همیشه غایب، همیشه حامی

وقت نام‌گذاری بچه‌ها که می‌شد، حاج حمید به پروین می‌گفت: «همه رنج و زحمت به‌دنیاآمدن بچه‌ها با شماست، انتخاب اسمشان هم حق شماست.»

اسامی موردعلاقه را می‌نوشتند و یکی‌یکی بررسی می‌کردند تا آخر یکی بماند. حاج حمید هر چهار دخترش را خیلی دوست داشت و خیلی تلاش کرد اسباب راحتی‌شان فراهم باشد.

وقتی از مأموریت کردستان برگشت و می‌خواست برای خرید نان بیرون برود، «هدی» که آن زمان دختر کوچکی بود، می‌گفت: «عمو! منم باهات بیام؟» حاج حمید با خنده به او گفت: «عمو کیه؟ من باباتم!»

به دلیل مشغلۀ زیادش خیلی خانه نبود، اغلب در مأموریت بود، اما همیشه سعی می‌کرد وقتی کنار خانواده است، نبودن‌هایش را جبران کند. بچه‌ها را برای تفریح به پارک و جاهای دیدنی می برد. با هم به بازار می رفتند و برای‌شان لباس نو می خرید. حتی در ماموریت هایی که امکان داشت، خانواده را همراه خود می برد.

هیچ‌وقت اجازه نمی‌داد دخترانش برای او کاری انجام دهند. هروقت مشغول شستن لباس‌هایش می‌شد، دخترش با التماس می‌گفت: «بابا! خواهش می‌کنم اجازه بدین گاهی ما لباس‌هاتون رو بشوریم. تازه، ماشین لباس‌شویی هم هست. اگه نمی‌خواید ما این کار رو انجام بدیم، بذارید ماشین براتون بشوره.»

لبخند تنها پاسخ او بود. بچه ها منتظر فرصتی بودند تا این کار را برای او انجام دهند، اما هر بار که از حمام برمی گشت، لباس های شسته شده در دستانش بود.

همیشه با الفاظ پر از مهر دخترها را خطاب قرار می‌داد و ابراز احساس می‌کرد: «دخترای نازنینم! دخترای گل من! پاره‌های تنم! دوست‌تون دارم، عاشقتون هستم.»

بریده‌ای از کتاب «جای من اینجاست»؛ مستند روایی از زندگی شهید «حاج سید حمید تقوی‌فر» (صفحات 213 و 214)
نویسنده: فریبا انیسی
انتشارات: روایت فتح