برنامههاشان فشرده بود؛ آنقدر که باید 24 ساعت کار میکردند و 24 ساعت استراحت. تازه این وسطها دیدارهای استانی و سفرهای خارجی این حسابکتابها را نداشت. وقتهایی که نبود میرفتم خانه مادرم یا مادرشوهرم. خیلی سخت میگذشت. همین که میآمد میزدم زیر گریه. میگفت «باز چی شده؟» میگفتم «دلم برات تنگ میشه.» نمیگفت قوی باش، حتی نمیگفت سرت را گرم خانه و زندگی کن، میگفت «قربون دل گنجشکی خانمم.» او هم دلتنگی میکرد؛ ولی نه به اندازه من.
نمیدانم یکبار از کجا پیدایش کرده بود. گفت «دل من هم برات قد کوارک شده.» گفتم «این چیه دیگه؟» گفت «کوچکترین ذره عالم.» کلی بهاِش خندیدم که مثلاً خواسته ادای من را دربیاورد. از آن به بعد کوارک شد واحد شمارش دلتنگیمان.
***
تازه از مأموریت آمده بود. بعد از دیدهبوسی نشست زمین، چمدانش را باز کرد، یک پلیور زرد درآورد با گلهای کارشده. خیلی قشنگ بود. ذوق کردم و گرفتمش. داشتم امتحانش میکردم که یک پلیور سفید درآورد، درست مثل قبلی. گفتم «این هم برای منه؟ چرا مثل هم؟» گفت «قشنگه، تندتند بشور و بپوش.» مأموریت که میرفت هر طور شده بود برایمان سوغاتی آن شهر را میآورد. کم پیش میآمد دست خالی بیاید خانه. کشوی لباسهایم پر است از لباسهایی با رنگهای مختلف یکجور. یکبار بهاِش گفتم «چرا اینقدر زیاد؟» گفت «حقّت بیشتر از اینهاست. فقط حیف که دستم تنگ بود؛ وگرنه کل بازارهایش را برایت بار میکردم میآوردم.» لباسها را میپوشیدم و احساس میکردم خوشبختترین زن دنیایم.
***
منزل یکی از دوستانش دعوت شده بودیم. داشتم آماده میشدم که دیدم عبدالله دور خودش گیج میخورد. همه لباسهایش را ریخته بود وسط و جیبهایشان را یکییکی وارسی میکرد. گفتم «دنبال چی میگردی؟» لب گزید و گفت «کرایه تاکسی.» پول خردهایمان را یککاسه کردیم، باز هم کفاف کرایه تا خانه آنها را نمیداد. فکری شد که این وقت شب چه کار کنیم. یکدفعه یکچیزی توی ذهنم جرقه زد. یادم آمد پولی توی کمد لباسها قایم کردهام، برای روز مبادا. از این روزِ مباداها کم نداشتیم، همه چیزمان جفتوجور نبود. بالاپایین زیاد داشتیم؛ اما دلمان خوش بود.
بریدهای از کتاب «بادیگارد»، جلد 11 از مجموعه «مدافعان حرم»، زندگینامه و خاطرات شهید مدافع حرم «عبدالله باقری» (ص 88 و 89)
نویسنده: افروز مهدیان
انتشارات روایت فتح
