هیچ وقت احساس نکردیم او صاحب کار است و ما کارمندان او. برای او همهٔ امور ما مهم بود؛ حتی امور شخصی ما. تلاش میکرد که مشکلات ما را در حد تواناییاش حل کند. عادت نداشتیم که با ما جز با عبارت «خدا حفظتان کند!» صحبت کند. وقتی از ما میخواست که کاری را انجام بدهیم، میگفت: «خدا حفظت کند! لطفاً این جنس را بگذار روی این طبقه.» یا «خدا حفظت کند! این مجموعه درست در ویترین قرار نگرفته است.» این عادتش بود هنگام صحبت کردن با ما.
هیچوقت نشد که من دچار بیماریای بشوم و دچار نگرانی باشم که حالا میخواهم زنگ بزنم به فلانی و به او بگویم که امروز نمیتوانم بیایم. فقط کافی بود که صبح با او تماس بگیرم و به او خبر بدهم که من امروز نمیتوانم به محل کار بروم تا او بهجای من به محل کار برود بدون اینکه هیچگونه ابراز نارضایتی بکند یا غر بزند. رفتارش با بقیهٔ خانمهای مسئولی هم که در شعبههای دیگر کار میکردند به همین صورت بود.
معمولاً، ما هر روز صبح، قبل از اینکه مشتریها بیایند به فروشگاه، اول اقدام میکردیم به آب و جارو کردن و نظافت فروشگاه.
بعضی وقتها که محمد پیش ما میآمد و میدید میز صندوق سر جایش نیست و ما بهتنهایی آن را جابهجا کردهایم تا زمین زیرش را تمیز کنیم ناراحت میشد و میگفت: «مگر من به شما نگفته بودم که وسایل سنگین را بهتنهایی جابهجا نکنید. این کار را باید از من یا دربان فروشگاه بخواهید.»
نگرانی او برای ما مانند نگرانی برادر برای خواهرش بود. حتی گاهی از ما میخواست که جلوی در فروشگاه و مقابل خیابان نایستیم که مبادا انسان بی سر و پایی متعرض ما شود.
هرسال، در شبهای آخر ماه مبارک رمضان، وقتیکه به خاطر ازدحام شب عید کار ما در فروشگاه تا دو نصف شب به طول میانجامید، راضی نمیشد در آن دیروقت شب ما بهتنهایی به خانه برگردیم، خودش آنهایی را که توانایی فراهم کردن وسیلهٔ نقلیه را نداشتند با وسیلهٔ شخصی خودش به منزل میرساند.
راوی: سالی الحمصی(مدیر فروش فروشگاه سندس، شعبهٔ بئر العبد، که محمد مدیریت کل آن را همراه دو شعبهٔ دیگر در ضاحیهٔ جنوبی بر عهده داشت.
بریده ای از کتاب «مُنتصِر»؛ سیری در زندگی شهید مدافع حرم لبنانی «محمدحسین جونی» (صفحهی 73 و 74 )
نویسنده: غیداء ماجد
مترجم: یوسف سرشار
ناشر: سوره مهر
