حکایت عجیبی که میخواهم نقل کنم مربوط به اردوگاه تکریت5 است. در آنجا مسئول شکنجۀ اسرای ایرانی جوانی بود به نام «کاظم عبدالامیر مزهر النجار» معروف به «کاظم عبدالمیر».
آقای اوحدی رئیس سازمان حج و زیارت که خود از آزادگان دفاع مقدس است میگوید: یکی از برادران کاظم، اسیر رزمندگان ایرانی بود، برادر دیگرش در جنگ کشته شده بود و خودش نیز بچهدار نمیشد، با این اوصاف کینۀ خاصی نسبت به اسرای ایرانی داشت. انگار مقصر همۀ مشکلات خود را اسرای ایرانی میدانست!
در این میان آقای ابوترابی [سید آزادگان، که شرح رفتار نیک و منش ایشان در اردوگاههای عراق، زبانزد است.] را بیشتر اذیت میکرد. او میدانست آقای ابوترابی فرمانده و روحانی انقلابی است، از این رو ضربات کابلی که نثار آن مجاهد میکرد، شدت بیشتری نسبت به دیگر اسرا داشت، اما هیچگاه مرحوم ابوترابی شکایت نکرد و همواره به او احترام میگذاشت!
کاظم از هر فرصتی برای شکنجۀ روحی، روانی و جسمی اسرا به ویژه آقای ابوترابی استفاده میکرد. ما هم به جسارتهایش عادت داشتیم.
تنها حُسن کاظم شیعه بودنش بود. از خانوادۀ خوبی بهره برده بود. خانوادۀ او به روحانیون و سادات احترام میگذاشتند. اما آقای ابوترابی آنجا حکم یک اسیر را داشت نه یک روحانی سید. تا اینکه یک روز کاظم با حالت دیگری وارد اردوگاه شد.
یکراست به سمت سید آزاگان، آقای ابوترابی رفت و گفت:«بیا اینجا کارت دارم!» ما با تعجب گفتیم لابد شکنجۀ جدید و ...
اما از آن روز رفتار کاظم با ما و خصوصاً آقای ابوترابی احترام میگذاشت. برای همۀ ما این ماجرا عجیب بود. تا اینکه از خود آقای ابوترابی سؤال کردیم. ایشان هم ماجرای آن روز را نقل کرد و گفت: کاظم عبدالامیر در آن روز به من گفت: خانوادۀ ما شیعه هستند و مادرم بارها سفارش سادات را به من کرده بود. بارها به من گفته بود مبادا ایرانیها را اذیت کنی؛ دیشب خواب حضرت زینب(س) را دیده و حضرت زینب(س) نسبت به کارهای بنده در اردوگاه به مادرم شکایت کرده!
صبح مادرم بسیار از دستم ناراحت بود و از من پرسید: آیا در اردوگاه ایرانیها را اذیت میکنی؟ حلالت نمیکنم!
حالا من آمدهام که حلالیت بطلبم.
بعد از آن روز رفتار کاظم با اسرای ایرانی به ویژه شهید ابوترابی بسیار خوب بود تا اینکه روزی قرار شد آقای ابوترابی را به اردوگاه دیگری منتقل کنند. کاظم بسیار دلگیر و گریان بود، به هر نحوی بود سوار ماشینی شد که آقای ابوترابی را به اردوگاه دیگری منتقل میکرد.
بعدها جویای احوال کاظم از آقای ابوترابی شدیم که ایشان گفت: آقا جان کاظم فرد بسیار مؤمن و محترمی است، در طول مسیر راجع به اهلبیت(ع)، قرآن و احکام سؤالات متعددی کرد، بنده هم پاسخش را دادم.
در واقع کاظم میخواست در طول مسیر تا اردوگاه بعدی نیز از حضور مرحوم ابوترابی بهرهمند شود. کاظم عبدالامیر یک شیعۀ عراقی بود که گذر زمان از او یک شیفتۀ حقیقی ساخت. مرید حاج آقا ابوترابی شد. تحولات عجیبی در او به وجود آمد و گرایشش به سید آزادگان از او شخصیت دیگری خلق کرد. او یکی از تأثیرات شگرف اخلاقی سید آزادگان بود که افراد را جذب خود میکرد و افراد بیآنکه خود متوجه باشند شیفتۀ او میشدند.
روزها گذشت تا اینکه اسرای ایرانی آزاد شدند. کاظم برای خداحافظی با آنان به خصوص سید آزادگان تا مرز ایران آمد.
او پس از مدتی نتوانست دوری حاج آقا ابوترابی را تحمل کند و به هر سختی که بود راهی ایران شد و برای دیدن حاج آقا به تهران آمد. وقتی فهمید حاج آقا در مسیر مشهد و در یک سانحۀ رانندگی مرحوم شدهاند به شدت متأثر شد. برای همین به مشهد و سر مزار آقای ابوترابی رفت و مدتها آنجا بود.
کاظم از خدا میخواست تا از گناهانش نسبت به اسرای ایرانی بگذرد. او سراغ برخی دیگر از اسرای ایرانی رفت و از آنها بابت شکنجهها و ... حلالیت طلبید.
حالا شاید این سؤال را بپرسید که این ماجرا هر چند زیباست و نشان از توبۀ یک انسان دارد اما چه ربطی به مدافعان حرم دارد؟!
ربط ماجرا در اینجاست که انسان اگر توبۀ واقعی کند میتواند مقام شهادت را کسب کند. کاظم داستان ما کنار سربازان جبهۀ مقاومت و در راه دفاع از حرم حضرت زینب(س) در سوریه به شهادت رسید. او ثابت کرد که اگر مانند حُر از گذشتۀ سیاه خود توبه کنیم، میتوانیم حتی به مقام شهادت برسیم. یادش گرامی.
بریدهای از کتاب «مدافعان حرم» ؛ زندگینامه و خاطرات 40 شهید مدافع حرم (ص 24 تا 26 با تصرف)
انتشارات گروه فرهنگی شهید ابراهیم هادی
