ابوحامد و بیست و دو نفر دیگر، گروه اولی بودند که به سوریه اعزام شدند. با فاصلهای، شیخ (شهید روحانی مدافع حرم، محمد رضایی) و دوستانش هم با گروه دوم اعزام شدند. گروهها، اول به تهران میرفتند، آموزش میدیدند و بعد به سوریه میرفتند. گروه دوم هم به تهران رفته، بیست روز آموزشی را گذرانده و بعد هم به سوریه پرواز کرده بود؛ اولین گروهی که در فرودگاه دمشق بهشان حمله شد و گلولهباران شدند.
به فرودگاه که میرسند، سوار اتوبوسی میشوند که دنبالشان رفته بوده. قرار بوده با آن از فرودگاه به زینبیه بروند. ناگهان صدای شلیکهای پیدرپی میآید. تیربار بوده و قناصه. همه خم میشوند. بعضی میترسند و «یا ابوالفضل» میگویند. بعضی هم مثل شیخ میخندند. شیخ میگوید: «نامردها چه استقبال گرمی از ما کردند!» شلیک قطع میشود. همه، سرشان را بلند میکنند. شیشهها خرد شده بود. شیشهٔ کنار شیخ هم شکسته و جای تیر روی آن معلوم بوده. عمامهاش را در دست میگیرد و میگوید «قصد جون من رو کرده بودند!».
همه به عمامهٔ شیخ نگاه میکنند. تیر از شیشه آمده، از عمامهٔ شیخ رد شده و از شیشهٔ دیگر اتوبوس بیرون رفته بوده. شیخ با خنده میگوید «نامردها، همین اول کار، یک عمامه ضرر زدند. انتقامش رو میگیرم!»
راوی: علی فصیحی مداح لشکر فاطمیون
بریده ای از کتاب «یک جرعه دیدار»؛ روایتی داستانی از خاطرات روحانی شهید مدافع حرم؛ محمد رضایی (صفحهی 143 )
نویسنده: نعیمه ترکمننیا
ناشر: خط مقدم
