زندگی امام زمان پسند

سال 86، روز ولادت امام حسن مجتبی(ع) بود که موسی، مادر و خواهرش مریم به خواستگاری رفتند. از وقتی حرکت کردند تا دم در رسیدند، موسی چند مرتبه صورتش را پاک کرد. سرخ سرخ شده بود. از مادر و خواهرش ملتمسانه خواست گل و شیرینی را بگیرند. با هر مکافاتی بود، دست خودش را خالی کرد. زنگ که زدند،‌موسی دستپاچه شد. مادر و خواهرش وارد خانه شدند. دستی به موهایش کشید و خودش را به مادر رساند. زهرا از لای پرده یواشکی حیاط را دید می‌زد. تا چشمش به موسی افتاد، لبخند رضایتی روی لبش نشست. از قبل صدای موسی را پسندیده بود و با دیدنش دلش قرص شد. پیش خودش گفت:
-خدایا شکرت، دقیقاً همونه که همیشه ازت خواستم.
موسی را اجابت تمام دعاهای وقت و بی‌وقتش می‌دید. یادش آمد همه‌ی سال‌هایی که برای تحصیل به قم می‌رفت، هر بار که به حرم حضرت معصومه(س) قدم می‌گذاشت، دعا می‌کرد هم‌سفر درجه یکی نصیبش شود.
موسی را پسندید. زن‌ها در آشپزخانه و مردها در اتاق نشیمن بودند. زهرا انگار صدای هیچ‌کسی را نمی‌شنید. چشم دوخته بود به گل‌های سفید و قرمز رز و مریم روی اُپن آشپزخانه. از هر دری صحبت می‌کردند. زهرا صدای تالاپ و تولوپ قلبش را می‌شنید، چشمانش خیره به گل شده بود و در افکارش فرورفته بود.
صدای پدرش او را از افکارش بیرون آورد.
- زهرا خانم، دخترم، برید با آقا موسی تو اتاق صحبت‌ها‌تون رو بکنید.
زهرا چادر مشکی و مقنعه پوشیده بود. شاید جوابشان نه باشد. نمی‌خواست چادر رنگی به سر داشته باشد. در اتاق چنددقیقه‌ای بینشان به سکوت گذشت. زهرا گفت:
- بفرمایید.
موسی نگاهش به گل‌های سفید و قرمز قالی بود. گفت:
- بسم الله الرحمن الرحیم.
زهرا با شنیدن صدای موسی، همان حس پشت تلفن بهش دست داد. هنوز با موسی صحبت‌هایشان گل نینداخته بود که موسی گفت:
- من یه زندگی می‌خوام که امام زمان پسند باشه. آرمانم در زندگی،‌ یه زندگی مهدویه.

بریده‌ای از کتاب «چشم‌روشنی»؛ شهید مدافع حرم «موسی جمشیدیان» (صفحات 35 تا 37)
نویسنده: کبری خدابخش دهقی
انتشارات دارخوین