مرتضی مأموریت بود. ایشان آن زمان به آموزشیهای تبریز و همدان زیاد میرفت. خواهرشوهرم با آقامرتضی تماس گرفت و خبر داد که خدا حنانه را به ما داده است. خیلی خوشحال شد. انگار دنیا را به او داده بودند. از اینکه داشت بابا میشد، آرام و قرار نداشت. روز 10 اردیبهشت 1385 خدا حنانه را به ما داد. تا چند روز سرکار نرفت. از خوشحالی کل پادگان را شیرینی داد. خانه که بود، گفتم: «دیگر من تنها نیستم. خدا حنانه را به ما داده». بعد از چند روز قبول کرد و به سر کارش رفت. باز هم مأموریتهایش ادامه داشت. بچهدار شدن در کنار تمام خوبیهایش، خوشحالم میکرد که دیگر تنها نیستم. من به مرتضی خیلی وابسته بودم و کم دیدنش بیشتر آزارم میداد. به قدری وابسته بودم که وقتی تماس میگرفتم و جواب نمیداد، نگران میشدم و چندین بار دیگر تماس میگرفتم. مرتضی خیلی خوددار بود. یک کلمه از کارش حرف نمیزد. برای همین من خیلی از کارش سردرنمیآوردم. وقتی که شهید شد، تازه فهمیدم مرتضی چه کارهایی کرده است و در چه جایگاهی بوده است. مرتضی جانشین فرمانده بود.
بچهها را خیلی دوست داشت و باید بگویم عاشقشان بود. وقتی من ناراحت میشدم و گله میکردم، میگفت: «نه، بچهها اذیت نمیکنند». میگفت: «دخترهای بابا گلاند، ماهند». در برخورد با بچهها از الفاظ خیلی زیبایی استفاده میکرد. روزهای اولی که حنانه به دنیا آمده بود و ایشان در مأموریت بود، سخت میگذشت ولی به مرور زمان این مسأله عادی شد. با دخترم مشغول بودم. هر چند مدت یکبار ایشان میآمد و به ما سرمیزد یا ما به شهرهایی که در مأموریت بود، میرفتیم. خیلی به او وابسته بودم. با اینکه اغلب اوقات تنها بودیم و به ناچار کارهایم را خودم انجام میدادم؛ اما اینها از وابستگی من به او کم نکرده بود! شاید همیشه امید این را داشتم که روزی همهی این سختیها تمام میشود و ما هم زندگی آرامی خواهیم داشت.
خدا ملیکا را 13 بهمن 1389 به ما هدیه داد. چند روزی سرکار نرفت، درست مثل تولد حنانه. بعد از چند روز شیرینی خرید و کل محل کارش را شیرینی داد. ملیکا را بیشتر دوست داشت. چون بچهسالتر بود و شیرینزبانی میکرد. وقتی میآمد خانه، میگفت: «کی میآید لباسم را بیاورد؟» ملیکا دواندوان میرفت لباس پدرش را میآورد. ملیکا و حنانه سر این موضوع دعوا میکردند. آقا مرتضی میگفت: «حنانه جان! شما بزرگتری» به خاطر همین حرف پدر، حنانه همیشه کوتاه میآمد.
آقامرتضی روحیات خاصی داشت که نمیتوان تعریف کرد. هر کس با آقامرتضی نشستوبرخاست میکرد، خُلقوخوی ایشان را میگرفت. زود با طرف مقابل جور میشد. اخلاقش طوری بود که خیلی زود با همه صمیمی میشد و همه هم او را دوست داشتند.
شاید برخی فکر کنند که این جوانها تعلّق خاطری به خانواده نداشتند، ولی آقامرتضی خیلی برای بچههایش بابایی میکرد. به خصوص روی دختر کوچکترمان ملیکا خیلی حساس بود. روزهای آخر که به آموزش قبل از اعزام میرفت، قرار بود با هم به بازار برویم و برای بچهها لباسهای زمستانی بخریم، منتها قسمت نشد و فردای روزی که به سوریه رفت، خودمان رفتیم و خریدهایمان را کردیم و عکسش را برای آقامرتضی فرستادیم. همسرم برای اینکه دل ملیکا را به دست بیاورد، به او پیام داد: «بابایی لباست خیلی خوشگل است، خوشگل است ...» ملیکا و حنانه برای پدرشان حرف زدند و صدایشان را با تلگرام برایش ارسال کردند. مرتضی هم جوابشان را ضبط کرد و برایشان فرستاد. همسر من مثل هر پدری دلش برای بچهها و زندگیاش میتپید اما هدف و راهی داشت که به خاطر آن از همهی تعلقاتش گذشت.
اگر شبها دیر میرسید، آرام و بیصدا به خانه میآمد. اگر هم زودتر میرسید، بنا میکرد به تغییر دادن صدایش و بازی شنگول منگول: «آی بچهها، منم منم آقاگرگه. آمدم بخورمتان» هر چقدر هم که این کار را انجام میداد، برای بچهها تکراری نمیشد، همیشه میترسیدند در را باز کنند! تازه وقتی بابامرتضایشان وارد خانه میشد، مجبور بود دقایقی ناز دخترهایشان را بخرد، هر دویشان را بغل کند و حسابی ببوسدشان. آن وقت اول دعوای بچهها بود برای آوردن لباس راحتی بابا!
بریده ای از کتاب «بر مدار حرم»؛ زندگی و خاطرات شهید مدافع حرم «مرتضی کریمی شالی»، صفحات 58 الی 60
ناشر: دفتر نشر معارف (وابسته به نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها)
