حریم حرم – حسن شمسآبادی: در همین روزهای گرم مردادماه سال گذشته بود که انتشار عکسی از لحظه اسارت یک رزمنده جوان ایرانی در شمال منطقه «تنف» سوریه، سایه غم و اندوه بر کشورمان انداخت. عکسی که توسط گروه تروریستی داعش در فضای مجازی منتشر شد، نشان دهنده واقعیتی بود که هیچکس تمایل نداشت آن را باور کند. همه منتظر بودند که خبر اسارت مدافع حرم «محسن حججی» اهل نجف آباد اصفهان تکذیب شود اما داعشیها دقایقی بعد فیلمی را منتشر کردند که این رزمنده شجاع را در بند تروریستها نشان میداد و همین فیلم همهی ایران را بیتاب «محسن» کرد. رزمنده جوانی که با مظلومیت خود در دل یکایک هموطنان جا باز کرد، حتی در دل کسانی که مخالف حضور نظامی ایران در سوریه بودند. دو روز پر تلاطم سپری شد و با اعلام خبر شهادت «محسن» در روز 18 مردادماه، بغض میلیونها ایرانی ترکید.
تروریستها در این دو روز با «محسن عزیز» چه کردند و او چه رنج و عذابی کشید بر همه پوشیده است اما مطمئنا تشنه لب، سر از تنش جدا شد؛ درست همانند سید و سالار شهیدان امام حسین (ع). بدن وی را مثله کردند درست مثل جسم حضرت علی اکبر(ع)، همان لالهی پرپر اباعبدالله (ع).
بدون شک مهمترین پیامی که از اسارت و شهادت «محسن حججی» دریافت میشد، پیامی نبود جز «کُلُّ یَومٍ عاشورا و کُلُّ أرضٍ کَربَلا»؛ انگار همه چیز دست به دست هم داده بود تا واقعه عاشورا را مجسم کند. انگار شهید حججی وسیلهای شد تا باز هم حق و باطل را بشناسیم. انگار یزید، عمر ابن سعد، شمر بن ذی الجوشن و ... زنده شده بودند و پای به عصر و زمان ما گذاشته بودند.
پیشوایان دینی به ما اینگونه آموختند که عاشورا محدود به زمان و مکان معینی نیست و همیشه ظلم ظالمان به مظلومان پابرجا هست تا مهدی موعود (عج) ظهور کند و ریشه همه ظلمها را از بین ببرد. به راستی شهادت «محسن حججی» چه خوب تلنگری بود برای کسانی که عاشورا را فراموش کرده بودند.
اما بعد از اینکه جزئیات لحظه اسارت تا شهادت شهید «حججی» را بررسی میکنیم این سوال در ذهن نقش میبندد که شهادت او چند پرده از صحنههای عاشورا را در ذهن ما تداعی کرد؟ آیا اتفاقات دیگر روز عاشورا، امروز قابل رویت نیستند؟ مطمئنا هستند اما فقط برای کسانی که از مواجهه با حقیقت فراری نیستند؛ برای افرادی که چشمهای خود را بر روی ظلم یزیدیان زمان نبستهاند. این ویژگی افراد با ایمان و باتقوا است که دائما مراقب هستند تا تلنگرها و نشانههای الهی را که جلوهای از یاری خداوند هستند به سرعت دریافت کنند و صراط مستقیم را پیدا کنند. بگذریم از کسانی که حتی با تلنگرهای شدید و سهمگین هم هوشیار نمی شوند؛ این افراد همانهایی هستند که نخوابیدهاند بلکه خود را به خواب زدهاند و در قیامت بیدار میشوند و دنبال جبران گذشته هستند اما دیگر دیر شده است.
با تاملی در زمان گذشته و حال میبینیم اگر 1400 سال پیش در کربلا، زنان و کودکان را از آب محروم کردند، اگر به کودکی تجاوز شد، اگر معجری از سر بانویی برداشته شد، اگر پیکرها اربا اربا شد، اگر سرها بریده شد و بالای نیزهها رفت و هزاران اگر دیگر، در سالهای اخیر شاهد نمونه ای از این صحنهها در کشورهای منطقه بودیم. امروز شناخت یزید زمان و گروه مقابل آن که پیروان جان بر کف سیدالشهدا(ع) هستند، آن قدر هم سخت نیست. اگر چه بعد از شهادت پیامبر (ص) ظلم و ستمی که به اهل بیت(ع) ایشان شد در تاریخ بی نظیر است و خواهد بود اما نمونههای کوچکی از آن در عصر ما قابل مشاهده بوده و هست. مسلما آنچه در سال گذشته برای «محسن» ما اتفاق افتاد، بارها و بارها حتی به مراتب فجیعتر برای تعداد قابل توجهی از مدافعان حرم در سوریه و عراق اتفاق افتاده است که متاسفانه رسانهای نشده است.
باید بگویم در روزگاری که عاشورا در حال تکرار است، ما فقط تماشاچی هستیم در حالیکه مجاهدان در راه خدا، زرنگی کردند و در میدان عمل حاضر شدند و مزد تلاش و زحمت خود را گرفتند. ما که ادعا میکنیم اگر در کربلا بودیم اجازه نمیدادیم به امام حسین (ع) و یاران باوفای ایشان اهانت شود، در عاشوراهای زمان خود چه کرده ایم؟! شاید بد نباشد با مطالعه روایت مجاهدتهای رزمندگان جبهه مقاومت، عاشورا را هر روز به خود یادآوری کنیم به آن امید که با خودسازی، از یاران امام زمان(عج) باشیم.
