جبههها این خاصیت را دارند که افراد هم عقیده، همفکر و هممسلک را با هم آشنا میکند و زندگی تازهای را برایشان رقم میزند. هنوز بسیاری از رزمندگان دفاع مقدس، دوست دیرینهای از قدیم با هم دارند و صحبت از خاطرات جبهه روح و جانشان را تازه میکند. بسیاری از رزمندگان مدافع حرم هم تازه با حضور در جبهههای مقاومت همدیگر را پیدا کردند و همین شروع یک رفاقت عمیق و مردانه بود. رفاقتهایی که از درون سنگرها شروع میشد، در میدان نبرد ادامه پیدا میکرد و گاه به شهادت ختم میشد.
در میان جمعهای دوستانه رزمندگان مدافع حرم، پایبندی به رفاقت شهدای خانطومان مثال زدنی شد. 13 رفیقی که پا به پای هم در تابستانهای گرم و زمستانهای سرد علیه تروریستهای تکفیری جنگیدند و اجازه پیشروی به آنها ندادند. مقاومتی که در آخر موجب شد کمی بعدتر شهر استراتژیک حلب به واسطه نبرد این شهدا از لوث تروریستها پاک شود.
در میان شهدای مازندرانی خان طومان محمد بلباسی از همه نامآشناتر شد. رزمندگانی که از معرکه خان طومان برگشتند، تعریف میکردند که شهید بلباسی موهای سر هرکسی را که اصلاح کرد، او شهید میشد. یکی از رزمندگانی که در لحظه نبرد، در منطقه حضور داشت، توضیح میدهد که این شهدا تا آخرین لحظه هوای همدیگر را داشتند: «شهید کابلی با اصابت خمپاره به شهادت رسید. شهید بلباسی که در مناطق عملیاتی راهیان نور همیشه با او بود، رفت که شهید کابلی را بیاورد، شهید بریری هم برای کمک به بلباسی رفت تا در میان تیر و ترکش تنها نباشد. وقتی پیکر کابلی را روی ماشین گذاشتند، با قناسه هر دو را از پشت زدند. عکسهای شهید بلباسی را اگر ببینید صاف دراز کشیده و پشت سرش خون جاری شده است. اینها به راستی مردانه ایستادند. من خط به خط عقب میآمدم و شاهد این قضایا بودم.»
در کنار شهدای حماسه خان طومان، رزمندگانی که دو شهر شیعهنشین نبل و الزهرا را از چنگال دشمنان آزاد کردند هم ماجراهایی شنیدنی زیادی با هم دارند. دو شهید جوان شاخص این جمع، رفاقتشان از جریان همین عملیات رنگ و بوی دیگری گرفت و آنها را برای یک عملیات بزرگ دیگر کنار هم قرار داد.
بابک نوری هریس و عارف کایدخورده هر دو دهه هفتادی و متولد 1371 بودند. هر دو در اوج جوانی با سیمایی زیبا و جذاب به جنگ با دشمنان رفته بودند. رفاقتشان از زمان اعزامشان شکل گرفت و وقتی نبل و الزهرا آزاد شد، خوشحالی زایدالوصفی در وجودشان موج میزد. آنها توانسته بودند در اوج جوانی یکی از مهمترین کارهای زندگیشان را انجام دهند و همین مایه غرور و مباهاتشان بود. مردم این دو شهر شیعهنشین به چشم منجی به این جوانان خوش قد و بالا نگاه میکردند و بابک و عارف در کنار دیگر رزمندگان عهد کردند تا برای آزادسازی شهر بوکمال هم در کنار هم باشند.
این دو شهید همراه نوید صفری، حبیب بدری، خیرالله صمدی، مهدی موحدنیا، علیرضا نظری، حمید ضیایی و علیرضا جیلان و دیگر مدافعان حرم هم قسم شدند تا آخرین قطره خون برای آزادسازی شهر بوکمال مبارزه کنند. آنها جنگیدند و در این راه پرشکوه به شهادت رسیدند و توانستند بوکمال را از شر داعشیها رها کنند.
مادر شهید کایدخورده درباره این دوستی به «جوان» میگوید: « عارف پس از شهادت دوستانش علیحسین کاهکش، محمد اسکندری، رضا عادلی، احمد مجد و کیهانی خیلی ناراحت بود. احساس میکرد از آنها جا مانده است. پس از آزادسازی نبل و الزهرا آقا عارف همراه شهید نوری هریس و دیگر شهدا روحیه بالایی برای عملیات داشتند و همه متحد و هم قسم آماده آزاد کردن شهر بوکمال بودند.» قسمت بر این بود تا این دوستان در جریان این عملیات به شهادت برسند. در میان این جمع کسی رفیق نیمه راه نشد و در وسط راه جا نزد. با هم یک هدف مقدس و خدایی را شروع کردند و همراه هم آسمانی شدند. در جمع رفقای شهید مدافع حرم از خان طومان تا بوکمال و مناطق دیگر کسی کم نگذاشت. آنها به رسم دوستیهای قدیم و به یاد شهدای دفاع مقدس پا به میدان گذاشتند و مرد و مردانه تا آخر کار ماندند. حالا حافظه تاریخی مردم ایران مردان راهی را میشناسد هر چند زود و در اوج جوانی آسمانی شدند ولی در مرام و مردانگی و رفاقت الگوهای جدیدی را پیشرویمان گذاشتند. الگوهایی که جامعه امروزو نسل جدیدمان شدیداً به آن نیاز دارند.
منبع: روزنامه جوان
