حریم حرم - حسن مجیدیان: حمیدحسام نویسنده توانای جبهه و جنگ، بار دیگر برای علاقمندان ادبیات پایداری، پردهای دیدنی و تماشایی خلق کرده است. قلم خوب، روان و کلمات حقیقی او را پس از کتاب «وقتی مهتاب گم شد» در کتاب خواندنی «خداحافظ سالار» که از زبان همسر صبور و مقاوم حاج «حسین همدانی» است، به عینه میتوان ملاحظه کرد و لذت برد.
بانوی صبر و انتظار، سرکار خانم «پروانه چراغ نوروزی» شریک زندگی حاج «حسین همدانی» در این کتاب، هم عظمت و علو روحی و فداکاری همسران عزیز شهدا را به خوبی نمایانده و هم تصویر جامع و دوست داشتنی از سلوک شخصی، خانوادگی و کاری آن رزمنده و فرمانده قدیمی و صمیمی را عاشقانه و صادقانه ترسیم کرده است.
کتاب واقعا خواندنی است. اطلاعات خوبی دارد. بی دروغ است. روایتها دلنشین است. هم اشک دارد هم لبخند. هم درس دارد و هم عبرت. هم هیجان و دلهره و هم آرامش و عشق و مشق زندگی. به نظرم زیبایی و گیرایی سطر به سطر این نوشتهها قطعا به خاطر عظمت روحی این بانوی شایسته است. چرا که او شاگرد مکتب قهرمان کربلا حضرت زینب کبری (س) است. جای جای کتاب و در لحظات تلخ و بحرانهای مردافکن، این بانو با صفای ضمیر خود و با اشک روان به درگاه بانوی مقاومت زینب کبری (س) التجاء میکند و پناهنده میشود و نتیجه میگیرد.
در طلیعه کتاب خانم «چراغ نوروزی» نوشته است: «در این راهی که با حسین قدم گذاشتم به جز زیبایی نبود. من به وعدهام به او عمل کردم و او به وعدهاش به خدا. من از خودم گذشتم برای او و او از من برای خدا، پس سزاوار نبود که بماند و سزاوار نیست که صبوری نکنم. حسین من، شاگرد مکتب حسین (ع) بود و من شاگرد مکتب زینب (س) و خدا میداند لحظهای که خبر شهادتش را شنیدم فقط ذکر«مان از دل زینب» بر زبانم جاری بود و در هنگام گفتن خاطرات، ذکر «مارأیت الا جمیلا».
درود بر تو ای بانو. آری همین روحیه و همین منش و بینش این این بانوی گرانقدر، کتاب خاطراتش را مغتنم و خواندنی کرده است.
حاج «حسین همدانی» از ستارگان درخشان جنگ و از فرماندهان موثر و از رزمندگان قدیمی جبهه انقلاب بود. او در جوانی پس از مبارزه نفسگیر و مخفیانه با رژیم پلید پهلوی، از همان ابتدای پیروزی انقلاب لباس خدمت و شهادت به تن میکند. این اواخر به خانمش میگفت: «من بازنشسته نمیشم از خدا خواسته ام تا چهل سال خدمت کنم!»
زندگی او فراز و فرود کم نداشته است. از درگیری با منافقین تا راه اندازی تیپ حضرت رسول (ص). از مجروحیتها و حضور در عملیاتهای مختلف جنگ و شرکت در عملیات مرصاد تا خدمت در ردههای مختلف فرماندهی و مدیریت در سپاه در فتنه۸۸ و مأموریت آخر در فتنه بزرگ و پیچیده منطقه شام.
بسیاری از اطلاعات خوب و مغتنم و سیر زندگی سراسر درس و تلاش و دوندگی و رزمندگی «ابووهب» از زبان نزدیکترین فرد به او در این کتاب انعکاس یافته است. اگر نبود روایتها و مشاهدات همسر او، قطعا بخش قابل توجهی از خدمات حاج حسین در تاریخ انقلاب ثبت نمیشد و مغفول میماند.
همین که کسی نام پسرش را میگذارد «وهب» و از همسرش انتظار دارد که همچون «ام وهب کربلا» باشد [همان شیرزنی که در معرکه عاشورا، سر بریده فرزندش را پس فرستاد] ارزش آن را دارد که کتابش را بر چشم بگذاری و بارها تورقش کنی. حاج حسین همدانی کم نظیر بود. سید حسن نصراالله در اولین دیدار به او گفته بود «تا به حال همدیگر را ندیدیم اما خیلی وقته که شما رو میشناسم. شما سردار امام خامنه ای هستید و من سرباز ایشان. رزمندگان مقاومت، فرمانده جا افتاده و ریش سفیدی مثل شما را کم داشتند».
این کتاب نکته فراوان دارد و از شاخصترین کتب در حوزه ادبیات پایداری و نبرد سوریه است. خواندنش را از دست ندهید.
