حریم حرم: دوران، دورانِ رویارویی با اشغالگران آمریکایی بود. «حسنینِ» کم سن و سال که آن روزها نمیتوانست در میدان جهاد در کنار سایر مجاهدان عراقی حضور یابد، اینگونه روح بیقرارش را آرام میکرد: «این زمانه هم خواهد گذشت و نوبت ما هم خواهد رسید...». زمان زیادی نگذشت و زمانه درستی سخنانش را به اثبات رساند. دَدمنشی اشغالگران آمریکایی جای خود را به جنایتهای خونخواران داعشی داده بود. بالاخره وقت جهاد او و هم نسلانش فرا رسیده بود. «حسنین سلمان» جوانی نبود که این فرصت را به راحتی از دست دهد...
عزیز دردانه مادر
شخصیت آرام و قویِ «حسنین» شهره بود. همه او را به خاطر روح لطیف و شوخ طبعیهایش دوست داشتند.
او را به یک خصلت نیک دیگر هم میشناختند؛ احترام به والدین. «حسنین» بسیار پدر و مادرش را احترام میکرد و البته بیش از پدر، مادر را. خیلی به مادر وابسته بود و از هیچ کاری برایش دریغ نمیکرد. به خاطر طبع لطیفش عاشق طبیعت، هور و پرندگان آسمان بود. سبک بالی و بی ریایی، آسمان قلبش را بی تاب دیدار حق تعالی میکرد.
خادم اباعبدالله
او نیز به مانند دیگر عراقیها عشق سالار شهیدان ابا عبدالله الحسین (علیه السلام) را در دل داشت. زیارت سید الشهداء، خدمت به زوار و عاشقان حسینی و حضور در موکب دوستداران قائم (عج) درمنطقه «کرمه علی» از او جوانی پویا و شهادت طلب ساخته بود.
میهن هتل نیست...
در سال 2015 همزمان با افزایش فعالیت گروههای تروریستی در عراق، موج مهاجرت جوانان به کشورهای اروپایی شدت گرفت اما «حسنین» کسانی را که قصد مهاجرت داشتند را مورد انتقاد قرار میداد. او بر این عقیده بود که اولویت، ماندن و یستادن در برابر این خطر و قربانی شدن در راه میهن و مقدسات است. او دیدگاهش را در قالب مقالهای در فضای مجازی منتشر کرد؛ فحوای مقالهاش این بود: «میهن هتل نیست که درصورت نامناسب بودن خدمات و بروز مشکل بتوان آن را ترک کرد. یا باید آزاده در آن زندگی کنیم و یا در راه دفاع از وطن و خاکش شهید شویم». گویی سخنان «حسنین» خطاب به آنانی بود که روزگاری بعد از دفع خطر به میهن باز خواهند گشت و پای بر خاکی میگذارند که خون شهدا آن را آبیاری کرده؛ و در حالی که میدانند وام دار چه کسانی هستند، با غرور، افتخار میهن پرستی و سینه چاکی برای وطن را به نام خود سند میزنند.
دردانه مادر در جبهههای جنگ با داعش
با صدور فتوای جهاد توسط مرجعیت دینی عراق، پدر با دیدن شوق «حسنین» برای ملحق شدن به جمع رزمندگان مقاومت، تلاش کرد تا پسرش را از طرق مختلف به جبهه اعزام کند. تلاشها نتیجه داد و «حسنین» به نیروهای سازمان «بدر» پیوست و با آنها در نبردهای آزادسازی شهر «بلد» شرکت کرد. «حسنین» در این نبرد، هنگامی که جنگ شدت گرفت، شجاعانه مقاومت کرد و دشمن را از چندین جهت درگیر کرد. حضور موثر و قهرمانانهاش باعث شد تا یکی از فرماندهان «بدر» رسما او را به خدمت بگیرد.
دردانه مادر، در شبها و روزهای سخت جنگ هرگز یاد عشق زندگیاش را فراموش نمیکرد. مادر حال و روز خوشی نداشت و از شنیدن حال بد مادر، قلبش به درد میآمد. درگیریها و حساسیت حضور در جبههها، باعث شده بود تا کمتر به مادر سر بزند اما در عین حال سعی میکرد دلتنگیهایش را با تماس تلفنی هر روزه با مادر برطرف کند. از حال رنجور مادر خبر داشت ولی دست و دلش برای انجام کار بزرگی که بر دوشش نهاده شده بود نمی لرزید و به نحو احسن آن را انجام میداد.
رشادتهایی که جراحت شدند
شهید در دورههای مختلف نظامی شرکت میکرد تا اینکه در یگان موشکی کتائب حزب الله مسئولیت گرفت و به منطقه «هیاکل» در «فلوجه» اعزام شد. او به سطحی از مهارت و آمادگی رسیده بود که دیگر رزمندگان را نیز آموزش میداد.
نتیجه شجاعتها و رشادتهای «حسنین»، جراحتهای فراوان بود. یک بار دست راست او شکست و عصب دستش بریده شد و زیر تیغ جراحی قرار گرفت. بعد از این مجروحیت و قبل از بهبودی کامل، به کارزار جهاد بازگشت و این بار بر اثر انفجاری که در نزدیکی او رخ داد بار دیگر مجروح شد. پس از بازگشت به خانه موضوع را از خانواده پنهان کرد و مطابق معمول همیشه، قبل از اینکه مرخصیاش به اتمام برسد، به منطقه بازگشت.
اینبار طور دیگری بازگشته بود. گویی پای در جولانگاه عاشقان نهاده بود. نبرد، سخت و شدید در گرفت. گر چه به خاطر جراحت لاله گوشش وظیفهای بر عهدهاش نبود و موظف به پشتیبانی از خط شده بود، به محض اینکه از بیسیماش شنید نیروها به پشتیبانی نیاز دارند خودروی حامل موشکها را برداشت و به سمت میدان خروشید؛ و این آغاز راه شهادت بود.
خودروی «حسنین» در طی مسیر بعد از اصابت بمب یا خمپارهای منفجر شد و روحش همچون پرندگانی که همیشه مشتاقانه در انتظار اوج گرفتن هستند، به آسمان پر کشید.
