حریم حرم: تلفن به صدا درآمد و دلها را لرزاند. نگاهها به صفحه تلفن بود. مادر منتظر عکس العمل پسرش بود تا شکاش را به یقین تبدیل کند؛ آن هق هق کردنها نشانه شهادت فرزندش بود. «علی» به مادرش قول داده بود که قبل از همه او شهادتش را خواهد فهمید. همان گونه که قبل از رفتن به مادر گفته بود که این سفر آخرش است... وخاطرات دیگری از این دست که در آن لحظه مادر «علی» به یاد میآورد. یادش آمد که قبل از اعزام قبلی، «علی» از او خواست تا برایش دعا کند که زنده بازگردد. آن روز یواشکی به مادر گفت که میخواهد پسرش را ببیند و برای یک بار هم که شده او را در آغوش بگیرد. «علی» بعد از به دنیا آمدن پسرش برگشت. چشمانش به دیدن پسرش روشن شد اما به سرعت موعد رفتنی که بازگشتی بعد از آن نبود، فرا رسید.
کربلای غوطه
کسی ندانست در آن محرم در «غوطه شرقی» چه گذشت. بیش از پنج هزار تروریست تکفیری، رزمندگان را در منطقهای کوچک محاصره کرده بودند. وقایع آن روزها به ماجرایی شباهت داشت که «علی» در کابوس دیده بود. «علی» دیده بود که افعی سیاه بزرگی دراطراف خانههایی که در آنها محاصره شده بودند حلقه بسته بود ولی خود توانسته بود آن افعی دهشتناک را قطعه قطعه کند. معرکه «غوطه شرقی»، معرکهای کربلایی بود؛ نه آبی بود و نه غذایی. ذخیره مهمات هم کم بود. «علی» فرمانده بود و چارهای جز تصمیم گیری نداشت. به دوستان همرزمش نگاه کرد و از آنها خواست تا در تاریکی شب و زیر آتش دشمن پراکنده شوند؛ نتیجه یا نجات بود یا شهادت. عدهای شهید شدند و عدهای هم نجات یافتند و عدهای هم اثری از آنها نبود. اما «علی»...؛ او ماند و گلولههایی که در بدنش جا خوش کردند. در لحظات آخر مانع امداد گری شده بود که میخواست به او کمک کند و از امدادگر خواسته بود تا به سرعت به عقب برگردد. لبخند آخر «علی» نشان از آن داشت که از دست مادرش حضرت زهرا (سلام الله علیها) جام شهادت را نوشید و سیراب شد. مظلومانه به شهادت رسید و پیکر پاکش تنها و غریب بر روی خاکها باقی ماند.
مادر از این خبر، یعنی خبر شهادت «علی» غافلگیر نشد. او از مدتها پیش فهمیده بود که عاقبت یکی از سه فرزندش شهادت است. از همان زمان که «علی» مریض بود و در خواب حضرت زهرا (سلام الله علیها) را دیده بود. ایشان آبی به او نوشاندند و اندکی از آن را باقی گذاشتند. «علی» از ایشان پرسید بقیه آب برای کیست و ایشان پاسخ دادند: «برای تو... اما در آینده.»
رازهای سر به مهر «علی»
اسرار زیادی زندگی شهید «علی اسکندر» را دربرگرفته است. نمونهاش حادثهای است که «علی» با والدینش به آن دچار شد و ناباورانه از آن نجات یافت. گویا در آن لحظهای که بار دیگر چشم هایش را به این دنیا باز نمود، تصمیم گرفته بود که هیچ چیز او را از راه عروج و پروازش به سوی خداوند باز ندارد. «علی» را با روحیه لطیف و پر نشاطش میشناختند. در بیشتر مواقع سکوت میکرد. تنها در بیابان پرسه میزد و شعرهای مورد علاقهاش را با خود زمزمه میکرد. با پدرش در خواندن قصیدهها مسابقه میداد. برای مادرش گیاهان طبیعی میچید تا با تهیه دمنوش از آنها به مادر آرامش بخشد.
محیطی که والدینش با وجود سختیهای بسیار زندگی، برای فرزندانشان فراهم کردند به ساخته شدن شخصیت ممتاز «علی» کمک بسیاری کرد. نگاه آگاهانه به احکام شرعی، معیار اساسی در انتخابهای «علی» بود. او چشم را بر جزئیات کوچک نمیبست یا از روی نا آگاهی مسألهای را رها نمیکرد. «علی» شخصیتی با فرهنگ، متمایز و از خود گذشته از خود ساخته بود. از زمان کودکی کمرِ همت به خدمت و کمک به والدینش بسته بود. چنانچه پدر نیمه شب با باری از سبزی بر دوش به خانه باز میگشت «علی» به همراه برادرانش بیدار میشدند و تا صبح به او کمک میکردند.
در درسش ممتاز بود. در دانشگاه در رشته جغرافیا ثبت نام کرد. این رشته را برای آن انتخاب کرد که بعد از پیوستنش به مقاومت حزب الله به این رشته و تخصص نیاز داشت. او با چنان کفایتی دوره های نظامی را پشت سر گذاشت و آمادگی نظامیاش را افزایش داد که شایسته گرفتن مسئولیت در مقاومت لبنان شد.
خستگی او را از صله ارحام غافل نمیکرد به خصوص که مسافت بین «بازوریه» درجنوب لبنان و «هرمل» طولانی بود. اگر شکایتی از پدر و مادر به گوشش میرسید برای کمک به آنها میشتافت و به آنها پاسخ میداد. اگر کسی بخواهد «علی» را یاد کند از کارهایش یاد میکند، نه حرفهای زیبا اما بدون عمل.«علی» ازدواج کرد و صاحب دختری شد و مهربانی و عشق بسیاری نثار او کرد. گویی او در خلال یک سال و نیمی که دخترش را در آغوشش پروراند، خواست تا تمامی سالهای نبودنش را برای او جبران کند. اما پسرش را خیلی کم درک کرد. حدود 27 روز از تولد پسرش گذشته بود در تاریخ 1392/8/28 در غوطه شرقی دمشق به شهادت رسید.
پیکری که فرشتهها آن را بر دوش کشیدند
«علی» در نبردهای سرنوشت سازِ جنگ در سوریه حضور دلیرانهای داشت. بیماری، خستگی و حتی کمردرد، عزم او را برای نبرد سست نمیکرد. «علی» تحت تأثیر رفتن بسیاری از دوستان شهیدش قرار گرفت. او در تشییع پیکر اغلب آنها شرکت کرد اما هیچ کس در تشییع او حاضر نبود چرا که هیچگاه پیکری از او به دست خانوادهاش نرسید. به فرزندان خردسال او، وقتی بیقرار پدر میشوند چه میتوان گفت جز اینکه پیکر «بابا علی» را فرشتهها بر دوش خود حمل کرده و پیش خدا بردهاند.
