حریم حرم - محدثه سادات نبییان: قهرمانپروری موضوعی است که از دیرباز سینماگران را به خود مشغول ساخته. مردم هم معمولاً جذب فیلمهایی میشوند که آدمهای قصهاش سیاه و سفید باشند و با قهرمانهای فیلم هم ذات پنداری میکنند. اگر سری به تاریخ هالیوود بزنیم، مشاهده میکنیم که آثاری درباره جنگهای ویتنام و جهانی دوم ساخته شده است که سینماگر در آن به قهرمان سازی پرداخته است و این سیر همچنان ادامه دارد. نام «نجات سرباز رایان» و «تک تیرانداز» برای کسانی که کمی اهل فیلم دیدن باشند، آشناست. حتی سینمای بالیوود نیز به دنبال آن است که سهمی از جنگهای جهان برای خود دست و پا کند و از این قافله عقب نماند.
این در حالی است که سینماگران کشورهای دیگر شاید محتاج به خیالپردازیها و اسطورهسازیهای افسانهای باشند اما تاریخ مبارزات اسلامی، از صدر اسلام تا همین امروز که انقلاب اسلامی ایران، پرچمدار این مبارزه است به دست مبارزانی رقم خورده است که یادشان در غبار غفلت از پرداختن به آنها از صفحه اذهان عمومی و فرهنگ مردم ما پاک میشود و جای خالی اسطوره، در زندگی ما با قهرمانانی از فرهنگهای دیگر که باید سالها بدوند تا به گرد خاک قدمهای فرهنگ ناب شیعی برسند، پر میشود!
رهبر معظم انقلاب همواره بر این موضوع تأکید داشتهاند که هنر، یکی از آن سنگرهایی است که هنوز توسط انقلاب اسلامی فتح نشده است و این گفتار، ما را متوجه عمق کمکاریهایمان درزمینه هنر، به خصوص سینما میسازد.گذشته از تاریخ پرشکوه 8 سال دفاع مقدس، حواشی و اتفاقات نادر و معجزهآسای آن، اخیراً چند سالی است که کشور ما درگیر دفاع از مرزهای انقلاب اسلامی شده است. جنگ در فرهنگ ما به ادوات و خون و حتی اخلاقمداریهای سکولار ختم نمیشود. جنگ در فرهنگ ما غنی از فرهنگ ناب شهادت است، آمیخته با عقاید مستحکم دینی که خود، داستانهای مستند بسیاری را برای کسانی که به دنبال سوژه برای ساختن آثار هنری هستند، روایت میکند.
درباره فعالیتهای دفاعی ایران در سالهای اخیر در جغرافیای سرزمینی خارج از کشور، شبهات بسیاری توسط رسانههای معاند و مشهور میان آحاد جامعه ایران، مطرح میشود و کسانی که مسئول گفتمان سازیهای بدیع و تازه، همچنین احیای گفتمان ناب انقلاب اسلامی هستند در سکوت به سر میبرند. بهراستی چه سلاحی کارآمدتر از هنر که روح مخاطب را درگیر خود میکند میتواند پاسخگوی این هجمه عظیم که از آغاز در برابر انقلاب و ایران شکل گرفته است باشد؟
چه کسانی بهتر از هنرمندان و در صدر آنها سینماگران میتوانند ذهن مردم را به سمت آرمانهای اسلامی بکشانند و سؤالات آنان را پاسخی درخور بدهند؟ کدام مرامنامه ما را ملزم میکند که در راه کارهای فرهنگی و هنری تنها به دفاع از هجمههایی که علیه ما انجام میگیرد جنبوجوش داشته باشیم؟ چرا نباید خیانتها و دشمنیهای صهیونیسم جهانی که داعش تنها یکی از نوادگان خلف آن است، در قاب زیبا و روحنواز هنر به مخاطبان عرضه شود تا آگاهی را در جامعه افزایش دهد؟ آیا قرار است باز هم در سایه سکوت ما، دیگران رشادتهای ما را به تصویر بکشند و آن را صاحب شوند؟
سینما آنچنان قدرت دارد که در لابهلای جادوی خود، دشمنان یک ملت را بهعنوان دوست به آنها غالب میکند! مثلاً یک ایرانی هنگام دیدن فیلمهای جنگی آمریکایی آرزو میکند جای یکی از قهرمانان آنکه سربازی حرفهای، باهوش، فداکار و انساندوست است باشد؛ در خلال تماشای فیلم و غرق شدن در هنر آمریکایی فراموش میکند که همین آمریکا، دشمن بشریت است و حتی به حقوق بشری که توسط اعوانوانصارش تدوین شده است هم رحم نمیکند. جنایتهایش در عراق، افغانستان و سایر کشورهای منطقه را از یاد میبرد و از سبک بدیع سینمایی هالیوود لذت میبرد.
بهراستی رواست که بودجههای عظیم دولتی و خصوصی و پول این ملت، صرف ساختن آثاری شود که هیچ دردی از جامعه ما دوا نمیکند و بدتر از آن زخمهایی بر پیکره فرهنگ ملی ما مینشاند؟ درحالیکه جمهوری اسلامی ایران بهعنوان پرچمدار مبارزه با استکبار و صهیونیسم جهانی، بهعنوان کشوری که چشم امید مستضعفان جهان و الگوی بسیاری از ملتهای بیدار شدهی دنیاست، وظیفه دارد تا سینمایی به قامت جهان عرضه کند، از تاریخ پرشکوهش روایت کند و در کنار خلق تصاویر از واقعیتها به سیاه نمایی و لجن پراکنیهای رسانههای معاند پاسخ بدهد.
به وقت شام، اتفاق خوبی در سینمای ایران اسلامی است و توجه بسیاری از افراد دغدغه مند حوزه هنر را به خود جلب کرده است. تا آنجا که رهبر معظم انقلاب بهعنوان فرمانده معظم کل قوا که بالتبع، فرمانده سربازهای عرصهی جنگ نرم و شناختی هم هستند، توجه ویژهای به این اثر داشتهاند و البته اظهار داشتهاند که همین یک اثر برای نشان دادن عمق فعالیتهای انقلاب اسلامی در عرصهی دفاع از حریم اسلام و انسانیت کافی نیست.
چطور است که هندوستان از ماهاتما گاندی میگوید و این شخصیت را جهانی میکند، آفریقا از نلسون ماندلا میگوید و او را جهانی میکند، هالیوود به تمام شخصیتهای بزرگ تاریخ میپردازد اما مثل همیشه تاریخ سرشار انقلاب اسلامی در تحریم به سر میبرد؟ چه کسی باید پاسخگوی این هجمه باشد؟ آیا وقت آن نرسیده است که به قهرمانان حقیقیمان بپردازیم که شرح دلاوریهایشان یک سر و گردن بالاتر از افسانههای فرهنگهای بیگانه است؟ زنان و مردان این انقلاب قصهها دارند برای روایت کردن، قهرمان زندهای به نام سردار قاسم سلیمانی وجود دارد که باید از او فیلمها ساخته شود و سرداران پرافتخار دیگری که مهمان سفرهی ارباب بی کفنشان در آسمانها هستند.
سینما میتواند به این سؤال که اساساً حضور ما در خارج از مرزهای جغرافیایی ایران چه لزومی دارد پاسخ بدهد و مخاطب را منطقاً و روحا اقناع کند. به همین دلیل شایسته است که نیروهای انقلابی برای فتح سنگر هنر و در رأس آن سینما، تحرکاتی را آغاز کنند! افکار عمومی ایران و جهان تشنه آگاهی است و سینما بهخوبی میتواند سقای این جریان باشد.
پرداختن به موضوعاتی ازایندست بیش از آنکه نیاز به روحیه دینی داشته باشد، نیازمند داشتن روحیات انساندوستانه و وطنپرستانه است. سینما باید به اصل و حواشی حوزه مقاومت بپرداز، قهرمانهایش را به نحو احسن به جامعه ایران و جهان معرفی کند و شاید حتی چند ده فیلم سینمایی هم برای پرداختن به این موضوع مهم کافی نباشد!
لازم است سینماگران چکمههای آهنین به پا کنند و در این عرصه قدم بگذارند. باید اثرهای فراوانی درباره دفاع از حرم و این جنبش عظیم، در توضیح شعار جهانی «کلنا عباسک یا زینب» ساخته شود. این جبهه سرباز میخواهد که کارش کم از جنگیدن در مقابل تانک و گلوله نیست.
