حریم حرم - محمد مرشد: 19 اسفند سال 95 بود که بنیامین نتانیاهو برای دیدار با ولادیمیر پوتین رییس جمهور روسیه عازم مسکو شد. قاطبه تحلیلگران هدف اصلی نخست وزیر رژیم صهیونیستی از این سفر را تلاش برای کاستن از نگرانیهای امنیتی این رژیم ارزیابی میکردند؛ نگرانیهایی که در سایه پیروزیهای میدانی مقاومت، قدرت نمایی ایران و حزب الله در سوریه و عقب نشینی و شکست روز افزون تروریستهای مورد حمایت این رژیم بوجود آمده بود. هر چند که رژیم صهیونیستی در ماههای اخیر بر تحرکات نظامی خود علیه سوریه و نیروهای مقاومت در این کشور افزوده و چندین بار با نقض حریم هوایی سوریه اهدافی را مورد حمله قرار داده بود اما نگرانی اصلی سران آن جلوگیری از برخورد احتمالی نظامی این رژیم با روسیه بود. نتانیاهو نیز پیش از سفر به این موضوع اذعان کرده و گفته بود هدفش از دیدارش با پوتین توافق درباره کاهش احتمال درگیری نیروهای دو طرف در سوریه است.
ارزیابیها از دیدار پوتین و نتانیاهو متفاوت بود. بعضی تحلیگران صحبت از تهدید مسکو به میان آوردند و بعضی دیگر معتقد بودند پوتین ممکن است با وعدههای رژیم اسرائیل برای موضع گیری علیه مقاومت تطمیع شود. برخی رسانههای وابسته به ارتجاع عرب هم همچون همیشه تلاش کردند در خصوص نتایج این دیدار فضا سازی کنند و به نوعی محور مقاومت و روسیه را مقابل هم قرار دهند. به عنوان مثال شبکه الجزیره در یک خبر فوری به نقل از یک منبع نزدیک به نخست وزیر رژیم صهیونیستی ادعا کرد مسکو متعهد شده به تلآویو اجازه دهد تا با استفاده از حریم هوایی سوریه، نیروهای حزب الله لبنان را هدف قرار دهد. این در حالی بود که تلاشها برای متقاعد ساختن روسیه برای دست کشیدن حمایت از مقاومت در سوریه به سفر نتانیاهو محدود نشد و همزمان اردوغان نیز با سفر به مسکو در خصوص مناسبات دوجانبه و آینده سوریه مذاکراتی با مقامات کرملین انجام داد.
تحلیلها از آینده مناسبات محور مقاومت و روسیه در میدان سوریه مبهم بود تا اینکه جنگندههای رژیم صهیونیستی بار دیگر به حریم هوایی سوریه تجاوز کردند و بنابر اعلام رسانهها یک کاروان حامل سلاح متعلق به حزب الله لبنان را هدف قرار دادند. این اقدام تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی محک خوبی بود تا هم سران این رژیم را به درک درستی از نتایج گفتگوهای خود با شخص پوتین برساند و هم صحت و سقم فضا سازی رسانههای محور ارتجاع را نشان دهد. فراخوانده شدن سفیر اسرائیل به وزارت خارجه روسیه با هدف ارئه توضیحات درباره حمله جنگندههای این رژیم به سوریه بسیاری از ابهامات را برطرف کرد. به علاوه استقبال گرم پوتین از دکتر روحانی در کاخ کرملین و تلاش دو طرف برای عمق بخشیدن بر روابط ثابت کرد مسکو همچنان شراکت با ایران و محور مقاومت بر سر گوهر سوریه را به وعدههای اقتصادی اردوغان و تهدید و تطمیعهای کم و بیش ادامه دار نتانیاهو نفروخته است.
به نظر میرسد عدم توانایی رژیم صهیونیستی، محور غربی و سایر بازیگران شرور منطقه در راضی کردن مسکو به قطع حمایتها از نظام سوریه و محور مقاومت، آنها را به این نتیجه رسانده که کمی شخص پوتین را مورد تنبیه قرار دهند. در همین راستاست که هزاران روسی روز یکشنبه 26 مارس به درخواست «الکسی ناوالنی» رهبر اپوزوسیون روسیه به خیابانها میآیند و برای سرنگونی پوتین فریاد سر میدهند. وقوع انفجار تروریستی و مرگبار روز دوشنبه بعد از ظهر در متروی «سنتپترزبورگ»، دومین شهر با اهمیت روسیه را نیز میتوان در همین راستا ارزیابی کرد. واقعهای که میتواند بر تصمیمات راهبردی مسکو و نقش آفرینی این کشور در آینده منطقه تاثیرات مهمی بر جای گذارد.
ارزیابیها از دیدار پوتین و نتانیاهو متفاوت بود. بعضی تحلیگران صحبت از تهدید مسکو به میان آوردند و بعضی دیگر معتقد بودند پوتین ممکن است با وعدههای رژیم اسرائیل برای موضع گیری علیه مقاومت تطمیع شود. برخی رسانههای وابسته به ارتجاع عرب هم همچون همیشه تلاش کردند در خصوص نتایج این دیدار فضا سازی کنند و به نوعی محور مقاومت و روسیه را مقابل هم قرار دهند. به عنوان مثال شبکه الجزیره در یک خبر فوری به نقل از یک منبع نزدیک به نخست وزیر رژیم صهیونیستی ادعا کرد مسکو متعهد شده به تلآویو اجازه دهد تا با استفاده از حریم هوایی سوریه، نیروهای حزب الله لبنان را هدف قرار دهد. این در حالی بود که تلاشها برای متقاعد ساختن روسیه برای دست کشیدن حمایت از مقاومت در سوریه به سفر نتانیاهو محدود نشد و همزمان اردوغان نیز با سفر به مسکو در خصوص مناسبات دوجانبه و آینده سوریه مذاکراتی با مقامات کرملین انجام داد.
تحلیلها از آینده مناسبات محور مقاومت و روسیه در میدان سوریه مبهم بود تا اینکه جنگندههای رژیم صهیونیستی بار دیگر به حریم هوایی سوریه تجاوز کردند و بنابر اعلام رسانهها یک کاروان حامل سلاح متعلق به حزب الله لبنان را هدف قرار دادند. این اقدام تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی محک خوبی بود تا هم سران این رژیم را به درک درستی از نتایج گفتگوهای خود با شخص پوتین برساند و هم صحت و سقم فضا سازی رسانههای محور ارتجاع را نشان دهد. فراخوانده شدن سفیر اسرائیل به وزارت خارجه روسیه با هدف ارئه توضیحات درباره حمله جنگندههای این رژیم به سوریه بسیاری از ابهامات را برطرف کرد. به علاوه استقبال گرم پوتین از دکتر روحانی در کاخ کرملین و تلاش دو طرف برای عمق بخشیدن بر روابط ثابت کرد مسکو همچنان شراکت با ایران و محور مقاومت بر سر گوهر سوریه را به وعدههای اقتصادی اردوغان و تهدید و تطمیعهای کم و بیش ادامه دار نتانیاهو نفروخته است.
به نظر میرسد عدم توانایی رژیم صهیونیستی، محور غربی و سایر بازیگران شرور منطقه در راضی کردن مسکو به قطع حمایتها از نظام سوریه و محور مقاومت، آنها را به این نتیجه رسانده که کمی شخص پوتین را مورد تنبیه قرار دهند. در همین راستاست که هزاران روسی روز یکشنبه 26 مارس به درخواست «الکسی ناوالنی» رهبر اپوزوسیون روسیه به خیابانها میآیند و برای سرنگونی پوتین فریاد سر میدهند. وقوع انفجار تروریستی و مرگبار روز دوشنبه بعد از ظهر در متروی «سنتپترزبورگ»، دومین شهر با اهمیت روسیه را نیز میتوان در همین راستا ارزیابی کرد. واقعهای که میتواند بر تصمیمات راهبردی مسکو و نقش آفرینی این کشور در آینده منطقه تاثیرات مهمی بر جای گذارد.
