دل کندن از دختر برای پدر سخت ترین کار دنیاست ولی گاهی بعضی افراد به دنیا آمده اند تا سخت ترین کارها را انجام دهند. «مسلم نصر» هم مصداقی از چنین انسان هایی بود تا در بزنگاه بی تفاوت بودن و عمل کردن، دست از تمام دلبستگی ها و وابستگی هایش بشوید تا خودش را در میدان نبرد محک بزند. شهید ستوان دوم پاسدار «مسلم نصر» از اعضای تیپ هوابرد 33 المهدی پاییز سال گذشته برای دفاع از حریم اهل بیت(ع) راهی سوریه شد و در نبرد با تروریست های تکفیری در حومه شهر حلب به شهادت رسید. از این شهید جهرمی دختری پنج ساله به نام مبینا به یادگار مانده است. همسر شهید فاطمه نصر با مروری بر خاطرات گذشته از همسرش می گوید.
در اولین آشنایی و صحبت هایتان شهید مسلم نصر را چگونه آدمی دیدید که حاضر شدید برای تشکیل زندگی مشترک جواب مثبت به ایشان بدهید؟
من با آقا مسلم نسبت خانوادگی دوری داشتیم ولی چون ایشان خیلی اهل رفت و آمد نبود کمتر به خانه اقوام دورتر می رفت. زمانی که من را به او معرفی کردند چند سالی بود که دانشکده افسری می رفت. مسلم را از طریق خانواده به من معرفی کردند و من چند سالی آقا مسلم را ندیده بودم تا شبی که به خواستگاری ام آمد. از شناختی قبلی و صحبت های دیگران اطلاعات کمی از او داشتم. خیلی ساکت و آرام نشسته بود و تمام مدت سرش پایین بود و یک بار بالا هم نمی آورد. خیلی مأخوذ به حیا بود. روز خواستگاری صحبت هایش درباره شغلش بود. می گفت دوست دارم کسی که می خواهد وارد زندگی ام شود با شغلم آشنا شود و بداند شغلم به چه شکل است تا فردا از این بابت اعتراضی نکند. توضیح داد شغلش نظامی است، ممکن است به مأموریت های چند هفته ای برود و شاید شب ها دیر به خانه بیاید یا هر زمان که با او تماس بگیرند باید آماده رفتن باشد و مسئول شب بایستد و سعی می کرد با ذکر جزئیات تمام مسائل و سختی هایش کارش را بگوید. آن روز بیشتر درباره شغلش صحبت کرد تا مشخصات خودش. من هم شغل نظامی خیلی دوست داشتم و مخالفتی با کارش نداشتم.
از نظر ویژگی های اخلاقی چطور آدمی بودند؟
خصوصیات اخلاقی، رفتاری و اعتقادی اش مثل نماز خواندن خیلی برایم مهم بود. همه خصوصیاتی را که مدنظرم بود، داشت. همیشه آرام و ساکت بود. در خانه با من و دخترمان مبینا شوخی می کرد ولی در جمع های خانوادگی اصلاً اینطور نبود و همیشه ساکت بود. اگر کسی مشغول صحبت می شد شروع به صحبت می کرد ولی اگر کسی نبود اگر یک روز هم می گذشت و کسی سؤالی نمی پرسید هیچ چیزی نمی گفت. نماز خواندنش همیشه اول وقت بود. نماز شبش هیچ وقت ترک نمی شد. همیشه با وضو بود و شب ها هم با وضو می خوابید. به خانواده خودش و من احترام زیادی می گذاشت. احترام بسیار زیادی هم به دخترمان می گذاشت. شدت احترامش به مبینا به قدری زیاد بود که گاهی من اعتراض می کردم و می گفتم با این شدتی که احترام می گذاری مبینا را لوس می کنی. در جواب می گفت بچه تا هفت سال هر چه خواست باید بگویی چشم، نگران نباش بچه لوس نمی شود.
شما که حساسیت خاصی به شغل شان نداشتید در رابطه با سوریه رفتن شان هم مشکلی نداشتید؟
مبینا خیلی به پدرش وابسته بود. شب هایی که مسئول شب بود و می دانست پدرش به خانه نمی آید بهانه می گرفت. به قدری بیقرار می شد که نمی توانستم در خانه نگهش دارم و باید او را به بیرون می بردم تا روز به تاریکی برسد. هنگامی که آقا مسلم می خواست به مأموریت برود خیلی استرس داشتم. بیشتر نگران مبینا بودم که اذیت می شود. خودش این شرایط را درک می کرد و به همین خاطر زمانی که می خواست به سوریه برود چیزی به من نگفت. برای اینکه ما را به فکر نیندازد چیزی به من نگفت. روزی که قرار بود اعزام شود با هم به پادگان رفتیم، گفت برای مأموریتی به ارومیه می رود و اگر گوشی اش خاموش بود نگران نشوم چون مشکلی پیش نخواهد آمد. پرسیدم چرا گوشی ات را می خواهی خاموش کنی؟ که جواب داد آنجا لب مرز است و نمی توانیم به راحتی صحبت کنیم و با یک خط دیگر تماس می گیرم. وقتی که به تهران رفت برادرش گفت که مسلم می خواهد به سوریه برود. وقتی با خودش صحبت کردم، گریه می کردم و با اعتراض می گفتم چرا چیزی به من نگفتی که جواب داد می دانستم اگر بگویم اینطوری می خواهی گریه کنی و نمی خواستم تو را به فکر بیندازم و به همین خاطر چیزی نگفتم. با این حال وقتی متوجه شدم باز هم خیلی مخالفت نکردم و فقط اعتراضم این بود که چرا به من نگفتی می خواهی به سوریه بروی. احتمال زیاد به این فکر می کرد که اگر ما بفهمیم اذیت می شویم و نمی خواست ما را اذیت کند. هنگامی که از آقا مسلم پرسیدم مأموریت تان چقدر طول می کشد گفت خیلی طول نمی کشد و دو، سه هفته دیگر می آیم. همین هم شد و هفته سوم پیکرش را آوردند. خیلی طولی نکشید و زمان زیادی آنجا نماند.
با این توصیفات چطور توان دل کندن پیدا کردند؟
اواخر رفتارهایش خیلی تغییر کرده بود و تاحدودی متوجه این موضوع شده بودم. می فهمیدم رفتارهایش تغییر کرده است. چند روز قبل از اعزامش ما را به شیراز برد و مبینا را برای گردش به همه جا برد. روزی که داشت می رفت آرام و قرار نداشت. از این اتاق به آن اتاق می رفت و در خانه می گشت. می رفت در حیاط و بیقرار بود. من دلیل اصلی این رفتارش را نمی فهمیدم. می گفت نگرانم چیزی جا بگذارم و سعی می کرد من متوجه چیزی نشوم.
متوجه دلیل این بیقراری شان نشدید؟
فکر می کنم به او الهام شده بود که از این سفر بازگشتی نخواهد داشت و همین علت بیقراری اش بود. خودم هم قبل از رفتنش خیلی استرس داشتم در خانه که می نشستم دلم می گرفت یا نگاهش که می کردم گریه ام می گرفت. می گفت چرا گریه می کنی جلوی مبینا گریه نکن؟ می گفتم دلیل این استرس و رفتارم را نمی دانم. خودش هم سعی می کرد استرسم بیشتر نشود.
با این شدت دلبستگی و وابستگی الان دخترتان در نبود پدر چه کار می کند؟
مبینا بهانه هایش خیلی زیاد است ولی وقتی بهانه می گیرد می گویم اگر زیاد بهانه بگیری بابایی از دستت ناراحت می شود؛ اگر دختر خوبی باشی به بابایی می گویم برایت کادو بیاورد. برایش کادویی می گیرم و زیر بالشش می گذارم. با این کار خیلی آرام تر می شود و می گوید خیلی خوشحالم بابایی برایم کادو آورده است. برایش توضیح می دهم شهدا زنده هستند و می بینند و می فهمند ما چه کار می کنیم و اگر کار بدی انجام دهیم متوجه می شوند. واقعاً هم همینطور است گاهی که مبینا خیلی اذیتم می کند و عصبی و ناراحت می شوم شب خوابش را می بینم که می گوید می دانم مبینا بهانه می گیرد و اذیت می کند ولی تحمل کن و مطمئن باش همه چیز درست می شود. مبینا با قاب عکس پدرش صحبت می کند و می گوید برایم کادو بیاور. خودش با خودش صحبت می کند و من که حرف هایش را می شنوم، برایش کادو می آورم.
شهید نصر در این مدت درباره شهادت و شهید شدن با شما صحبت کرده بودند؟
اصلاً درباره این مسائل در خانه صحبت نمی کرد. یک بار هم نشد درباره شهادت صحبت کند. می گفت شهید کجا و ما کجا، این حرف ها به ما نیامده است. خودش لیاقت شهادت را در وجودش نمی دید. هیچ موقع هم صحبت این مسائل را نمی کرد. فکر کنم بابت اینکه نگران نشویم خیلی صحبت نمی کرد.
به نظرتان مهم ترین عاملی که ایشان را به شهادت نزدیک کرده، چه بود؟
همیشه نمازهای شبش را با گریه می خواند. در مأموریت و پادگان هم که مسئول شب بود نماز شبش را می خواند. هیچ موقع ندیدم نماز شبش ترک شود. همیشه با وضو بود. به من هم می گفت داری دستت را می شوری وضو بگیر و همیشه با وضو باش. آب وضویش را خشک نمی کرد. در کمک کردن به دیگران هم نمونه بود. حتی اگر دستش خیلی خالی بود و به او رو می زدند نه نمی گفت. گاهی اوقات نمی گذاشت من متوجه کمک هایش شوم ولی به فکر همه بود. احترام زیادی به خانواده و پدر و مادرش می گذاشت. پدر و مادر خودش با پدر و مادر من از لحاظ احترام گذاشتن برایش یکی بودند. شدت احترام گذاشتن به من و دخترمان به حدی بود که در جمع های خانوادگی می گفتند مسلم خیلی به زن و بچه اش می رسد. اگر مبینا گریه می کرد تا نیمه شب بغلش می کرد و راه می رفت تا خوابش ببرد. هیچ موقع نمی گفت من خسته هستم. خیلی صبور بود.
پدر و مادرخودشان از موضوع رفتن شان باخبر بودند؟
پدرشان به رحمت خدا رفته ولی مادرشان هم چیزی نمی دانست. در واقع به کسی چیزی نگفته بود و هیچ کس نمی دانست. اگر مادرشان هم می فهمید مخالفتی نمی کرد. الان هم مخالفت و اعتراضی ندارد و به راهی که پسرش رفته افتخار می کند. با این حال مادر است و شاید با زبان به فرزندش بگوید برو ولی باز از ته دل استرس دارد. روزهای اول می گفت نمی دانم چرا از وقتی بچه ام به مأموریت رفته، استرس دارم.
خبر شهادت را شنیدید، آمادگی داشتید؟
نه اصلاً آمادگی شنیدن خبر شهادتش را نداشتم. روزهای قبل از شهادتش استرس زیادی داشتم انگار منتظر خبری هستم ولی نه اینکه حتماً منتظر خبر شهادت باشم. می گفتم حالا شاید زخمی شود. فکرم به شهادت نمی رسید. روز شهادتش از صبح انگار فهمیده بودم اتفاقی برایش افتاده ولی نمی خواستم قبول کنم. هر کی هر چی می گفت می گفتم دروغ می گویید و مسلم سالم است. حتی پیکرش را که دیدم می گفتم خودش نیست و حتماً اشتباه شده. بستگان و دوستانش می گفتند خودش بود و خودمان دیدیم شهید شده است. تا چند روز دوست نداشتم رفتنش را باور کنم. الان هم باور آنچنانی ندارم که نیست و نمی آید.
الان زندگی خودتان از روزهایی که بودند و نیستند چقدر تغییر کرده است؟
با زندگی کنار آمده ام و می سازم. ساعت هایی که خانه می آمد ناخودآگاه یادش می افتم. روزهایی که به خانه نمی آید و من و دخترم دوتایی سفره می اندازیم خیلی برایمان سخت است. هرچند در خانه حسش می کنم، مثل روزهایی که خانه بود و مشغول کارهایمان بودیم خیلی حسش می کنم. اما همین که نمی توانم درست ببینم و دلتنگش می شوم خیلی برایم سخت است. بعضی اوقات مبینا دلتنگ پدرش می شود که خیلی برایم سخت است. می گوید من خیلی دلم برای بابایی تنگ شده ولی به خوابم هم نمی آید. این موارد از هر چیزی برایم سخت تر است.
در پایان اگر شهید توصیه خاصی به شما یا دخترتان کرده بودند را برایمان بگویید.
تأکید و حساسیتش روی حجاب بود. تابستان ها جهرم خیلی گرم است و با اینکه مبینا دو سال و نیمه بود وقتی می خواستیم بیرون برویم می گفت بابایی روسری سرت کن و زمانی که من می گفتم بچه اذیت می شود و هوا گرم است، می گفت هیچ وقت این حرف را نگو اگر از همین حالا به داشتن حجاب عادت کند، دیگر تا آخر با حجاب خواهد بود و اگر الان عادت نکند فردا داشتن حجاب برایش سخت خواهد شد. دخترمان از همان دو سالگی چادری را که یکی از اقوام برایش آورده بود سرش می کرد و با پدرش بیرون می رفت. در وصیتنامه اش هم تأکید کرده فرزند و همسرم حجاب شان را رعایت کنند. خیلی روی حجاب تأکید داشت. روی غیبت کردن هم خیلی حساس بود. اگر در جمعی می نشستیم که کسی داشت غیبت می کرد اگر آن شخص آشنا بود و نمی توانست در جمع تذکر بدهد جمع را ترک می کرد و جای دیگری می رفت. می رفت تا نشنود چه می گویند.
منبع: روزنامه جوان
در اولین آشنایی و صحبت هایتان شهید مسلم نصر را چگونه آدمی دیدید که حاضر شدید برای تشکیل زندگی مشترک جواب مثبت به ایشان بدهید؟
من با آقا مسلم نسبت خانوادگی دوری داشتیم ولی چون ایشان خیلی اهل رفت و آمد نبود کمتر به خانه اقوام دورتر می رفت. زمانی که من را به او معرفی کردند چند سالی بود که دانشکده افسری می رفت. مسلم را از طریق خانواده به من معرفی کردند و من چند سالی آقا مسلم را ندیده بودم تا شبی که به خواستگاری ام آمد. از شناختی قبلی و صحبت های دیگران اطلاعات کمی از او داشتم. خیلی ساکت و آرام نشسته بود و تمام مدت سرش پایین بود و یک بار بالا هم نمی آورد. خیلی مأخوذ به حیا بود. روز خواستگاری صحبت هایش درباره شغلش بود. می گفت دوست دارم کسی که می خواهد وارد زندگی ام شود با شغلم آشنا شود و بداند شغلم به چه شکل است تا فردا از این بابت اعتراضی نکند. توضیح داد شغلش نظامی است، ممکن است به مأموریت های چند هفته ای برود و شاید شب ها دیر به خانه بیاید یا هر زمان که با او تماس بگیرند باید آماده رفتن باشد و مسئول شب بایستد و سعی می کرد با ذکر جزئیات تمام مسائل و سختی هایش کارش را بگوید. آن روز بیشتر درباره شغلش صحبت کرد تا مشخصات خودش. من هم شغل نظامی خیلی دوست داشتم و مخالفتی با کارش نداشتم.
از نظر ویژگی های اخلاقی چطور آدمی بودند؟
خصوصیات اخلاقی، رفتاری و اعتقادی اش مثل نماز خواندن خیلی برایم مهم بود. همه خصوصیاتی را که مدنظرم بود، داشت. همیشه آرام و ساکت بود. در خانه با من و دخترمان مبینا شوخی می کرد ولی در جمع های خانوادگی اصلاً اینطور نبود و همیشه ساکت بود. اگر کسی مشغول صحبت می شد شروع به صحبت می کرد ولی اگر کسی نبود اگر یک روز هم می گذشت و کسی سؤالی نمی پرسید هیچ چیزی نمی گفت. نماز خواندنش همیشه اول وقت بود. نماز شبش هیچ وقت ترک نمی شد. همیشه با وضو بود و شب ها هم با وضو می خوابید. به خانواده خودش و من احترام زیادی می گذاشت. احترام بسیار زیادی هم به دخترمان می گذاشت. شدت احترامش به مبینا به قدری زیاد بود که گاهی من اعتراض می کردم و می گفتم با این شدتی که احترام می گذاری مبینا را لوس می کنی. در جواب می گفت بچه تا هفت سال هر چه خواست باید بگویی چشم، نگران نباش بچه لوس نمی شود.
شما که حساسیت خاصی به شغل شان نداشتید در رابطه با سوریه رفتن شان هم مشکلی نداشتید؟
مبینا خیلی به پدرش وابسته بود. شب هایی که مسئول شب بود و می دانست پدرش به خانه نمی آید بهانه می گرفت. به قدری بیقرار می شد که نمی توانستم در خانه نگهش دارم و باید او را به بیرون می بردم تا روز به تاریکی برسد. هنگامی که آقا مسلم می خواست به مأموریت برود خیلی استرس داشتم. بیشتر نگران مبینا بودم که اذیت می شود. خودش این شرایط را درک می کرد و به همین خاطر زمانی که می خواست به سوریه برود چیزی به من نگفت. برای اینکه ما را به فکر نیندازد چیزی به من نگفت. روزی که قرار بود اعزام شود با هم به پادگان رفتیم، گفت برای مأموریتی به ارومیه می رود و اگر گوشی اش خاموش بود نگران نشوم چون مشکلی پیش نخواهد آمد. پرسیدم چرا گوشی ات را می خواهی خاموش کنی؟ که جواب داد آنجا لب مرز است و نمی توانیم به راحتی صحبت کنیم و با یک خط دیگر تماس می گیرم. وقتی که به تهران رفت برادرش گفت که مسلم می خواهد به سوریه برود. وقتی با خودش صحبت کردم، گریه می کردم و با اعتراض می گفتم چرا چیزی به من نگفتی که جواب داد می دانستم اگر بگویم اینطوری می خواهی گریه کنی و نمی خواستم تو را به فکر بیندازم و به همین خاطر چیزی نگفتم. با این حال وقتی متوجه شدم باز هم خیلی مخالفت نکردم و فقط اعتراضم این بود که چرا به من نگفتی می خواهی به سوریه بروی. احتمال زیاد به این فکر می کرد که اگر ما بفهمیم اذیت می شویم و نمی خواست ما را اذیت کند. هنگامی که از آقا مسلم پرسیدم مأموریت تان چقدر طول می کشد گفت خیلی طول نمی کشد و دو، سه هفته دیگر می آیم. همین هم شد و هفته سوم پیکرش را آوردند. خیلی طولی نکشید و زمان زیادی آنجا نماند.
با این توصیفات چطور توان دل کندن پیدا کردند؟
اواخر رفتارهایش خیلی تغییر کرده بود و تاحدودی متوجه این موضوع شده بودم. می فهمیدم رفتارهایش تغییر کرده است. چند روز قبل از اعزامش ما را به شیراز برد و مبینا را برای گردش به همه جا برد. روزی که داشت می رفت آرام و قرار نداشت. از این اتاق به آن اتاق می رفت و در خانه می گشت. می رفت در حیاط و بیقرار بود. من دلیل اصلی این رفتارش را نمی فهمیدم. می گفت نگرانم چیزی جا بگذارم و سعی می کرد من متوجه چیزی نشوم.
متوجه دلیل این بیقراری شان نشدید؟
فکر می کنم به او الهام شده بود که از این سفر بازگشتی نخواهد داشت و همین علت بیقراری اش بود. خودم هم قبل از رفتنش خیلی استرس داشتم در خانه که می نشستم دلم می گرفت یا نگاهش که می کردم گریه ام می گرفت. می گفت چرا گریه می کنی جلوی مبینا گریه نکن؟ می گفتم دلیل این استرس و رفتارم را نمی دانم. خودش هم سعی می کرد استرسم بیشتر نشود.
با این شدت دلبستگی و وابستگی الان دخترتان در نبود پدر چه کار می کند؟
مبینا بهانه هایش خیلی زیاد است ولی وقتی بهانه می گیرد می گویم اگر زیاد بهانه بگیری بابایی از دستت ناراحت می شود؛ اگر دختر خوبی باشی به بابایی می گویم برایت کادو بیاورد. برایش کادویی می گیرم و زیر بالشش می گذارم. با این کار خیلی آرام تر می شود و می گوید خیلی خوشحالم بابایی برایم کادو آورده است. برایش توضیح می دهم شهدا زنده هستند و می بینند و می فهمند ما چه کار می کنیم و اگر کار بدی انجام دهیم متوجه می شوند. واقعاً هم همینطور است گاهی که مبینا خیلی اذیتم می کند و عصبی و ناراحت می شوم شب خوابش را می بینم که می گوید می دانم مبینا بهانه می گیرد و اذیت می کند ولی تحمل کن و مطمئن باش همه چیز درست می شود. مبینا با قاب عکس پدرش صحبت می کند و می گوید برایم کادو بیاور. خودش با خودش صحبت می کند و من که حرف هایش را می شنوم، برایش کادو می آورم.
شهید نصر در این مدت درباره شهادت و شهید شدن با شما صحبت کرده بودند؟
اصلاً درباره این مسائل در خانه صحبت نمی کرد. یک بار هم نشد درباره شهادت صحبت کند. می گفت شهید کجا و ما کجا، این حرف ها به ما نیامده است. خودش لیاقت شهادت را در وجودش نمی دید. هیچ موقع هم صحبت این مسائل را نمی کرد. فکر کنم بابت اینکه نگران نشویم خیلی صحبت نمی کرد.
به نظرتان مهم ترین عاملی که ایشان را به شهادت نزدیک کرده، چه بود؟
همیشه نمازهای شبش را با گریه می خواند. در مأموریت و پادگان هم که مسئول شب بود نماز شبش را می خواند. هیچ موقع ندیدم نماز شبش ترک شود. همیشه با وضو بود. به من هم می گفت داری دستت را می شوری وضو بگیر و همیشه با وضو باش. آب وضویش را خشک نمی کرد. در کمک کردن به دیگران هم نمونه بود. حتی اگر دستش خیلی خالی بود و به او رو می زدند نه نمی گفت. گاهی اوقات نمی گذاشت من متوجه کمک هایش شوم ولی به فکر همه بود. احترام زیادی به خانواده و پدر و مادرش می گذاشت. پدر و مادر خودش با پدر و مادر من از لحاظ احترام گذاشتن برایش یکی بودند. شدت احترام گذاشتن به من و دخترمان به حدی بود که در جمع های خانوادگی می گفتند مسلم خیلی به زن و بچه اش می رسد. اگر مبینا گریه می کرد تا نیمه شب بغلش می کرد و راه می رفت تا خوابش ببرد. هیچ موقع نمی گفت من خسته هستم. خیلی صبور بود.
پدر و مادرخودشان از موضوع رفتن شان باخبر بودند؟
پدرشان به رحمت خدا رفته ولی مادرشان هم چیزی نمی دانست. در واقع به کسی چیزی نگفته بود و هیچ کس نمی دانست. اگر مادرشان هم می فهمید مخالفتی نمی کرد. الان هم مخالفت و اعتراضی ندارد و به راهی که پسرش رفته افتخار می کند. با این حال مادر است و شاید با زبان به فرزندش بگوید برو ولی باز از ته دل استرس دارد. روزهای اول می گفت نمی دانم چرا از وقتی بچه ام به مأموریت رفته، استرس دارم.
خبر شهادت را شنیدید، آمادگی داشتید؟
نه اصلاً آمادگی شنیدن خبر شهادتش را نداشتم. روزهای قبل از شهادتش استرس زیادی داشتم انگار منتظر خبری هستم ولی نه اینکه حتماً منتظر خبر شهادت باشم. می گفتم حالا شاید زخمی شود. فکرم به شهادت نمی رسید. روز شهادتش از صبح انگار فهمیده بودم اتفاقی برایش افتاده ولی نمی خواستم قبول کنم. هر کی هر چی می گفت می گفتم دروغ می گویید و مسلم سالم است. حتی پیکرش را که دیدم می گفتم خودش نیست و حتماً اشتباه شده. بستگان و دوستانش می گفتند خودش بود و خودمان دیدیم شهید شده است. تا چند روز دوست نداشتم رفتنش را باور کنم. الان هم باور آنچنانی ندارم که نیست و نمی آید.
الان زندگی خودتان از روزهایی که بودند و نیستند چقدر تغییر کرده است؟
با زندگی کنار آمده ام و می سازم. ساعت هایی که خانه می آمد ناخودآگاه یادش می افتم. روزهایی که به خانه نمی آید و من و دخترم دوتایی سفره می اندازیم خیلی برایمان سخت است. هرچند در خانه حسش می کنم، مثل روزهایی که خانه بود و مشغول کارهایمان بودیم خیلی حسش می کنم. اما همین که نمی توانم درست ببینم و دلتنگش می شوم خیلی برایم سخت است. بعضی اوقات مبینا دلتنگ پدرش می شود که خیلی برایم سخت است. می گوید من خیلی دلم برای بابایی تنگ شده ولی به خوابم هم نمی آید. این موارد از هر چیزی برایم سخت تر است.
در پایان اگر شهید توصیه خاصی به شما یا دخترتان کرده بودند را برایمان بگویید.
تأکید و حساسیتش روی حجاب بود. تابستان ها جهرم خیلی گرم است و با اینکه مبینا دو سال و نیمه بود وقتی می خواستیم بیرون برویم می گفت بابایی روسری سرت کن و زمانی که من می گفتم بچه اذیت می شود و هوا گرم است، می گفت هیچ وقت این حرف را نگو اگر از همین حالا به داشتن حجاب عادت کند، دیگر تا آخر با حجاب خواهد بود و اگر الان عادت نکند فردا داشتن حجاب برایش سخت خواهد شد. دخترمان از همان دو سالگی چادری را که یکی از اقوام برایش آورده بود سرش می کرد و با پدرش بیرون می رفت. در وصیتنامه اش هم تأکید کرده فرزند و همسرم حجاب شان را رعایت کنند. خیلی روی حجاب تأکید داشت. روی غیبت کردن هم خیلی حساس بود. اگر در جمعی می نشستیم که کسی داشت غیبت می کرد اگر آن شخص آشنا بود و نمی توانست در جمع تذکر بدهد جمع را ترک می کرد و جای دیگری می رفت. می رفت تا نشنود چه می گویند.
منبع: روزنامه جوان
