چهارده دی بود و هوا سرد و ابری. محرم ساعت هفت بعد از ظهر به سمت سوریه پرواز داشت. صبح که از خواب بیدار شد، سرحال بود. آرایشگاه رفت و موهایش را اصلاح کرد. ریشهایش را مرتب کرد و به حمام رفت.
جای دستهای محمد حسین رو شانههای تیشرت شیری رنگش مانده بود. میخواست برود حمام از تنش درآورد. آمد که بیندازدش در سبد لباسها، فهیمه گفت: «بده به من میخوام نگهش دارم!» محرم با خنده گفت: «چیه میخوای من رفتم بوش کنی و گریه کنی؟» با این حرف دل فهیمه هُری ریخت پایین و گفت: «این چه حرفیه محرم جان!»
ظهر برای ناهار خانه مادرش دعوت بودند. هربار همین طور بود، وعده آخر را خانه مادرش میخوردند. مادرش همه را دعوت میکرد. ناهار همیشه یا باقالی پلو بود با فسنجان، غذای باب میل محرم.
بلند شد تا آماده شود. لباسهایش را پوشید. فهیمه نشسته بود و نگاهش میکرد. نتواسنت جلوی اشکهایش را بگیرد. ریزریز گریه میکرد. جلوی بچهها بلند شد. دستانش را دور بازوهای قوی محرم حلقه زد و گفت: «وقتی این طور آماده میشی، دلم میلرزه!»
محرم چشمهایش را تنگ کرد و گفت: «فقط دو هفتهس!» فهیمه بغضش را قورت داد و گفت: «وقتی اردوگاه میری دلم قرصه. به خودم دلداری میدم که همینجایی، توی همین کشور. ولی وقتی یه کشور دیگه میری، هواپیما که بلند میشه، دل منم کنده میشه و شور میافته!»
اشک میریخت و حرف میزد. محرم سر فهیمه را روی سینه گذاشت. دلداریاش داد. حال خودش هم دست کمی از حال و هوای فهیمه نداشت، ولی چه میتوانست بکند. دلش هوایی حرم حضرت زینب (علیها السلام) شده بود.
در گوش فهیمه آرام گفت: «مراقب خودت و بچهها باش. من زود برمیگردم!» آنقدر گفت و شوخی کرد تا فهیمه آرام شد. آرام که نه ولی خودش را آرام نشان داد.
***
فاطمه تا ساک بابایش را در ماشین دید، زد زیر گریه. طاقت دوری بابا را نداشت، مریض میشد. از دم مدرسه تا خانه مادربزرگش یک بند گریه کرد. گفت: «میشه نری بابا؟ تو رو خدا نرو!» فهیمه که صندلی جلو نشسته بود، محمد حسین را در بغلش جابجا کرد. بغضش را قورت داد و فاطمه را آرام کرد.
محرم رانندگی میکرد. حرفی نمیزد. برایش سخت بود حرف زدن. جلوی بانکی نگه داشت تا پول بردارد. وقتی برگشت به فاطمه گفت: «قول میدم تا وقتی اولین کارنامهات رو بگیری بابا برگرده!» خودش هم دوست داشت اولین کارنامه جانایش را ببیند.
بعد هم گفت: «میدونی بابا کجا میره؟ یادته رفتیم حرم حضرت رقیه عروسک داشت؟ میرم برات عروسک بیارم!» محرم حرف میزد ولی فاطمه آرام بشو نبود. رسیده بودند به خانه مادرش. هم فاطمه گریه میکرد هم فهیمه.
بریدهای از کتاب «جانا»، جلد ششم از مجموعهی مدافعان حرم، خاطرات و زندگینامه شهید مدافع حرم، محرم ترک(صفحه 110 تا 113)
نویسنده: منصوره قنادیان
انتشارات روایت فتح
