حریم حرم - محدثه سادات نبی یان: یک نفر که میداند قرار نیست در این دنیا خوش و خرم باشد. میداند اصلا بناست رنج بکشد. که آمده اینجا، آنجا را بسازد! خلاصه معتقد است به کارمندی زندگی نکردن! او از آن آدمهایی است که تسلیم شرایط نمیشوند و آنها میشوند سوار بر زندگی، نه زندگی سوار بر آنها! آنها مرکب هیچ چیز نمیشوند. نعمتی نصیبش می شود که نامش «عشق» است، دوست داشتن یکی از بنده های خدا، به خاطر بندگی اش! بخاطر ویژگی های خدایی اش! بخاطر هم سفریِ محشرش! بخاطر اینکه تا میتوانسته شبیه علی (ع) شده! و این عشقِ حلال، حلاوتش بی نهایت است و بی تابش می کند!
دوست داشتنی که در آن، هیچ چیز را به لبخند خدا ترجیح نداده است! دخترکی نجیب که پاگیرِ چشمانِ یک مرد شده! نه چشمِ سرش! چشم یعنی زاویه ی نگاه معشوق به زندگی! یعنی انگار چشم دخترک و این مرد، به یک افق مشترک خیره شده است!
این عشق، یعنی دوست داشتن کسی که معلوم است ماندنی نیست، که معلوم است به شهود میرسد و دخترک می داند سهمِش، زینبی ماندن است! میداند زینب شدن سخت است! اما میرود جلو و انتخاب میکند که هم سفرش شود. مدام به خودش میگوید: «آهای بانو! این مرد ماندنی نیست. دلت را به او خوش نکن!»
اما آخر مگر میشود دوستش نداشت؟! مهرش تمام وجود او را تسخیر می کند!
می شود خوبی هایش را ندید؟ شاید از خدا بخواهد که خدایا! ببخشش به من! نبرش! بعد نهیب میزند خودش را که: «از اول می دانستی ماندنی نیست. حرف اولتان مگر شهادت نبود؟ میخواهی سد سعادتش شوی؟ رفیق نیمه راه شوی؟ قرارتان مگر هم سفری نبود؟» و حرفش را پس میگیرد همه ی نا آرامیهایش را می اندازد یک گوشه ی تاریک و خودش را رها میکند در آغوشِ روشنِ الله!
این عشقِ عاقل و این عقلِ عاشق، نفسش را بند آورده! مست است ولی هوشیار است! دیوانه است ولی عاقل است! زیر میزِ دنیا زده است دیگر میگوید خدایا! رضا برضائک!
و وقتی مردش می رود؛
روزی که این همه منتظرش بود رسیده، اما، پاهایش سست شده است! رمقش رفته، اشکهایش میجوشد ، اما حبسشان میکند میخواهد به خدا نشان بدهد که هیچ چیز و هیچ کس را بیشتر از او نمیخواهد.
میگوید: خدا رنجم را پذیرایم!
لبخند می زند و حالا بستر این دوست داشتن شده است باغی که عشق بازی با خدا را در آن کاشته است و انگار به ثمر رسیده است و باغبان های خوبی بوده اند. هر دوشان! مردش با حسینی رفتن و او با زینبی ماندن. هر دوشان با گذشتن از کنار هم بودن در دنیا و لذت بردن از این همه نعمت خدا که به عشق بندگانش آفریده است! حالا دیگر بنده ی معمولی خدا نیست شده است هم سر شهید! شده است میراث دار همسفرش و دیگر سینه اش، شده است شبیه دل داغدار زینب و می گوید: پروردگار من! مربی این عشق! بپذیر از ما این قربانی ناچیز را!
دیگر باید حرف به حرف «ما رایت الا جمیلا» را هجی کند، دیگر باید لباس عمل تنِ شعارهایش کند. در تمام این لحظات خدا کنارش محکم ایستاده، پشتش به حضور گرم خدا گرم است! رنج رفتنش یعنی « خدایا! تو را عاشق ترم! ببین ! ببین نبریدم! ببین همه چیز را به هم نریختم! خدایا! سوختنم را ببین، بزرگ شدنم را رنج کشیدنم را»
دارد بزرگ میشود. دارد به هدف نزدیک میشود. دارد خودش را تربیت میکند که عبد الله باشد. شایستهی هم سرِ بهشتیِ هم سفرِ زمینی شدنش باشد! که قدرِ هم سفرِ بهشت بودنش بماند! فرزندانش را بزرگ میکند. پایدار مانده است و جام زهر ِکنایه ها را جرعه جرعه سر کشیده است.
دوست داشتنی که در آن، هیچ چیز را به لبخند خدا ترجیح نداده است! دخترکی نجیب که پاگیرِ چشمانِ یک مرد شده! نه چشمِ سرش! چشم یعنی زاویه ی نگاه معشوق به زندگی! یعنی انگار چشم دخترک و این مرد، به یک افق مشترک خیره شده است!
این عشق، یعنی دوست داشتن کسی که معلوم است ماندنی نیست، که معلوم است به شهود میرسد و دخترک می داند سهمِش، زینبی ماندن است! میداند زینب شدن سخت است! اما میرود جلو و انتخاب میکند که هم سفرش شود. مدام به خودش میگوید: «آهای بانو! این مرد ماندنی نیست. دلت را به او خوش نکن!»
اما آخر مگر میشود دوستش نداشت؟! مهرش تمام وجود او را تسخیر می کند!
می شود خوبی هایش را ندید؟ شاید از خدا بخواهد که خدایا! ببخشش به من! نبرش! بعد نهیب میزند خودش را که: «از اول می دانستی ماندنی نیست. حرف اولتان مگر شهادت نبود؟ میخواهی سد سعادتش شوی؟ رفیق نیمه راه شوی؟ قرارتان مگر هم سفری نبود؟» و حرفش را پس میگیرد همه ی نا آرامیهایش را می اندازد یک گوشه ی تاریک و خودش را رها میکند در آغوشِ روشنِ الله!
این عشقِ عاقل و این عقلِ عاشق، نفسش را بند آورده! مست است ولی هوشیار است! دیوانه است ولی عاقل است! زیر میزِ دنیا زده است دیگر میگوید خدایا! رضا برضائک!
و وقتی مردش می رود؛
روزی که این همه منتظرش بود رسیده، اما، پاهایش سست شده است! رمقش رفته، اشکهایش میجوشد ، اما حبسشان میکند میخواهد به خدا نشان بدهد که هیچ چیز و هیچ کس را بیشتر از او نمیخواهد.
میگوید: خدا رنجم را پذیرایم!
لبخند می زند و حالا بستر این دوست داشتن شده است باغی که عشق بازی با خدا را در آن کاشته است و انگار به ثمر رسیده است و باغبان های خوبی بوده اند. هر دوشان! مردش با حسینی رفتن و او با زینبی ماندن. هر دوشان با گذشتن از کنار هم بودن در دنیا و لذت بردن از این همه نعمت خدا که به عشق بندگانش آفریده است! حالا دیگر بنده ی معمولی خدا نیست شده است هم سر شهید! شده است میراث دار همسفرش و دیگر سینه اش، شده است شبیه دل داغدار زینب و می گوید: پروردگار من! مربی این عشق! بپذیر از ما این قربانی ناچیز را!
دیگر باید حرف به حرف «ما رایت الا جمیلا» را هجی کند، دیگر باید لباس عمل تنِ شعارهایش کند. در تمام این لحظات خدا کنارش محکم ایستاده، پشتش به حضور گرم خدا گرم است! رنج رفتنش یعنی « خدایا! تو را عاشق ترم! ببین ! ببین نبریدم! ببین همه چیز را به هم نریختم! خدایا! سوختنم را ببین، بزرگ شدنم را رنج کشیدنم را»
دارد بزرگ میشود. دارد به هدف نزدیک میشود. دارد خودش را تربیت میکند که عبد الله باشد. شایستهی هم سرِ بهشتیِ هم سفرِ زمینی شدنش باشد! که قدرِ هم سفرِ بهشت بودنش بماند! فرزندانش را بزرگ میکند. پایدار مانده است و جام زهر ِکنایه ها را جرعه جرعه سر کشیده است.
