در میان تصاویری که از تشییع پیکر شهدای مدافع حرم منتشر شده است، شاید هیچ تصویری تاثیرگذارتر از وداع فرزندان شهید مجید عسکریجمکرانی با پدرشان نباشد. در این تصویر محمدحسن فرزند روشندل شهید عسکری بی آنکه پدر را ببیند، کنار پیکرش نشسته و بیتابی میکند. شهید عسکری مدافع ارزشها بود. مدافع حریم اهلبیت، مدافع اسلام ناب محمدی، مدافع عزت و سربلندی کشور عزیزمان ایران و اگر آگاه باشیم، خون امثال او بیدارکننده غیرت و همت بعضی از ماست که این روزها انگار در پیچ و خم روزمرگیها به خواب رفتهایم! فقط خدا میداند حاج مجید وقتی که قدم در میدان نبرد میگذاشت، چه دلنگرانیهایی برای فرزندانش داشت. حالا که حاجمجید به شهادت رسیده است، میدان جنگ از جبهه سوریه تغییر کرده و به قم منتقل شده است. آنجا که مریم عسکری همسر شهید در نبود شریک زندگیاش به تنهایی سرپرستی سه فرزندش را بر عهده گرفته است. گفتوگوی ما با این همسر شهید را پیش رو دارید.
گویا شهید عسکری از اقوامتان بودند، نام فامیلتان یکی است؟
ایشان پسرعمویم بودند. از همان دوران کودکی و نوجوانی همدیگر را میشناختیم. میدانستم که آقا مجید جوان مذهبی و مؤمنی است. من هم خانواده مذهبی داشتم و با هم همفکر و هم عقیده بودیم. من و همسرم روز17 ماه رمضان سال 1376 ازدواج کردیم. معیارهای مشترکی هم برای زندگی داشتیم. صداقت و قدم گذاشتن در مسیر درست برای من و ایشان اولویت داشت. انصافاً هم آقا مجید در طول 20 سال زندگی مشترکمان آدم صادق و روراستی بود. در کوچکترین کار با من مشورت میکرد. ایشان با روحیه آرام و خلق و خوی مهربان و خوشرویی که داشت، باعث شده بود زندگی خوبی در کنار هم داشته باشیم. من در خیلی از مراحل زندگیام از ایشان راهنمایی و روحیه میگرفتم. یکی از مهمترین خصوصیاتشان توجه به نماز اول وقت بود. ایشان نماز شب را در حرم حضرت معصومه(س) میخواند و به نظر من همین گریههای شبانه بود که آقا مجید را به مقام شهادت رساند.
در خبرها از همسرتان به عنوان یک فرهنگی شهید یاد شده بود.
بله، آقا مجید فرهنگی بودند. قرار بود هفت سال دیگر از آموزش و پرورش بازنشسته شود. همسرم کلاً به امور دینی و کارهای فرهنگی علاقه خاصی داشتند. خادم افتخاری مسجد جمکران و خادم افتخاری حرم حضرت معصومه(س) بود و در بسیج هم فعالیت میکرد. همچنین طلبه بود و دروس حوزوی را عاشقانه دنبال میکرد چون از نظر معلومات دینی آگاهی زیادی داشت، مربی حلقه صالحین شده بود و جوانترها را آموزش میداد.
غیر از محمدحسن که تصویرش در کنار پیکر پدر رسانهای شد، فرزندان دیگری هم دارید؟
من سه فرزند دارم. فاطمه خانم 16 سال دارد. محمدمهدی 14 ساله است و محمدحسن هم هفت سال دارد.
رابطه بچهها با پدرشان چطور بود، خصوصاً محمدحسن؟
اخلاق خوب شهید باعث شده بود که بچهها با ایشان خیلی راحت باشند. بیشتر دوست بودند تا پدر و فرزند. همسرم عاشق بچهها بود و وقت زیادی برایشان میگذاشت. بچهها هم عاشق پدرشان بودند. همسرم محمدحسن را که تهتغاریمان بود جور دیگری دوست داشت. به خاطر مشکل بینایی و شرایط خاصش، توجه زیادی به او نشان میداد. اما از نظر تربیتی سعی میکرد به هر سه تایشان برسد. تربیت دینی و معرفتی بچهها خیلی برای آقا مجید و من اهمیت داشت.
مشکل بینایی محمدحسن چیست؟
پسرم مادرزاد از نظر بینایی مشکل دارد. تقریباً چیزی را نمیبیند، فقط نور و رنگ را میتواند تشخیص بدهد.
سؤالی که از ابتدای دیدن تصویر فرزندانتان در کنار پیکر پدرشان در ذهنم نقش بست این بود که چطور یک پدر میتواند از فرزندانش بگذرد و به جبهه برود. به خصوص شهید عسکری که به حتم دغدغه زیادی برای محمدحسن داشت؟
ببینید! نوع نگاه امثال شهید عسکریها به دنیا طور دیگری است. ایشان دنیا را خیلی کوچک میدید و از مال دنیا چیزی نداشت. از من بپرسند میگویم همسرم در دنیا فقط خدا را داشت. از طرفی آقا مجید به جهاد و شهادت در راه خدا عشق میورزید. همین اشتیاقش باعث میشد به حالش غبطه بخورم. همیشه به من میگفت دعا کن به مرگ طبیعی از دنیا نروی. برای من هم طلب شهادت کن تا در آن دنیا کنار هم باشیم. به جرئت میتوانم بگویم که یک لحظه آرزوی شهادت از سرش نیفتاد. چنین تفکری باعث شد که همسرم با وجود همه دغدغههایش راهی جهاد بشود. وگرنه که ایشان مثل هر پدری نگران آینده فرزندانش بود. ولی آقا مجید فقط به خودش و خانوادهاش فکر نمیکرد. ایشان نمیتوانست بنشیند تا حرم اهلبیت به خطر بیفتد، تروریستها مسلمانان را بکشند و بیتفاوت بنشیند و زندگیاش را بکند.
اگر عدهای بگویند که همسر شما تعلق خاطری به زندگی و خانوادهاش نداشت، پاسخ شما چیست؟ اصلا خودتان چطور راضی به رفتنش شدید؟
اتفاقاً ایشان خیلی خانواده دوست بود. عاشق بچههایش بود ولی عرض کردم که توی زندگی هدف والاتری داشت. من هم به راهی که انتخاب کرده بود اعتقاد داشتم. اگر امثال همسر بنده به جبهه مقاومت نمیرفتند و جلوی دشمن را نمیگرفتند که دشمن خیلی راحت وارد خاک ایران میشد. آنها برای ما رفتند. شما که مثال محمدحسن را میزنید، اگر داعشیها وارد کشورمان میشدند، چند تا بچه مثل محمدحسن گرفتار آتش دشمن میشدند؟ بنابراین راهی که همسرم انتخاب کرد درست بود و باید میرفت.
مسلماً رفتن و دوری ایشان برای شما و بچهها سخت بود؟
بله، واقعاً سخت بود. وقتی که میرفت من در مرحله اول سلامتی برایشان آرزو کردم. به خدا سپردمش و حالا که خدا خواست تا همسرم به مقام شهادت برسد راضی به رضای خدا هستم. بچهها هم دلتنگیهای خودشان را داشتند. خصوصاً محمدحسن که وابستگی زیادی به پدرش داشت.
اتفاقاً یک مداحی از محمدحسن در فضای مجازی پخش شد که یک احساس دلتنگی در خودش دارد. قضیه این مداحی چیست؟
شعر این مداحی را همسرم در دوره آموزشیاش یادداشت کرده بود. وقتی از آموزشی برگشت تا زمان اعزامش یک ماه طول کشید. در این یک ماه آقا مجید گاهی این مداحی را زیر لب زمزمه میکرد و من از شنیدنش خیلی منقلب میشدم. آقا مجید عاشقانه این شعر را میخواند. گذشت تا مراسم چهلم همسرم همرزمانش این مداحی را خواندند. محمدحسن گفت مامان شعر بابا را میخوانند و خیلی خوشحال شد. همان شب موقع خواب گفت مامان آن شعر را برایم بخوان. من هم که حفظ نبودم، با پیگیری شعر را تهیه کردم و برایش خواندم. در عرض دو روز محمدحسن شعر را حفظ شد و به یاد پدرش خواند. به نظر من این خواست همسرم بود که محمدحسن شعرش را زود یاد بگیرد و بخواند.
شهید عسکری شغل فرهنگی داشت، چطور شد که به جبهه مقاومت اسلامی پیوستند و چند بار اعزام شدند؟
حدوداً دو سال پیش بود که از طرف بسیج به ایشان اطلاع دادند که امکان اعزام وجود دارد. خود شهید هم پیگیر رفتن بود. تلاش کرد و داوطلبانه عازم شد. همسرم برای اولین بار روز یکشنبه 28 آبان ماه مصادف با روز شهادت امام رضا(ع) رفت و دوشنبه ششم آذر مصادف با شهادت امام حسن عسگری(ع) به شهادت رسید.
شهادت رزمنده یک طرف قضیه است و دلتنگی که خانواده دچارش میشوند طرف دیگر، بچهها چطور با شهادت پدر رو به رو شدند؟
طبیعی است که دلتنگی نبود همسرم زیاد احساس میشود. هم برای من و هم برای بچهها چون خیلی به هم وابسته بودیم. شاید باورتان نشود که قبل از رفتنشان به سوریه، در این 20 سال زندگی مشترک، طولانیترین سفری که ایشان بدون من رفتند، 10 روز بود. آن 10 روز را هم برای آموزشی رفته بودند. همسرم در مدتی که سوریه حضور داشت مرتب با ما در تماس بود. اتفاقا چند ساعت قبل از شهادت، آقا مجید با من و بچهها تلفنی حرف زد. وقتی خبر شهادتش را شنیدیم، اصلاً باور نمیکردیم. میگفتیم ما تازه با ایشان تلفنی حرف زدیم، امکان ندارد شهید شده باشد.
تصویری از دو پسرتان کنار پیکر پدرشان منتشر شد که واقعاً تأثیرگذار بود، خصوصاً گریههای محمدحسن. ایشان با نبودنهای بابا چه میکند؟
خب وصف این لحظهها ناگفتنی است. هر سه فرزندم از شنیدن خبر شهادت پدرشان شوکه شده بودند اما محمدحسن خیلی بیتابی میکرد. در مراسم پدرش مرتب میگفت: مامان به خانه برگردیم. من مانده بودم چطور آرامش کنم. از طرفی باید در مجلس میماندم و از طرفی این بچه بیتابی میکرد. عاقبت مجبور شدم برای چند لحظه مجلس را ترک کنم. به خود شهید متوسل شدم که خودت محمدحسن را آرام کن. شاید باورتان نشود که همان لحظه بوی سربند همسرم که نزد من به یادگار مانده است در فضا پیچید. یا من اینطور احساس کردم. هر چه بود پسرم آرام شد و دستم را کشید و من را به طرف مجلس برد. دیگر حالم را نفهمیدم و با گریه وارد شدیم.
معمولاً نقش همسران شهدا نادیده گرفته میشود، آنها که باید در نبود همسرشان خانه و فرزندان را اداره کنند.
بعد از شهادت آقا مجید، من برای بچهها خیلی از پدرشان صحبت میکنم. سعی میکنم آرزوی شهادتی که پدرشان داشت را برایشان توضیح بدهم. بگویم که شهیدان زنده هستند و اینکه خدا خیلی ما و پدرشان را دوست داشته که این مقام را به پدرشان و به ما عطا کرده است. آنها باید افتخار کنند که پدرشان را با سعادت شهادت از دست دادهاند. اینطور سعی میکنم آرامشان کنم.
به نظر شما چه نیرویی یا چه ایمانی میتواند یک پدر را مجاب کند که از زن و فرزندانش دل بکند و به دل خطرات جنگ برود؟
عشقی که همسرم به اهلبیت و خدا داشت خیلی بیشتر از عشقش به خانواده بود. به نظر من ایشان رفت تا آخرت را برای خانوادهاش آباد کند. آقا مجید همیشه میگفت دنیا زودگذر است و این دیدشان نسبت به دنیا باعث شد تا برود و راه جهاد را انتخاب کند. میگفت اگر خدا بخواهد و من لایق باشم، شهید میشوم. وگرنه که بعد از مدتی برمیگردم و دوباره زندگی را از سر میگیریم. حالا که ایشان به شهادت رسیده است، خواست خدا بوده و من هم از خدا صبر میخواهم تا بتوانم فرزندان شهید را طوری تربیت کنم که خدا راضی باشد. البته در این مسیر از خود شهید عسکری استمداد دارم و امیداورم که بتوانم موفق باشم.
منبع: جوان آنلاین
