر خودرو شدند. سکوت بر آنها سایه افکنده و تشنگی و خستگی بر هر دوی آنها غالب شده بود. ناگهان صدای انفجار، سکوت را شکست. بمبی در زیر چرخهای اتومبیل منفجر شد و موج انفجار به «عبدالحمید» رسید. سرش و برخی از اعضای بدنش مجروح شدند، در لحظه بیهوش شد و به اغما رفت. صبح روز بعد، برادران همرزمش او را غرق در خون و در حالی که به اغمای کامل رفته بود به وطنش بازگرداندند. قلب او با ضربانهای نامنظم، ساز رفتن را کوک میکرد...
خانواده و دوستان «عبدالحمید»، چهار روز بسیار سخت را با او کنار اتاق مراقبتهای ویژه گذراندند. دستها و پاهای او پرشده بود از اشکها و بوسههای عزیزانی که با او وداع میکردند و از دیدن چهره همچون فرشتهاش، سیر نمیشدند. نفسهای «عبدالحمید» در سحرگاه ششمین روز ماه مبارک رمضان قطع شد. خانواده و دوستان او در عصر پنج شنبه پیکر پاکش را تشییع و در کنار دو فرزند کوچکش، «مهدی» و «زهرا»، در روستای «خربه سلم» در جنوب لبنان، همان جایی که به آن عشق میورزید، به خاک سپردند.
