قدم میزدند، مریم بیمقدمه پرسید: «بهم نگفتی که چی شد رفتی سپاه.»
هادی گفت: «من هنرستانی بودم و حسابداری میخوندم. دیپلم. دیپلم که گرفتم، برای فوقدیپلم رفتم دانشگاه کرج.» همین طور که با پاهایش ماسهها را عقب و جلو میکرد ادامه داد: «محیط دانشگاه خیلی مذهبی نبود و بچههای خوابگاه هم تقریباً همه اهل سیگار بودن و تیپشون خیلی با من فرق داشت. برای همین با چهار، پنج نفر از بچهها که مثل هم بودیم، یه خونه گرفتیم و باهم بودیم. بچههای خیلی خوبی بودن؛ مخصوصاً یکیشون به نام امیر رمضانی که قمی بود. این بچه، از همه لحاظ الگو بود و من خیلی چیزا ازش یاد گرفتم. معمولاً هرشب ساعتها مینشستیم و بحث عرفانی و مذهبی میکردیم. این صحبتها پایههای مذهبی من رو خیلی محکمتر کرد. یادش بهخیر؛ چه دوران خوبی بود.»
مریم سراپاگوش بود و مشتاق بود تا بقیهاش را بشنود. هادی نفس عمیقی کشید و گفت: «میبینی وقت غروب، دریا چقدر خوشگله. خورشید رو ببین! انگار داره میره تو دریا.» بعد هم گفت: «اگه خسته شدی، برگردیم.»
مریم گفت: «اما هنوز نگفتی چی شد که رفتی سپاه.» هادی گفت: «واقعیتش انگیزه اولیام کار بود. اون موقع که اقدام کردم، نه من کار داشتم و نه برادرم. حتی خواهر و شوهر خواهرم هم بیکار بودن. این وسط فقط پدرم بود که به تنهایی کار میکرد و خرج همه ما رو میداد. برام خیلی سخت بود که پدرم بیاره و فقط ما بخوریم. تنها گزینهای اون موقع داشتم، شرکت در آزمون استخدامی سپاه بود. شرکت کردم و قبول شدم، ولی باز هم ته دلم راضی نبودم. ولی جالبه که خود سپاه دستبردار نبود! یک هفته پشت سر هم بهم زنگ میزدن و پیگیری میکردن.علتش هم این بود که هر شرایطی که گذاشته بودند، من یک پله بالاترش رو داشتم؛ مثلاً شش ماه سابقه فعال بسیج میخواستن، من هشت سال داشتم یا دیپلم میخواستن، من فوقدیپلم داشتم. بالاخره و بالاجبار رفتم. ولی وقتی رفتم خیلی از محیطش خوشم اومد. همه مثل هم بودیم؛ باهم میرفتیم هیئت، باهم میرفتیم پای درس اخلاق، خلاصه بگم که خدا من رو خیلی دوست داشت که در این مسیر قرارم داد.» باز هم آهی کشید و ادامه داد: «بله، مریم خانم! نوزده سالم بود که وارد سپاه شدم.»
مریم گفت: «عجب! پس اینطوری بود.» و ادامه داد: «من اول نسبت به سپاه گارد داشتم و اصلاً فکر نمیکردم با یه پاسدار ازدواج کنم. ولی از وقتی تو رو دیدم و شناختم، نظرم کلاً عوض شد.»
هادی از این موضوع خیلی خوشحال بود؛ بهویژه اینکه هر وقت از سختیهای کارش میگفت، میدید که مریم واقعاً کار نظامی را دوست دارد و خیلی عادی برخورد میکند. درواقع هادی، خودش بیشتر از مریم، از مشکلاتی که میتوانست همسرش را درگیر کند نگران بود و مریم این نگرانی را همیشه در چهره هادی میدید. هادی یک بار برای اینکه مریم را امتحان کند، از احتمال مأموریت خارج از کشور گفت و نظر او را جویا شد. مریم هم بدون کوچکترین ناراحتی گفت: «هادی جان! مگه یادت رفته پدر من نظامیه. من تمام پستیوبلندیهای زندگی نظامیها رو بلدم و میشناسم. اصلاً به خاطر کار پدرم بور که ما دوباره اومدیم شمال و گرفتار تو شدیم!» هردو زدند زیر خنده و مریم ادامه داد: «کار بابا طوری بود که ما کمتر مسافرت خانوادگی میرفتیم. حتی برای مهمونی هم، بیشتر خودمون تنها میرفتیم و بابا هم معلوم نبود که میآد یا نه؛ پس خیالت راحت! همه این سختیها رو من با تمام وجودم لمس کردم.»
***
مریم که دید انگار هر چه میگوید فایده ندارد و هادی هنوز نگران است، ادامه داد: «هادی جان اصلاً بذار یه چیزی بهت بگم که بدونی تا کجا باهاتم! هفده، هجده ساله که بودم، در مراسم ختم یکی از بستگانمون که شهید شده بود، از خدا خواستم که من هم همسر شهید بشم! آخه از حضرت آقا شنیده بودم که وقتی یه نفر میخواد شهید شه، اول زنش اجر شهادت رو می بره و بعد به شهادت میرسه.»
هادی تا این جمله را شنید، سرش را انداخت پایین و دیگر ادامه نداد. از آن به بعد خیالش راحتِ راحت شد و دیگر دراینباره چیزی نگفت.
بریدهای از کتاب «با تو میمانم»؛ زندگینامه داستانی مدافع حرم شهید «هادی باغبانی» به روایت مریم مهدیپور، همسر شهید (صفحهٔ 48 تا 50، با تلخیص و تصرف)
نویسنده: منصوره قنادیان
انتشارات: روایت فتح
