حریم حرم - محدثه سادات نبی یان: حس ناب مادری را، تا کسی مادر نشود، درک نمی کند. مادر آن قدر معجزه آساست که خداوند، بهشت را پیشکش قدمهایش کند.
وجودی از وجود تو، حیات میگیرد و رشد میکند و از همان لحظه که هستی اش را احساس میکنی، دلبسته اش میشوی. با او حرف میزنی، نگرانش می شوی و برایش آرزو میبافی.
بعد از ماهها انتظار، موجود کوچک هستی گرفته از وجودت، پا به دنیا میگذارد. نگاهش میکنی، به انگشتهای کوچکش که محکم دور انگشت بزرگ تو گره میخورد و او هم انگار فهمیده است نگهبان او در این زمین خاکی کیست.
سال به سال نه! نه حتی روز به روز، بلکه لحظه لحظه قد کشیدنش را تماشا میکنی. آن وقتها که شبها بی تاب بود، همراهش بیدار میماندی، آن وقتها که گرسنه میشد، به فکر خوراکش بودی. اشکهایش که سرازیر میشد، بی تاب میشدی و مثل بچهها، دلت میلرزید. دلت برای هدیهی خدا می لرزید...
پا به پایش میرفتی تا قدم برداشتن یاد بگیرد و برایش آیة الکرسی میخواندی تا جز در صراط المستقیم قدم بر ندارد. خط به خط الفبا را با او مینوشتی قرآن یادش میدادی، اسم چهارده معصوم را برایش میگفتی تا حفظ شود و از همان بچگی زیر سایهی شجره ی طوبی بزرگش کردی.
اما این هدیهی کوچک خداوند، هر چقدر هم برای تو، همان موجود ناتوان و اشک ریز روز های اول باشد، روزی بزرگ می شود و هر چه قد می کشد، انگار اندازه ی رنج هایش هم با بلندای قامتش، رقابت می کنند. سرو رعنای تو به جایی می رسد که دیگر باید به همان شعر هایی که در کودکی برایش می خواندی، لباس عمل بپوشاند.
و تو، حالا که میوه ی دلت، رسیده است و بر شاخه، بی تابی می کند، به یاد مادر وهب می افتی. پسر داشتن را می فهمی حالا، آرزوی دیدنش در لباس دامادی، آرزوی بغل گرفتن هدیه های خدا به او، آرزوی نگاه کردن باقی راه قد کشیدنش... می دانی ام وهب هم زنی بود هم دل با تو و هم آرزو با تو، اما، انگار قد ارزوهایش را رساند به اندازه ی رعنای رضوان الله...
وهبش را تازه داماد کرده بود که عشق حسین(ع)، گل پسرش را بی تاب کرد. راهی کربلا شدند و ظهر عاشورا، سر هدیه ی خدا را برایش پیشکش آوردند. قد آرزوهایش خیلی بلند شده بود که سرِ جگر گوشهاش را به آن حرامیان بر گرداند و صدایش، طوفان در صحرا به راه انداخت که :« ما آنچه را در راه خدا بدهیم، باز پس نمیگیریم...»
پسرت را نگاه میکنی که بند پوتین هایش را میبندد؛ سر از پوتین بر میگیرد و لبخندی هدیهات میکند، از چشمهایش میخوانی که:« راضی هستی؟ راضی هستی بروم به راهی که وهب رفت؟ راضی هستی فرشتهی نگاهبان خدا برای من؟»
چشمانت حتی اگر در دام اشک اسیر هم باشد، از پشت همان اسارت، حالیاش می کند که:« راضی ام هدیهی خدا. راضی ام کوچکِ دوست داشتنیِ مادر... بزرگت نکرده ام که راه سعادتت را ببندم...»
کاسه آبی پشت سرش میریزی و انگار با همان آب، دست میشویی از این دردانه ی دل و دل را می سپاری به خدا که یادت داده وجعلنا من الماء کل شیء حی ...
وقتی بر میگردد، این بار، خبری از سرو قامتش نیست، خبری از نگاه بازیگوشش نیست، شده است همان موجود کوچک روزهای اول، اما این بار انگشتی هم نیست که انگشتت را گیر بیندازد. تویی و وداع آخر و آه جانسوز مادرانه.
این بار تو«ام وهب» می شوی و صدایت در دنیا طنین می اندازد که:« خودم، پسرم و همه داراییم فدای حضرت زینب (س)»
وجودی از وجود تو، حیات میگیرد و رشد میکند و از همان لحظه که هستی اش را احساس میکنی، دلبسته اش میشوی. با او حرف میزنی، نگرانش می شوی و برایش آرزو میبافی.
بعد از ماهها انتظار، موجود کوچک هستی گرفته از وجودت، پا به دنیا میگذارد. نگاهش میکنی، به انگشتهای کوچکش که محکم دور انگشت بزرگ تو گره میخورد و او هم انگار فهمیده است نگهبان او در این زمین خاکی کیست.
سال به سال نه! نه حتی روز به روز، بلکه لحظه لحظه قد کشیدنش را تماشا میکنی. آن وقتها که شبها بی تاب بود، همراهش بیدار میماندی، آن وقتها که گرسنه میشد، به فکر خوراکش بودی. اشکهایش که سرازیر میشد، بی تاب میشدی و مثل بچهها، دلت میلرزید. دلت برای هدیهی خدا می لرزید...
پا به پایش میرفتی تا قدم برداشتن یاد بگیرد و برایش آیة الکرسی میخواندی تا جز در صراط المستقیم قدم بر ندارد. خط به خط الفبا را با او مینوشتی قرآن یادش میدادی، اسم چهارده معصوم را برایش میگفتی تا حفظ شود و از همان بچگی زیر سایهی شجره ی طوبی بزرگش کردی.
اما این هدیهی کوچک خداوند، هر چقدر هم برای تو، همان موجود ناتوان و اشک ریز روز های اول باشد، روزی بزرگ می شود و هر چه قد می کشد، انگار اندازه ی رنج هایش هم با بلندای قامتش، رقابت می کنند. سرو رعنای تو به جایی می رسد که دیگر باید به همان شعر هایی که در کودکی برایش می خواندی، لباس عمل بپوشاند.
و تو، حالا که میوه ی دلت، رسیده است و بر شاخه، بی تابی می کند، به یاد مادر وهب می افتی. پسر داشتن را می فهمی حالا، آرزوی دیدنش در لباس دامادی، آرزوی بغل گرفتن هدیه های خدا به او، آرزوی نگاه کردن باقی راه قد کشیدنش... می دانی ام وهب هم زنی بود هم دل با تو و هم آرزو با تو، اما، انگار قد ارزوهایش را رساند به اندازه ی رعنای رضوان الله...
وهبش را تازه داماد کرده بود که عشق حسین(ع)، گل پسرش را بی تاب کرد. راهی کربلا شدند و ظهر عاشورا، سر هدیه ی خدا را برایش پیشکش آوردند. قد آرزوهایش خیلی بلند شده بود که سرِ جگر گوشهاش را به آن حرامیان بر گرداند و صدایش، طوفان در صحرا به راه انداخت که :« ما آنچه را در راه خدا بدهیم، باز پس نمیگیریم...»
پسرت را نگاه میکنی که بند پوتین هایش را میبندد؛ سر از پوتین بر میگیرد و لبخندی هدیهات میکند، از چشمهایش میخوانی که:« راضی هستی؟ راضی هستی بروم به راهی که وهب رفت؟ راضی هستی فرشتهی نگاهبان خدا برای من؟»
چشمانت حتی اگر در دام اشک اسیر هم باشد، از پشت همان اسارت، حالیاش می کند که:« راضی ام هدیهی خدا. راضی ام کوچکِ دوست داشتنیِ مادر... بزرگت نکرده ام که راه سعادتت را ببندم...»
کاسه آبی پشت سرش میریزی و انگار با همان آب، دست میشویی از این دردانه ی دل و دل را می سپاری به خدا که یادت داده وجعلنا من الماء کل شیء حی ...
وقتی بر میگردد، این بار، خبری از سرو قامتش نیست، خبری از نگاه بازیگوشش نیست، شده است همان موجود کوچک روزهای اول، اما این بار انگشتی هم نیست که انگشتت را گیر بیندازد. تویی و وداع آخر و آه جانسوز مادرانه.
این بار تو«ام وهب» می شوی و صدایت در دنیا طنین می اندازد که:« خودم، پسرم و همه داراییم فدای حضرت زینب (س)»
