حریم حرم - حسن شمسآبادی: در سال شصتم هجری قمری، در چنین روزی، امام حسین (ع) با جمعی از یاران باوفای خود، مکّه را به مقصد کوفه ترک کردند. پشت کردن امام حسین (ع) به حجّی که دستگاه ستمپیشۀ یزیدی، گرداننده آن بود بزرگترین گام تبلیغی در اعتراض به این حکومت فاسد به شمار میآمد. یک روز قبل از شروع مراسم حج، یعنی در روز سهشنبه هشتم ذیالحجه (روز ترویه)، سؤالی در ذهن همگان ایجاد شد که چرا حسین بن علی (ع) از کعبه روی برگردانده و عازم سفر شده است؟
بااینکه امام حسین (ع) بارها و بارها سعی کرده بودند پیام خود را به جامعه منتقل کنند، انگار گوشی برای شنیدن وجود نداشت. در یکی از این پیامها، امام (ع) در پی اصرار «مروان بن حکم» برای بیعت با یزید، با صراحت فرمود: «هنگامیکه امت اسلامی به زمامداری مثل یزید گرفتار آید، باید فاتحه اسلام را خواند! من از جدم رسول خدا شنیدم که میفرمود: خلافت بر خاندان ابوسفیان حرام است.»
همچنین امام (ع) در بخشی از آخرین سخنرانی خود در مکّه فرمودند: «ما اهلبیت به رضای خدا راضی و خشنودیم... هر کس میخواهد در راه ما جانبازی کند و خون خویش را در راه لقای پروردگار نثار نماید، آمادۀ حرکت با ما باشد.» اما به دلیل اینکه در آن زمان حق و باطل در هم آمیخته شده بودند و جامعۀ اسلامی از دین و سنت رسول اکرم (ص) فاصله گرفته و منحرف شده بود، درک قیام امام حسین (ع) برای عامه مردم ممکن نبود.
امام حسین (ع) و یارانش در مسیر کوفه بودند که خبر آمد فرستادۀ امام (ع)، مسلم بن عقیل، در این شهر، تنهای تنها مانده و توسط مزدوران عبیدالله بن زیاد، به شهادت رسیده است. کوفیان که یک زمان برای حسین بن علی (ع) نامۀ دعوت نوشته و از او خواسته بودند امامت جامعۀ آنها را قبول کند، هنوز پای امام (ع) به شهرشان باز نشده بود که قالب تهی کردند.
آنچه مسلّم است و از روایات مختلف، حتی اسناد اهل سنت، تلقی میشود این است که امام حسین (ع) وظیفۀ خود را برای هدایت جامعه و همراه کردن آنها با خود، بهخوبی انجام دادند. در مسیر مکّه تا کربلا و حتی در صحرای کربلا، خیرخواهی امام (ع) برای مردم زمانه ادامه دارد تا آنجا که در کربلا، عمر بن سعد را هم نصیحت میکنند تا به لشکر حق بپیوندد؛ اما وی نمیپذیرد.
آنهایی که پیام حسین بن علی (ع) را دریافت کرده بودند، با اینکه حقانیت امام (ع) را میدانستند، برای بیعت نکردن با ایشان بهانههایی داشتند؛ عدهای انجام فریضۀ مستحب حج را به یاری امام زمان خود ترجیح دادند، گروهی از یزید هراسان بودند، عدهای نگران دارایی و خانواده خود بودند و گروهی نیز از مرگ میترسیدند.
در آن روزها، جامعۀ اسلامی، امام زمان خود را نشناخت و در پی همین جهالت، جگرگوشۀ پیامبر اکرم (ص) به فجیعترین شکل ممکن به شهادت رسید. این اولین و آخرین ظلمی نبود که در حق سلالۀ پیامبر (ص) میشد. بیان، قاصر و قلم، عاجزتر از آن است که از مظلومیت یادگاران نبی اکرم (ص) بنویسد؛ از امیرالمؤمنین (ع) که اسیر نامردیهای اهل کوفه شد تا امام حسن عسکری (ع) که توسط «معتمد»، سومین خلیفه عباسی، در سامرا به شهادت رسید.
حالا با گذشت حدود ۱۴۰۰ سال از بزرگترین مصیبت تاریخ اسلام، هر روز آموزههای بیشتری از قیام امام حسین (ع) روشن میشود. بهجرئت میتوان گفت یکی از مهمترین پیامهایی که از عاشورا گرفته شده پیامی نیست جز «هَیهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة!» همان پیامی که امروز پیروان اباعبدالله (ع) در سراسر جهان، فریاد میزنند؛ به یاد رجزی که امام (ع) در حادثۀ خونین کربلا خواند و فرمود: «به خدا سوگند دست ذلت در دست شما نمیگذارم و همچون بردگان تسلیم نمیشوم.»
امروز، همین پیام بس است برای آماده شدن پیروان امام حسین (ع) که از امام زمان خود برای حضور در جامعه دعوت کنند تا انتقام سختی از ظالمان در حق ائمۀ معصومین (ع) بگیرند.
وقتی به تاریخ معاصر نظر میکنیم و میبینیم مردی در سال ۱۳۵۷ با آرمانهای حضرت سیدالشهدا (ع)، توسط ملت ایران برای رهبری جامعه دعوت میشود و مردم ایران برخلاف کوفیان تا پای جان پشت امام خود که فقط ولیفقیه بوده است نه امام معصوم، میایستند یعنی مردم ایران پیام عاشورا را دریافت کردند.
امام خمینی (ره) ایران را مرکزی برای نشر پیام عاشورا به همۀ جهانیان قرار داد. نتیجۀ اقدامات ایشان را میتوان امروز در جبهۀ مقاومتی دید که در منطقه شکل گرفته است.
اگر در سال ۶۰ هجری قمری، امام حسین (ع) یار و یاوری نداشت، امروز فرزندان خمینی (ره)، جانبرکف، ولایتمداری را تمرین میکنند تا عاشورایی دیگر برای امام زمان (عج) رخ ندهد. بماند که در این سالها هزاران رزمنده در برابر دشمنان قسمخوردۀ حضرت ولیعصر (عج) سینه سپر کردند و با بصیرت، خود را پیشمرگ امام زمانشان کردند و به شهادت رسیدند. آنهایی که برای حفظ حریم آلالله از حج گذشتند، از دارایی و خانوادۀ خود دل بریدند، همانهایی که نه هراسی از دشمن داشتند و نه از مرگ. امروز باید غبطه بخوریم به حال شهدایی که از دنیای فانی کوچ کردند و به لقاءالله پیوستند.
کمی درنگ لازم است تا متوجه شویم زمان بهسرعت در گذر است و عصر غیبت امام زمان (عج) آخرین فرصت برای اثبات بندگی ماست. آخرین فرصت برای اینکه در امتحان الهی پیروز و سربلند شویم.
بهراستی آیا زمانی که در نجوای ندبههای هر جمعۀ خود، از امام زمان (عج) دعوت میکنیم تا ظهور کنند، برای یاری ایشان آمادگی داریم یا مثل کوفیان حرف و عملمان یکی نیست؟
