شهید «بابک نوری» از جمله شهدای مدافع حرمی است که دوستداران و دلدادگان زیادی در بین نسل امروز دارد. «بابک»، دوست و برادرِ شهیدِ خیلی از جوانان و نوجوانان امروزی است و صد البته در مقام یک الگوی واقعی برای آنها. در شرایطی که با گذشت حدود 4 سال از شهادت این شهید جوان مدافع حرم، تا کنون زندگینامه مفصلی از او منتشر نشده بود، خبر انتشار کتاب زندگینامه او میتواند برای دوستدارانش خبری خوشحال کننده باشد. کتاب «بیست و هفت روز و یک لبخند»، روایت داستانی از زندگی شهید «بابک نوری هریس» است که به تازگی به قلم «فاطمه رهبر» و به همت انتشارات «خط مقدم» منتشر شده است.
«فاطمه رهبر» نویسنده این کتاب، خود پدیدهای است که تازگی به عرصه ادبیات مقاومت ورود کرده و پیشبینی میشود حاصل تلاشهای او در این کتاب، مورد استقبال خوانندگان قرار بگیرد. خانم رهبر از همشهریان شهید «بابک نوری» و اهل بندر انزلی است. وی از سال 1385 در عرصه شعر و ادبیات داستانی فعالیت دارد و کتاب «بیست و هفت روز و یک لبخند»، نخستین اثری است که به قلم وی، راهی بازار نشر شده است.
حریم حرم در خصوص کم و کیف نگارش کتاب «بیست و هفت روز و یک لبخند» با خانم فاطمه رهبر گفتگویی داشته است:
چه شد که به عرصه ادبیات مقاومت پاگذاشتید و نگارش کتاب زندگی نامه شهید «بابک نوری» به شما واگذار شد؟
من تا قبل از این هیچوقت به نوشتن زندگینامه شهدا فکر نمیکردم، چون فکر میکردم این کار سواد و تبحر خاصی لازم دارد که بنده از آن توانایی برخوردار نیستم. سال 97 بود که جناب آقای «سرهنگی» از حوزه هنری تهران با بنده تماس گرفت و گفت طی ملاقات با پدر شهید «بابک نوری»، از ایشان خواسته شده کتاب زندگینامه شهید «نوری» را بنویسد. آقای «سرهنگی» گفت پدر شهید تاکید کرده، کتاب به قلم خود آقای «سرهنگی» باشد. آقای «سرهنگی» به پدر شهید گفته از آنجایی که بنده فرصت نگارش این کتاب را ندارم، نویسندهای را به شما معرفی خواهم کرد. گویا پدر شهید تقاضای چند نویسنده برای نگارش کتاب را رده کرده و به آقای «سرهنگی» گفته بود اگر متقاضی نوشتن کتاب مورد تایید شما باشد، شاید قبول کنم. اینطور شد که به انتخاب آقای «سرهنگی» من برای این کار انتخاب شدم.
تا پیش از آن مقطع، شناختی از شهید نوری داشتید؟
حقیقتش آن است که تا قبل از آن، فقط عکس «بابک» را دیده بودم و تا همین اندازه میدانستم که یک جوان زیبا و رعنایی بوده که به سوریه رفته و شهید شده است. چیز بیشتری از شهید نمیدانستم.
ارتباط شما با خانواده شهید از کی برقرار شد؟
شهریور 97 بود که به ملاقات پدر شهید رفتم. صحبتهای مقدماتی انجام شد و قرار شد که این کار را من انجام بدهم.
چرا بعد از حدود 4 سال از شهادت شهید «نوری» به تازگی شاهد چاپ کتاب زندگی نامه او هستیم؟
من سال 97 کار را شروع کردم و در خصوص اینکه چرا تا قبل از آن این کار انجام نشده بود، اطلاعی ندارم. اما زمانی که من کار را شروع کردم، قرار بود نهایتا تا 6 ماه تمام شود و به دست ناشر برسد. در عین حال نظرم بر این بود که اگر قرار است اثر خوبی از آب دربیاید، باید خوب روی آن تامل و تفکر کرد. البته مصاحبه با خانواده، دوستان و رزمندهها و پیاده کردن آن هم کار سختی بود. مهمترین مسئله برای من این بود که زندگینامه شهید را در چه قالبی بهتر میتوان ارائه کرد. با این هدف که مخاطب از چیزی که میخواند و اطلاعاتی که از شهید میگیرد، لذت ببرد؛ نه مثل ساختار همیشگی که از روایت پدر و مادر شروع میشود و به شهادت ختم میشود. به این دلایل کاری که قرار بود در 6 ماه تمام شود را بعد از یکسال، یعنی سال 98 تحویل انتشارات دادم. بعد از آن نوبت ویرایش و بازخوانی کتاب توسط جناب سرهنگی و خانواده شهید رسید. بعد از آن کار از عهده من خارج بود و قرار بود ناشر کتاب را تا ابتدای سال 99 برساند که نهایتا آخر همین سال منتشر شد.
با چالش جدی در مسیر نوشتن کتاب مواجه بودید؟
متاسفانه من از ابتدا با کمبود اطلاعات مواجه بودم. مادر شهید فردی بسیارخانم و مهربان و در عین حال کم حرف است. من انتظار داشتم ایشان از دوران کودکی «بابک» خیلی چیزها برای من تعریف کند، اما خب اینطور نشد. نه اینکه نخواهند؛ بعضی آدمها ذاتا قصهگو هستند اما بعضیها هم اینگونه نیستند. حتی اگر خاطرهای هم در ذهنشان باشد، نمیتوانند در مورد آن اتفاق، برای ما قصه بگویند. مادر شهید اینگونه بود و از بس اتفاقات را در دلش نگه داشته بود، نمیتوانست آنها را روایت کند. به همین دلیل من از دوران کودکی «بابک» اطلاعات خیلی کمی داشتم. انتظار داشتم لااقل برادرها و خواهرها بیشتر از دوران کودکی بگویند شهید که این اتفاق هم نیفتاد. تعداد زیادی شماره تلفن به من داده شد با این عنوان که دوست صمیمی یا همرزم «بابک» هستند؛ یک هفته طول میکشید تا من آنها را در رشت ببینم و با آنها مصاحبه داشته باشم. در نهایت متوجه میشدم آن فرد مثلا در یک اتوبوس یا مدت کوتاهی با «بابک» همسفر بوده یا در رشت در یک کلاسی «بابک» را دیده بوده است. خب این افراد اطلاعات مورد نیاز من از «بابک» را نداشتند. من نمیخواستم که آدمها بگویند شهید آدم خوبی بود، نماز میخواند و روزه میگرفت؛ بلکه میخواستم بخشیهایی از از زندگی او را روایت کنم که مخاطب خودش به خوبی «بابک» پی ببرد. «بابک» زندگی خودش را داشت و خیلیها از فکر درون سر او خبر نداشتند. خیلی از دوستانش شوکه بودند و میگفتند فکر نمیکردیم «بابک» بسیجی باشد، همچین افکاری داشته باشد و این راه را انتخاب کند.
به همین دلیل تصمیم گرفتید زندگی «بابک» را به صورت داستانی روایت کنید؟
پس از مشورت با دوستانم و همچین آقای «سرهنگی»، از ایشان اجازه گرفتم که زندگی «بابک» را در قالب و ساختاری که خودم دوست دارم روایت کنم و ایشان موافقت کرد. اینطور شد که من این کتاب را در قالب روایت داستانی نوشتم. برای اینکار هم باید طوری پیش میرفتم که انگار خودم هم در رویدادهای مختلف همراه «بابک» هستم. میخواستم خودم روایتگر باشم و برای همین برای کسب اطلاعات بیشتر مدام با همرزمان و فرماندهان «بابک» تماس میگرفتم و جزئیات شرایط محیط و رفتار شهید را میپرسیدم. حتی گاهی در مصاحبههای حضوری از آنها میخواستم نقشه منطقههای مورد نظر را هم برایم بکشند تا بتوانم خودم را در آن مکان تجسم کنم.
خودتان چه اثری از زندگی «بابک» گرفتید؟
من یکسال با کتاب و خاطرات «بابک» زندگی کردم. در آن یکسال نتوانستم زندگی خود را از زندگی «بابک» جدا کنم. برای همین به خودم هم در کتاب نقش دادم و خودم را وارد داستان کردم. در متن کتاب، از زمان دیدار با خانواده شهید تا انتهای داستان، من هم حضور دارم.
تا الان که البته زمان اندکی از عرضه کتاب به بازار نشر میگذرد، بازخورد خاص و ویژه ای چه از جانب خانواده شهید و یا از جانب مخاطبان داشته اید؟
همانطور که گفتید خیلی زود است برای گرفتن بازخورد؛ خیلیها هنوز کتاب را نخواندهاند. اما شکر خدا تا الان از دوستان شهید و حتی کسانی که من آنها را نمیشناسم، نظرات خوبی میگیرم. خیلیها تشکر میکنند و میگویند از خواندن کتاب لذت بردیم. میگویند با اینکه ما زندگینامه «بابک» را میدانستیم اما خواندن این کتاب حس خوبی به ما داد. اینها نظرات خوبی است اما اینکه اهل فن و صاحبنظران بخوانند و نظر بدهند، تا الان اتفاق نیفتاده است.
اگر سخن ناگفتهای دارید، بفرمایید.
آرزو میکنم این کتاب، آنطور که شایستهاش است، مورد توجه قرار گیرد. نه به این خاطر که من نویسندهاش هستم؛ من حتی خودم را نویسنده این کتاب نمیدانم. من تنها شنیدهها را نوشتم و چیزی از خودم و تخیلم اضافه نکردم که بگویم من نویسنده آنها هستم. دوست دارم این کتاب بیشتر دیده شود تا «بابک» بیشتر شناخته شود. اینکه برخی «بابک» را تنها به دلیل خوشتیپیاش دوست دارند، من را ناراحت میکند. با اینکه ویژگی مثبتی است اما «بابک» خصائص و ویژگیهای خیلی بیشتر و بهتری داشت که بهتر است به خاطر آنها شناخته شود. خوب است این شهید به خاطر «انسان» بودنش شناخته و محبوب شود نه به خاطر خوشتیپی. خیلیهای دیگر هم بودند که مثل «بابک» از رفاه گذشتند و به جنگ رفتند. به نظر من خصلت «انسان» بودن «بابک» موجب رفتن و شهادت او شد. امیدوارم بجای اینکه از عکسهای خیلی زیبای «بابک» استفاده کنند و بگویند شهید لاکچری، بگویند و بنویسند شهیدی که خیلی «انسان» بود. «بابک» شهیدی بود که میخواست انسانیت پررنگ شود و رواج پیدا کند.
