«رضا به کمک ما آمد. حدوداً چهلدقیقهای تونستیم جلوی مسلحین مقاومت کنیم. کمکم ما از ساختمان بیرون کشیدیم که بتونیم به سمت محل امن خودمون بریم من با رضا خیلی فاصله نداشتم. یکلحظه دیدم رضا خورد زمین. متوجه شدم که رضا رو با قناسه زدند. خودم را رساندم به رضا، گفتم:«رضا جان چی شده؟» رضا دستش رو روی پهلوش گذاشته بود. گفت:«چیزی نیست.» دست رضا را بلند کردم، دیدم پیراهنش خونی شده.»
داودی دست روی پهلوی خودش گذاشت و گفت:«گلوله به پهلوی سمت چپ پایینتر از قفسه سینه خورده بود. سریع پشت بیسیم درخواست آمبولانس کردم. جواب دادند «آمبولانس تو مسیر بین فرودگاه و شهر به سمت شما در حال حرکته.» از رضا پرسیدم:«میتونی روی پا بایستی؟» رضا با یک لبخند بیحال گفت:«میتونم الآن بدوم.»1
***
«در آمبولانس باز شد. یک نفر که زخم سطحی داشت، بالا آمد. بعد از اون دیدم یونس را با همون در گذاشتند توی آمبولانس. رضا خودش را کشید به سمت پشت کابین، تکیه داد تا جا برای بقیه باز بشه. دستهاش را روی پهلوهاش فشار میداد. چند بار گفتم:«رضا حالت چطوره؟» عرق تمام صورتش را گرفته بود؛ اما میگفت خوبم. میدونستم که روزه است؛ اما کاری از دستم برنمیآمد.
رضا پاش رو دراز کرد و یونس را کشید سمت خودش. به من گفت:«پاهاش را نگهدار. نباید جدا بشه.» بغض کردم. رضا تو اون حال به فکر بقیه بود. از بیحال شدنش میفهمیدم که خونریزی داره. مونده بودم چطور درد را تحمل میکنه. ماشین به خاطر شلوغی مسیر، خیلی ترمز میزد. گاهی هم با سرعت میرفت.
فکر میکنم نزدیک دو ساعتی شد تا رسیدیم داخل محوطه بیمارستان. سریع چندنفری برای حمل مجروحها به کمک ما آمدند. یکی، دو نفر هم از نیروهای حفاظتی بیمارستان آمدند که آمار بچههای ایرانی رو بهشون دادیم. به خاطر بحث مستشاری بودن نیروهای ایرانی، تعداد مجروح و شهدای ما خیلی کم بود؛ به همین دلیل، نیروهای حفاظتی به همراه پزشک ایرانی که تسلط کامل به زبان داشتند، داخل بیمارستانها و مراکز درمانی مستقر میشدند. وظیفه این نیروها ثبت دقیق آمار مجروحان و شهدا، حفاظت از جان بچههای ایرانی در برابر دشمن احتمالی، که امکان ورود به بیمارستان را داشت، بررسی و کنترل روال درمان و بستری مجروحان و تحویل گرفتن پیکر مطهر شهدا بود. بعد از هماهنگی برای رفتن یونس به اتاق عمل، پزشک اورژانس برای معاینه رضا آمد. از من خواست تا کمک کنم لباسهای رضا را از تنش بیرون بیاوریم. با کمک یک دستیار این کار را انجام دادیم. با کنار رفتن لباس از روی زخم لباس، متوجه شدیم که گلوله از پهلوی راست خارجشده.
چند مجروح جدیدی که آورده بودند آنقدر بیتابی میکردند که پزشک سریع برای رضا عکسبرداری نوشت و برای معاینه آنها رفت.»
محسن سرش را پایین انداخت و گفت:«شاید اگر من جای رضا بودم، مثل بقیه داد و هوار میکردم؛ اما رضا سعی میکرد که تحمل کنه.»2
1و2 به نقل از همرزم شهید
بریدهای از کتاب «چشمان یعقوب»، جلد هشتم مجموعه «مدافعان حرم» (ص 103، 104و105)
کتاب شهید رضا کارگر برزی
نویسنده: شهلا پناهی
انتشارات روایت فتح
