اهل تفریح بود. خانوادگی رفتیم اصفهان. آب زاینده رود را تازه باز کرده بودند و طراوت خاصی به پارکهای اطراف رودخانه بخشیده بود. زیرانداز انداختیم و نشستیم. کمی آن طرف تر، تعدادی جوان آهنگهای تند و شادی گذاشته و در حال پایکوبی و حرکات موزون بودند. محسن حسابی بههمریخته بود و قرار نداشت. همگی سعی کردیم آرامش کنیم که ربطی به ما ندارد و ما کار خودمان را میکنیم.
نشد که نشد. بالاخره زنگ زد به پلیس 110 و درخواست رسیدگی به موضوع را کرد. ده دقیقه بعد، دوباره زنگ زد و گفت: «اینها امنیت روانی مردم و خانوادهها را به هم زدند و اگر اقدامی نکنید، خودم مجبور میشوم کاری کنم.»
چند دقیقه بعد ماشین پلیس آمد و آنها را پراکنده کرد. تذکری گفتند و رفتند. ماشین پلیس بعد از دقایقی، گشتی زد و رفت. پلیس که دور شد، گروه جوانها دوباره جمع شدند و همان کارهای قبل را ادامه دادند.
این بار محسن آرام نشسته بود و داشت غذایش را میخورد. همه گله کردیم که دیدی اتفاقی نیفتاد و فایدهای نداشت. با همان لبخند همیشگی گفت: «من امشب راحت میخوابم. برای خدا هم جواب دارم. بهش میگم خدایا! من نسبت به این گناه بیتفاوت نبودم، کاری که از دستم برمی اومد را انجام دادم. نباید با مردم گلاویز شد، اما باید بهشان تذکر داد. هرجایی به نحوی. اما نباید به حرمتشکنی بیتفاوت بود. بیتفاوت باشی، با اونها که گناه میکند یکی هستی.»
بریدهای از کتاب «سرمشق»؛ مشقی از زندگی جهادی شهید حججی (صفحه 133)
به کوشش موسسه شهید کاظمی
انتشارات شهید کاظمی
