عباس به پدرش گفته بود:« اگر میخواهی در حق من دعایی کنی فقط برای شهادتم دعاکن.» از افغانستان مهاجرت کرد و به ایران آمد اما وقتی صدای هل من معین امام زمانش را شنید بارو بنه جهادش را بست و شد مدافع حرم. دو سالی جهاد و مبارزه و بعد هم شهادت. گویی خدا آمین گوی دعای شهادتطلبانه پدر در حق فرزندش شد. وقتی پیکر عباس آمد، برای خاکسپاری به صحن مطهر امامزاده اسماعیل روستای زیوان بخش فشافویه حسن آباد منتقل شد و در جوار پنج شهید مدافع حرم آرام گرفت. برای خدارحیم یعقوبی، صحبت کردن از مدافع حرم خانهاش چندان راحت نبود اما با همه دلتنگی و بغضهای ترکخوردهاش با ما همکلام شد تا نمایی از زندگی تا شهادت فرزند شهیدش عباس یعقوبی را برایمان به تصویر بکشد.
خمس فرزندانم
پنج فرزند داشتم، سه پسر و دو دختر. عباس خمس فرزندانم شد. پسرم سال 1394 به ایران آمد تا کار و کاسبی راه بیندازد. در افغانستان کارگری میکرد هر کاری میتوانست برای تأمین هزینههای خانه انجام میداد ؛کشاورزی، دامداری هر کاری که میتوانست. برای همین نتوانست درس بخواند و به مکتب برود. وقتی هم به ایران آمد، کارگر ساده شد. بنایی و ساختمان سازی میکرد.
مدافع حرم شد
زندگی روال عادی خودش را داشت تا اینکه عباس اخباری از حمله تروریستها و تهدیدشان نسبت به حریم آلالله را شنید. تصمیم گرفت خودش را به جمع مدافعان حرم برساند. از سال 94تا سال 96 یعنی زمان شهادتش پنج،شش باری اعزام شد و 27مهرماه 96 درحالیکه 27سال داشت به آرزویش رسید و شهید مدافع حرم شد.
عاشق شهادت
عباس وقتی ایران بود در منزل خالهاش زندگی میکرد. خبر شهادتش را هم به خالهاش داده بودند. راستش وقتی یک هفته تلفنش را جواب نداد من خودم حدس زدم که اتفاقی افتاده است. من راضی بودم به رضای خدا. بعد هم که با بستگان تماس گرفتم و آنها گفتند عباس به شهادت رسیده است. خودش هم راضی بود میگفت من باید بروم. باید بروم و از اسلام و از حرم بیبی دفاع کنم. من مخالف رفتنش نبودم. خودش راضی بود و میگفت پدر و مادر باید بروم. من عاشق شهادت هستم. من باید شهید شوم. وقتی از سوریه به من زنگ میزد و ابراز دلتنگی میکردم میگفت تو پدر من هستی اگر میخواهی در حقم دعای خیری کنی دعای شهادت کن. من دوست دارم شهید شوم، اگر شهید شدم برای من گریه نکنید. اگر پیکری برایتان آوردند خوشحال باشید که من به آرزویم رسیدهام و افتخار کنید در راه دفاع از حرم حضرت زینب (س) به شهادت رسیدهام. ما هم حرفی نزدیم و گفتیم هر طور دوست داری همانطور رفتار کن.
دلهای بیتاب
وقتی هم که از منطقه تماس میگرفت از حال و هوای آنجا برایمان صحبت میکرد. میگفت همه چیز آرام و خوب است. اینجا اصلاً سخت نمیگذرد. نمیگذاشت ما متوجه شرایط منطقه شویم. طوری برخورد میکرد که دل ما بیتاب و نگرن اوضاع منطقه یا خودش نشود. اطلاعی از فعالیتها ، مسئولیتها و کارهایی که به ایشان محول میشد نداشتیم.
ششمین شهید مدافع حرم امامزاده
بعد از مدتها جهاد و مبارزه بر اثر اصابت موشک کورنت به عباس و 10 نفر دیگر از دوستان و همرزمانش در منطقه دیرالزوربه شهادت رسیدند. 25 دی ماه 96برای شناسایی پیکرش به معراج شهدا رفتیم. مقداری از صورتش مانده بود، اوضاع پیکر عباسم چندان مناسب نبود. تشخیص شهدا به سختی انجام شد. بعد از شناسایی عباسم را در امامزاده اسماعیل(ع) حسن آباد دفن کردیم. عباس ششمین شهید مدافع حرم آن امامزاده است.
فرزند شایسته
هنوز کولهپشتی پسرم در منطقه است و چیزی از وسایلش به دست ما نرسیده است. عباس فرزند شایستهای برایم بود. عصای دستم و دلسوز خانواده بود. اهل انجام واجبات بود. از غیبت کردن فاصله میگرفت. خوب یادم است یک بار داشتم در مورد کسی حرف میزدم که به من گفت بابا چرا پشتسر مردم صحبت میکنی؟ غیبت کار خوبی نیست. همیشه ازمن میخواست برای شهادتش دعا کنم و من هم برای بر آورده شدن آرزوی قلبیاش دعا میکردم؛ دعایی که در دیرالزورمستجاب شد.
منبع: جوان آنلاین
