اوج جسارت به رهبر انقلاب در ایام فتنه، روز سیزده آبان رقم خورد. در این روز باطن اعمال کثیف فتنهگران نمایان شد.
آن روز رهبر عزیز انقلاب علناً مورد حملات کلامی آنها قرار گرفت. آنها مقابل دانشگاه تهران تجمع کردند و بعد از اهانت به تصاویر مقام عظمای ولایت قصد خروج از دانشگاه را داشتند.
اما با ممانعت نیروی انتظامی روبهرو شده و به داخل دانشگاه برگشتند. آنها سپس به جسارتهای خود ادامه دادند!
خوب یاد دارم که همان روز یکی از دوستان شهید ابراهیم هادی تماس گرفت و از من پرسید: امروز جلوی دانشگاه در فلان ساعت چه خبر بوده؟!
با تعجب گفتم: چطور؟!
گفت: من میخواستم بروم به محل کارم، یکلحظه در کنار اتاق دراز کشیدم و از خستگی زیاد خوابم برد.
با تعجب دیدم که ابراهیم هادی و همهی دوستان شهیدش نظیر رضا گودینی و جواد افراسیابی و... با لباس نظامی روبهروی درب دانشگاه ایستادهاند و با عصبانیت به درب دانشگاه تهران نگاه میکنند.
گفتم: یکی از دوستان من در حراست دانشگاه تهران است، الآن خبر میگیرم.
به او زنگ زدم و پرسیدم: فلان ساعت، جلوی درب دانشگاه تهران چه خبر بود؟
ایشان هم گفت: دقیقاً در همین ساعت که میگویی پلاکارد بزرگ تصویر حضرت آقا را پاره کردند و شروع کردند به جسارت به مقام معظم رهبری!
***
لباس پلنگی بسیار زیبا و نو پوشیده بود. موتورش را تمیز کرده بود. گفتم: هادی جان کجا؟ میخوای بری عملیات!؟
یکی دیگه از بچهها گفت: این لباس کماندویی رو از کجا آوردی؟ نکنه خبرایی هست و ما نمیدونیم!؟
خندید و گفت: امروز میخوان جلوی دانشگاه تجمع کنند. بچههای بسیج آمادهباش هستند. ما هم باید از طریق بسیج کار کنیم. این وظیفه است.
گفتیم: مگه نمیخوای بری سر کار. با این کارهایی که تو میکنی صاحبکار حتماً اخراجت میکنه.
لبخندی زد و گفت: کار رو برای وقتی میخوایم که تو کشور ما امنیت باشه و کسی در مقابل نظام قرار نگیره. بعد به من گفت: برو سریع حاضر شو که داره دیر میشه.
رفتیم به سمت میدان انقلاب. یک مقرّی بود که نیروهای بسیج در آن مستقر بودند. قرار بود به آنجا رفته و پس از گرفتن تجهیزات منتظر دستور باشیم.
در طی مسیر یکباره به مقابل درب دانشگاه رسیدیم. درست در همان موقع جسارت اغتشاشگران به رهبر معظم انقلاب آغاز شد.
هادی وقتی این صحنه را مشاهده کرد دیگر نتوانست تحمل کند! به من گفت: همینجا بمون... سریع پیاده شد و دوید به سمت درب اصلی دانشگاه.
من همینطور داد میزدم: هادی برگرد، تو تنهایی میخوای چیکار کنی؟ هادی... هادی...
اما انگار حرفهای من را نمیشنید. چشمانش را اشک گرفته بود. به اعتقادات او جسارت میشد و نمیتوانست تحمل کند.
همینطور که هادی به سمت درب دانشگاه میدوید یکباره آماج سنگها قرار گرفت.
من از دور او را نگاه میکردم. میدانستم که هادی بدن ورزیدهای دارد و از هیچچیزی هم نمیترسد. اما آنجا شرایط بسیار پیچیده بود.
همینکه به درب دانشگاه نزدیک شد یک پارهآجر محکم به صورت هادی و زیر چشم او اصابت کرد.
من دیدم که هادی یکدفعه سر جای خودش ایستاد. میخواست حرکت کند اما نتوانست!
خواست برگردد اما روی زمین افتاد! دوباره بلند شد و دور خودش چرخید و باز روی زمین افتاد.
از شدت ضربهای که به صورتش خورد، نمیتوانست روی پا بایستد. سریع به سمت او دویدم. هر طور بود در زیر بارانی از سنگ و چوب، هادی را به عقب آوردم.
خیلی درد میکشید، اما ناله نمیکرد. زخم بزرگی روی صورتش ایجاد شده و همهی صورت و لباسش غرق خون بود.
هادی چنان دردی داشت که باآنهمه صبر، باز به خود میپیچید و در حال بیهوش شدن بود.
سریع او را به بیمارستان منتقل کردیم.
چند روزی در یکی از بیمارستانهای خصوصی تهران بستری بود. آنجا حرفی از فتنه و اتفاقی که برایش افتاده نزد.
آن ضربه آنقدر محکم بود که بخشهایی از صورت هادی چندین روز بیحس بود.
شدت این ضربه باعث شد که گونه او شکافته شد و تا زمان شهادت، وقتی هادی لبخند میزد، جای این زخم بر صورت او قابل مشاهده بود.
بعد از مرخص شدن از بیمارستان، چند روزی صورتش بسته بود. به خانه هم نرفت و در پایگاه بسیج میخوابید، تا خانواده نگران نشوند. اما هرروز تماس میگرفت تا آنها نگران سلامتیاش نباشند.
بعدها رفقا پیگیری کردند و گفتند: بیا هزینه درمان خودت را بگیر، اما هادی که همه هزینهها را از خودش داده بود لبخندی زد و پیگیری نکرد.
حتی یکی از دوستان گفت: من پیگیری میکنم و به خاطر این ماجرا و بستری شدن هادی، برایش درصد جانبازی میگیرم.
هادی جواب او را هم با لبخندی بر لب داد!
هادی هیچوقت از فعالیتهای خودش در ایام فتنه حرفی نزد، اما همه دوستان میدانستند که او بهتنهایی مانند یک اکیپ نظامی عمل میکرد.
بریدهای از کتاب «پسرک فلافلفروش»؛ خاطراتی از شهید «محمدهادی ذوالفقاری» (صفحات 44 تا 47)
به اهتمام: گروه فرهنگی شهید ابراهیم هادی
ناشر: شهید ابراهیم هادی
