حالم دست خودم نبود. رفتم کنار، آقا آمدند نشستند. سعی میکردم کمتر مژه بزنم.
یک لحظه به ذهنم آمد:«نکنه آقا به خودشون بگن این چرا این قدر به من نگاه می کنه؟!»
جواب خودم را دادم:«نگاه به عالم عبادته!»
یکی از عکس های محمدحسین توی دستم بود. همان که کنار در ایستاده. با لباس خادمی و ذکرشمار در دست سینه میزند.
آقا به عکس توی دستم اشاره کردند که این عکس شهید است؟ وقتی عکس را بهشان دادم با دقت نگاه کردند. وقتی روی چهره محمدحسین متوقف شدند، گفتند:«بله...بله یه نوره؛ واقعا نوره!» بعد گفتند:«خدا را شاکر باشید برای داشتن چنین فرزندی، خدا به هر کسی این فرزند را نمیده.»
فرهاد از فعالیت محمدحسین در هیئت گفت. لباس خادمی محمدحسین هم در دستش بود. خود آقا از فرهاد پرسیدند:«این همون لباسه؟» وقتی گفتیم بله، ایشان گفتند:«بدید من این لباس رو ببوسم.» یاد محمدحسین افتادم. بارها با حسرت می گفت:«خوش به حال شهید صیاد! کی بود که حضرت آقا تابوتشو بوسید!»
به آقا گفتم:«خیلی دوست داشتم دستمال اشک محمدحسین را به شما تقدیم کنم؛ الان نمیدونم کجاست، ان شاالله یه فرصت دیگه تقدیم می کنم.» با خوشرویی تمام استقبال کردند.
فرهاد جریان شهادت محمدحسین را تعریف کرد. بعد به آقا گفت:«ما نمی دونیم که واقعا اول محمدحسین تیر خورده، چاقو خورده، ضربه خورده...» آقا خیلی ناراحت شدند. عصایشان بغل دستشان کنار دسته مبل بود. برداشتند گذاشتند جلویشان. با دو دست تکیه دادند به آن و گفتند:«تمام این افکاری که توی ذهن شما میگذره، برای شهید فاصلهاش به اندازه افتادن از روی اسب است!»
آقا که بلند شدند بروند زهرا آرام گفت:«مامان به آقا بگو برام دعا کنن.» گفتم:«خودت بگو!» به آقا گفتم:«ببخشید حضرت آقا! زهرا خانم با شما کار دارند.» آقا بهش نگاه کردند. زهرا گفت:«آقا توی نماز شبهاتون دعام کنید.»
فرهاد به آقا گفت:«درخواستی دارم!» اصلا به محافظ ها نگاه نکرد.
آقا گفتند:«بفرمایید» فرهاد گفت:«آن شبی که محمدحسین تو گلستان هفتم شهید شد، یکسری از بچه های هیئتی و بسیجی و سپاهی هم اونجا بودن. الان تعدادیشون توی این اتاق هستند و میخوان شما رو ببینند.» آقا گفت:«چه اشکال داره؟» به یکی از محافظ ها گفتند:«بگید بیان.» در را که باز کردندانگار به این بچه ها بهشت دادهاند. ردیف آمدند بیرون. ماتومبهوت. بعضی با بغض و بعضی با اشک دست آقا را بوسیدند.
مدام آن جمله آقا توی گوشم بود:«تمام این افکاری که توی ذهن شما میگذره، برای شهید فاصلهاش به اندازه یک افتادن از روی اسب است!»
بعد از پانزده شب برای اولین بار راحت سرم را گذاشتم روی بالشت. ته دلم آرام شده بود که پس محمدحسین موقع شهادت زجری نکشیده.
بریدهای از کتاب «آرام جان»؛ خاطراتی از زندگی مدافع امنیت شهید «محمدحسین حدادیان» به روایت مادر شهید (صفحه 147 تا 149)
نویسنده: محمدعلی جعفری
انتشارات:شهید کاظمی
