حریم حرم - حسن شمسآبادی: در روزهای اخیر با کشف پیکر مطهر شهدای عزیزمان و بازگشتشان به میهن، بازهم شهرهای ایران اسلامی، عطر و بوی شهدا را گرفت. مثل همیشه پیر و جوان با حضور پررنگ خود نشان دادند قدرشناسی را از یاد نبردهاند. خود را مدیون میدانند حتی مدیون شهدایی که از تاریخ شهادتشان بیش از سه دهه میگذرد.
در همین روزها عدهای سهواً یا عمداً، در اطلاعرسانی و مخابرهٔ مراسمهای مربوط به شهدای دفاع مقدس از واژه و هشتگهایی همچون «مدافع وطن» برای این شهدای والامقام استفاده کردند. سالیان سال است این موضوع محل بحث شده که رزمندگان در دوران دفاع مقدس برای حفظ تمامیت ارضی و مرزی کشور قدم در جبههها گذاشتند و جان خود را فدا کردند. البته گاهی هم خبیثانه سعی میشود این رزمندگان را در برابر رزمندگان سالهای اخیر در خارج از خاکهای ایران که به مدافعان حرم ملقب شدند قرار بدهند.
با داشتن اطلاعات اندک تاریخی میتوان دریافت که رزمندگان دفاع مقدس، علیرغم دارا بودن عِرق ملی، هرگز همچون وطنپرستهای افراطی و ملیگراها نبودند. این رزمندگان پیش و بیش از مدافع وطن بودن، خود را در مقام دفاع از اسلام میدیدند و با توسل به ائمه معصومین (ع) گام در جبهههای حق علیه باطل گذاشتند تا از کیان اسلام دفاع کنند. سربندهایی که به سر داشتند و شعارهایی که بر لباسهای رزم خود نوشته بودند مانند:« میروم تا انتقام سیلی حضرت زهرا (س) بگیرم» کاملاً گواه این موضوع است. مهمتر از اینها، وصیتنامۀ شهدا است که در دسترس عموم مردم قرار دارد.
تنزل مقام شهدای دفاع مقدس در همان دههٔ 60 هم محل بحث بود تا آنکه امام خمینی (ره) را هم به واکنش واداشت. ایشان در 29 تیرماه 1367، مقارن با سالگرد کشتار خونین مکه و به مناسبت پذیرش قطعنامه 598 در پیامی تاریخی فرمودند: «نباید شهادت را تا این اندازه به سقوط بکشانیم که بگوییم در عوض شهادت فرزندان اسلام، تنها خرمشهر و یا شهرهای دیگر آزاد شد. تمامی اینها خیالات باطل ملیگراهاست. ما هدفمان بالاتر از آن است. ملیگراها تصور نمودند ما هدفمان پیاده کردن اهداف بینالملل اسلامی در جهان فقر و گرسنگی است. ما میگوییم تا شرک و کفر هست، مبارزه هست. و تا مبارزه هست، ما هستیم. ما بر سر شهر و مملکت با کسی دعوا نداریم. ما تصمیم داریم پرچم «لا اله الا الله» را بر قلل رفیع کرامت و بزرگواری به اهتزاز درآوریم. پس ای فرزندان ارتشی و سپاهی و بسیجیام، و ای نیروهای مردمی، هرگز از دست دادن موضعی را با تأثر و گرفتن مکانی را با غرور و شادی بیان نکنید که اینها در برابر هدف شما بهقدری ناچیزند که تمامی دنیا در مقایسه با آخرت.»
بنابراین روشن است که غایت رزمندگان دفاع مقدس و هدف مدافعان حرم از یک جنس است. در اوایل پیروزی انقلاب، دشمنان اسلام به کشور ما بهعنوان کانون اصلی ترویج اسلام ناب حملهور شدند اما با دفاع جانانهٔ شیرمردان ایرانی روبرو شدند و همۀ رؤیاهایشان نقش بر آب شد. در سالهای اخیر هم که تفکر انقلابی ملت ایران به خوبی در منطقه ریشه دوانیده است و بیگانگان دیدند که دستشان به ایران نمیرسد، جنگی نیابتی در منطقه به پا کردند تا با قطع کردن بازوان ایران در منطقه، به کشورمان دستدرازی کنند، بیخبر از آنکه بازهم محاسباتشان غلط از آب درآمد و فقط با خیالی شوم، خوش بودند! این بار رزمندگان اسلام، با لقب «مدافعان حرم» و همچنین با الگوبرداری از رزمندگان دفاع مقدس، سینۀ خود را در برابر دشمنان اسلام سپر کردند تا هم به حرم اهلبیت (ع) آسیبی نرسد و هم حریم اسلام مصون بماند.
آنچه ما در این سالها آن را «حرم» میخوانیم، در معنای خاص، «حرم»، «ضریح» و «مضجع» پاک ائمه اطهار است و در معنای عام، همان اسلام ناب محمدی و آرمانهای انقلابی برآمده از آموختههای اسلام ناب و سیره پاک ائمه اطهار است. ازاینرو لازم به تأکید است که خواندن شهدای مقاومت اسلامی بهعنوان شهدای مدافع حرم، از روی بینش و نگاهی عمیق و هدفدار صورت گرفته است و مبادا با برداشتهای سطحی خود از این موضوع، القاب و صفات مشابه و نسنجیدهای که موردپسند حال و هوای شبکههای مجازی است را به سایر شهدای جانبرکف اسلام در دورهها و مقاطع مختلف منسوب کنیم و جایگاه والای شهدا در منظر دیگران را با القاب کوتاهنظرانه دنیوی، تنزل دهیم.
