از صبح دلش شور میزد. یاد صحبتهای حمید افتاد که میگفت: «یارو از قارهٔ آمریکا پا میشه میاد آسیا، توی عراق و افغانستان و سوریه میجنگه. بهش میگن آقا شما رو سنَنَ؟ کار خاورمیانه رو به خودشون بسپارین. میگه داریم از مرزهای کشورمون دفاع میکنیم. میخوایم جلوی تروریسم رو از نطفه بگیریم که به کشور ما سرایت نکنه. اونوقت بعضی از آقایون منتظرند تا آژیر خطر توی تهران به صدا در بیاد که بفهمن باید جلوی تروریستها وایستاد. یعنی اینا ناموس ندارن؟ شاید هم نوامیسشون و فرستادن اون ور آب و دغدغهای برای حفظشون ندارن.» اواسط ظهر بود که زنگ خانه به صدا درآمد. صفحهٔ دربازکن، فرد ناشناسی را نشان میداد؛ یعنی کی میتوانست باشد؟ با هول و ولا گوشی را برداشت.
- الو بفرمایید!
- من امیری هستم؛ هادی. دوست آقا حمید. خانوم محمدی، یه لحظه تشریف میآرید پایین؟
چادر گلگلیاش را میاندازد سرش و آهسته از پلههای ساختمانی که آسانسور ندارد، دو طبقه پایین میآید. بعد از سلام و احوالپرسی میگوید:
- امرتون، آقای امیری؟
- حقیقتش... حقیقتش... .
- بفرمایید چیزی شده؟
اضطراب تمام وجود مهناز را میگیرد و دلش آشوب میشود.
- انّا لله و انّا اله راجعون.
صدای هادی میلرزد. گونههایش به سمت چشمانش مچاله میشوند. یک دانه اشک از وسط چشمانِ چلانده شدهاش سُر میخورد و میآید تا پایین محاسنش. با بغض کنترلشدهای میگوید: «آقا حمید... آقا حمید، توی عملیات اخیر، نزدیکِ دمشق، شهید شد. خدا بهتون صبر بده.»
***
امیرمهدی 15 ساله و معصومهٔ 13 ساله، متوجه دیر کردن مادر میشوند. مهدی گوشی دربازکن را بر میدارد. کوچه شلوغ است. قلبش ضربان میگیرد. صداهای مبهمی میآید. چند نفر انگار که سوزنشان گیر کرده باشد، به تکرار میگویند خدا رحمتش کنه. خیلی رشید بود. همسایهها را جلوی در میبیند؛ اما از مادر خبری نیست صدا میزند: «مامان، مامان!» اما هیچکس جوابش را نمیدهد. انگار داخل خلأ فریاد میزند. معصومه هم با دیدن اضطراب برادرش به گریه میافتد. بچهها به خاطر ازدحام مردم، متوجه شدند که دیر کردنِ مادر به طولانی شدنِ مأموریت پدر مربوط است.
بریدهای از کتاب «مسافر دمشق» (صفحه 53 تا 55 با تلخیص و تصرف)
نویسنده: فاطمه عرب اسدی
انتشارات: شهید کاظمی
