حریم حرم - حسن مجیدیان: کتاب خواندنی «قرار بی قرار» در مورد شهید عزیز «مصطفی صدرزاده»، پنجمین کتاب از سری کتابهای مدافعان حرمِ انتشارات روایت فتح و یکی از بهترین آنهاست. اعجوبه جبهه مقاومت در لابلای سطور کتاب و در بیان خانواده و دوستان و همرزمان، حضوری جان دار و دوست داشتنی دارد. هرکس اهل غبطه است، بیاید به مصطفای این کتاب غبطه بخورد!
خیلی جالب است که در این سه چهار ساله بعد از شهادت مصطفی، در مورد او شش جلد کتاب خوب و مفید و خواندنی چاپ شده که نشان از محبوبیت این جوان شهید دارد. «در مکتب مصطفی» و «سرباز روز نهم» از دفتر مطالعات جبهه فرهنگی انقلاب، «مرتضی و مصطفی» از نشر یازهرا، «سیدابراهیم» از نشر تقدیر و «اسم تو مصطفاست» و «قرار بی قرار» از نشر روایت فتح. و البته مستندهای خوبی مثل «صدرعشق»، «عابدان کهنز»، «ملازمان حرم» و... از این مصطفای محبوب هرچه بگویم کم است. حتما یکی از اسطورههای جبهه مقاومت و شهدای شاخص مدافع حرم اوست. مطالعه ابعادِ جالب و درس آموز زندگی او برای همه ما لازم است. برای آنها که در مساجد و کانونها با بچههای مردم ارتباط دارند، واجب است بخوانند و بفهمند دغدغههای او را. همچنین برای مشتاقان جهاد و شهادت.
«مصطفی صدرزاده»، زندگیاش را چند محور اصلی تشکیل داده بود. در همین کتاب وزین «قرار بی قرار» هم این محورها شاخص و قابل مشاهده است:
اول: فعالیتها و دغدغههای تربیتی و فرهنگی
امروز کار روی نسل نوجوان و جوان از نان شب هم واجبتر است. هرکس دستی بر این مسائل داشته باشد این دغدغه را تایید میکند. دلسوزی برای بچههای مردم، رشد فکری و هدایت روحی آنها، مصونیت بخشی به بچهها در مقابل انحرافات و هجمهها و شبههها، کادرسازی برای آینده انقلاب و... از دغدغههای اصلی «مصطفی» در منطقه کهنز شهریار بوده. مصطفی به قول رفیقش: «قانون جذب را خوب بلد بود» و دائماً میگفت که: «بچهها را دریابید.»
بچههای خوبی زیر دست او تربیت شدهاند که سراغشان را در مسجد امیرالمؤمنین (ع) منطقه «کهنز» شهریار میتوان گرفت. توجه کنید که مسجد و بسیج، محور و پایگاه فعالیتهای او بوده. مسجد محور کار تربیتی است. الگوی مربی خوب اگر میجویید حتما شهید «صدرزاده» را به مربیان تربیتی معرفی کنید.
دوم: پشتکار و دوندگی، سماجت و پیگیری
شما همین یک قلم پیگیری و سماجت او برای رسیدن به جبهه سوریه را ببینید تا علو همت این جوان، شگفت زدهتان کند! ببینید چقدر سختی و مرارت و استرس کشیده تا خودش را به جنگ برساند. اگر یکی مثل من بود همان اول کار با یک برخورد و بن بست و پای پرواز دیپورت شدن، عطای سوریه رفتن را به لقایش میفروخت! مجروحیتهای دائم او و حضور چندبارهاش در منطقه و سختی کار و فرماندهی و... را کنار هم بگذارید. پشتکار او در ساختن مسجد امیرالمؤمنین (ع) در منطقه «کهنز» و پایگاه «فرزندان روح الله» و راه اندازی فروشگاه محصولات فرهنگی و حتی راه اندازی گاوداری و کار اقتصادی و... حیرت آور است. بله! با علو همت میشود به همه جا رسید و تمام سنگرها را فتح کرد. با عزم و همت میتوان جهاد کرد و اثر گذاشت. چه قدر قشنگ به مادرش گفته بود که: «دعا کن من موثر باشم، شهید بشوم یا نه مهم نیست!»
سوم: قدرت مدیریت و توانمندی در مباحث نظامی و عشق به شهادت
باورش خیلی سخت است. یک جوانی که تجربه کار نظامی ندارد الا همان مختصر آموزشهای بسیج و نهایتا یک مدرک غواصی، میشود فرمانده موفق و جگردار جنگهای پارتیزانی و شهری. بطوریکه که «حاج قاسم» در جلسه فرماندهان باتجربه از او نظر میخواهد و رأی و نظر او همه را متحیر میکند. فرمانده محبوب بچههای افغانستانی، اخلاص، اخلاق، شهامت، عشق به شهادت و... همه را با هم داشته. او مطمئن بوده که روز تاسوعا به ملاقات حضرت ابوالفضل (علیه السلام) خواهد رفت و همان هم میشود. در بخشی از کتاب در فصل «شهیدان را شهیدان میشناسند» خاطرات شهید «مرتضی عطایی» از «مصطفی» آمده است. عاشق و معشوق بودهاند این دوتا. خیلی این فصل کتاب عجیب و خواندنی است. نقطه اوج کتاب شاید این فصل باشد. مخصوصا آنجا که مصطفی قبل از عملیات برای نیروها صحبت میکند، آدم یاد خطبه رسول خدا (ص) قبل از فتح مکه میافتد. چقدر این تابلو قشنگ و دیدنی است. مرامنامه رزمندگان مقاومت و حیا و صبر و نجابت و انسان دوستی شهدا را در این صحبت ها میبینیم و کیف میکنیم. افتخار ما همین مصطفاها هستند.
خوشا به حال آنها که از کتاب شهدا و زندگی آنها به راحتی نمیگذرند. خوشا به حال آنها که قدر میدانند و دنبال میکنند این کتابها را. خوشا به حال آنها که در قفای قافله پر نور شهدا روانه شدهاند.
