حریم حرم: پدر از پسرش میخواهد بیشتر به سلامتی خودش و درمان صورتش فکر کند: «باید صورتت را معالجه کنی، تا کی میخواهی این طور بمانی؟ بسه، از جنگیدن خسته نشدی؟!».اما جواب پسر پدر را در بهت و تفکری عمیق فرو میبرد: «چیزی نیست؛ هر وقت عراق آزاد شد من هم به درمان صورتم ادامه میدهم؛ تا آن موقع بگذار صورتم نازیبا باشد. این دنیا گذراست و من بنده دنیا نیستم. از این دنیا چیزی جز شهادت نمیخواهم. به نامزدم گفتم که نزد خانوادهاش بماند؛ نمیخواهم در حق این دختر ظلم کنم چون خوب میدانم به شهادت خواهم رسید».
خلاصه کلام آنکه آن روز «حسین»، پدرش را به این درک رساند که او در این دنیا خودش را مسافری موقتی میداند و خیلی زود با شهادت بار سفر را خواهد بست.
شهید «حسین الکنانی» تجلی کاملی از واژه مردانگی بود. تربیت خانوادگی که برگرفته از تعالیم اسلام و سیره اهل بیت (ع) بود، به خوبی به او مجاهدت و ایثار را آموخته بود. «حسین» از دوران کودکی و بعد از سقوط حزب بعث، نبرد با نظامیان اشغالگر آمریکایی را تجربه کرده بود و بعد از تأسیس عصائب اهل الحق در عراق، از اولین افرادی بود که به این گروه مقاومت ملحق شد.
جانباز دفاع از حرم عقیله
«حسین» به مانند همه همفکران و همرزمانش در دفاع از حق و مظلوم، حد و مرزی نمی شناخت. با آغاز حوادث سوریه، به مانند همرزمان مقاوم دیگرش به دفاع از حرم مطهر خانم زینب کبری (سلام الله علیها) پرداخت. هر بار که برای مرخصی به وطنش بازمیگشت، عاشقتر و مشتاقتر از قبل برای نبرد به سوریه میرفت. در یکی از نبردها از ناحیه چشم مجروح شد و بعد از بهبودی، بار دیگر با عزمی راسختر به نبرد بازگشت و این بار به همراه فرمانده شهیدش «حاج مهدی الکنانی» با قهرمانیهای مثال زدنیشان، لرزه بر اندام دشمن تکفیری افکندند.
نوبت دفاع از مقدسات وطن
بعد از صدور حکم جهاد در عراق و تشکیل بسیج مردمی (حشد الشعبی)، «حسین» راهی را که درمسیر مقاومت در پیش گرفته بود، با پیوستن به میدان نبرد علیه تروریستها در خاک میهن کامل کرد. اودر نبردهای بسیاری، شجاعانه و قهرمانانه جنگید. باوجود اینکه در این راه، سختیها و مشقتهای زیادی متحمل شده بود اما همچنان بر اعتقادش پایبند بود و لحظهای از آن هدفی که در راه مقاومت در پیش گرفته بود، دست نکشید. مصداق این ادعا، صورت و دست مجروحش بود. «حسین» در یکی از تعقیب و گریزهای عناصر تروریستی در بغداد مورد حمله تروریستی قرار گرفته و از ناحیه دست مجروح شده بود. همچنین در یکی از نبردها در سوریه، صورتش مورد اصابت گلوله قرار گرفت اما هیچگاه حاضر به انجام عمل زیبایی نشد. در زمانی که مجروح بود برای دیدار دوستان رزمنده به بیمارستان میرفت و از آن ها عیادت می کرد تا به آنها روحیه بدهد و از درد و رنجشان بکاهد.
در یکی از عملیاتها در منطقه «بیجی» به مدت سه روز از «حسین» هیچ خبری نبود تا جایی که تصور میشد به شهادت رسیده است. از زبان خود او روایت شده است: «من و تعدادی از رزمندگان از سوی داعشیها محاصره شده بودیم؛ آنقدر با آنها جنگیدیم تا آنکه توانستیم محاصره را بشکنیم و برگردیم».
در نبرد دیگری تجهیزات او و همرزمانش تمام شد اما نبرد را با سلاح سرد ادامه دادند. بعد از آنکه تجهیزات داعشیها به پایان رسید، نبرد با پیروزی آنها خاتمه یافت تا جایی که توانستند عدهای از داعشیها را اسیر کنند.
بیتفاوت به دنیا
در روزهای اوج جنگ، شرایط برای شهید و خانوادهاش به سختی میگذشت اما او ذرهای کوتاه نمیآمد. تمام هم و غماش آزدی عراق از لوث وجود تروریستها بود. «حسین» آنقدر نسبت به دنیا بیتفاوت بود که گاهی مجبور میشد از پدرش پول قرض بگیرد تا با آن خود را به میدان نبرد برساند. اگرهم مبلغی دستش را میگرفت آن را بین رزمندگان تقسیم میکرد.
او دلتنگیها و گلهمندیها نسبت به جاماندن از قافله شهدا را به مقبره الشهدا و در نزد دوستان شهیدش میبرد. همراه و همپای او در این دلتنگیها دوست شهیدش «یونس» بود. «حسین» ایمان قلبی داشت که نبرد «خالدیه»، آخرین نبردی است که در آن حضور دارد و خیلی زود خانه و محلهشان، رنگ و بوی شهادت به خود خواهد گرفت.
نگاهش، کلامش و لبخندش همه و همه رنگ و بوی وداع آخر را میداد. آری! نبرد «خالدیه» آخرین پرده از زندگی سراسر جهاد او بود...
در کارزار نبرد، «حسین» شنید که همرزمش، «ایاد الفوادی» در میانه میدان، زخمی افتاده؛ پس برای نجات او دست به کار شد. درست همان زمان که ملعونی از داعشیان کمین کرده و سینه او را نشانه رفته بود. شلیک آن داعشی نقطه اوج و رهایی «حسین» شد و «خالدیه» محل عروج این جانبازِ وفادارِ مقاومت.
