می گویند تاریخ تکرار مکررات است و این روزها باید بحق تکرار عاشورا را در جبهه مقاومت اسلامی جست وجو کرد. در میدانی که به خود علی اکبرها، قاسم ها و حبیب بن مظاهرهای بسیاری را دیده است. شهید مدافع حرم حاج رحیم کابلی یکی از 13 شهید مازندران بود که 17 اردیبهشت 94 در جبهه خان طومان سوریه آسمانی شد. حاج رحیم سابقه 80 ماه رزمندگی در دفاع مقدس را داشت و با اینکه 53 سال از عمرش می گذشت و بازنشسته شده بود، باز عزم میدانی دیگر کرد و این بار در دفاع از حرم و حریم اهل بیت به شهادت رسید. آنچه می خوانید حاصل همکلامی ما با «صفیه اصلانی» همسر شهید است که از نظرتان می گذرد.
وقتی که با حاج رحیم ازدواج کردید، ایشان رزمنده بودند؟
ما سال 67 یعنی اواخر جنگ با هم ازدواج کردیم. آن موقع من 17 سال داشتم و حاجی 25 ساله بود. من اهل علی آبادکتول هستم و همسرم بهشهری بود. واسطه ازدواجمان هم دامادمان بود که چند سال در جبهه دفاع مقدس با حاج رحیم همرزم بودند. خدا دو فرزند به ما هدیه داد. پسرم متولد سال 69 است و دخترم متولد سال 1375. همسرم قبل از ازدواج به من گفت از خودم چیزی ندارم اگر می خواهی با من ازدواج کنی بنده خوبی برای خدا و زن خوبی برای شوهرت و مادر خوبی برای بچه ها باش. شکر خدا آن چیزی که او می خواست بودم. می گفت خانم اگر شما نبودید من به اینجا نمی رسیدم و هر جایی می روم نصف ثوابش مال شماست.
اگر بخواهید روحیات شهید را برای نسل جوان بازگو کنید، چه مواردی را شامل می شود؟
اخلاق شهید بسیار خوب بود. آنقدر که هر چه بگویم کم است. اهل صله رحم بود و از مهمانانش هم به خوبی پذیرایی می کرد. به نماز و روزه تأکید داشت. چیزی که به نفع دین و قرآن بود عمل می کرد. با دخترمان خیلی صمیمی بود. در مورد همه اتفاقات با هم صحبت می کردند. در زندگی مشترکمان نیز واقعا مرد دلسوزی بود. اگر مریض می شدم از سرکار می آمد خانه را جارو می کرد لباس ها را اتو می زد. نمی گذاشت تکان بخورم. خانواده دوست بود در جمع احترامم را حفظ می کرد. یک خصوصیت خوب حاج رحیم این بود که با هر کسی طبق سن و سالش برخورد می کرد. با بچه های یکساله بازی می کرد و خیلی بچه دوست بود. اما می گفت خانم من نوه هایم را نمی بینم. یک روزی می رسد که نوه ام را سر مزارم می آوری. دو سال آخر زندگی مان مدام حرف از شهادتش بود. ایام محرم کل خانه را سیاه پوش می کرد و می گفت خانه ام را با روضه امام حسین(ع) متبرک می کنم و خانه اش را خیمه گاه امام حسین(ع) می دانست. اهل معنویات و نماز شب بود طوری که یک ساعت قبل از اذان صبح بیدار می شد.
شاید سؤالمان عجیب باشد، اما حاج رحیم با شهدا هم حشر و نشر داشت؟
بله، او خودش از یادگاران دوران دفاع مقدس بود. 80 ماه هم سابقه جبهه داشت. خیلی حسرت دوستان شهیدش را می خورد. همیشه در مراسم و یادواره شهدا حضور فعال داشت. همیشه همه را به تقوا توصیه می کرد و وقتش را برای جوان ها اختصاص می داد. می توانم بگویم با جوان ها دوست بود. ورد زبانش بود که خانواده شهدا را فراموش نکنید. حضرت آقا را تنها نگذارید و روی حلال و حرام خیلی تأکید می کرد.
همسرتان از رزمنده های باسابقه دفاع مقدس بود، پس چرا باز تصمیم گرفت در جبهه مقاومت اسلامی حضور پیدا کند؟
خود حاج رحیم برایم تعریف می کرد که از دوم دبیرستان به جبهه اعزام شده بود. تقریباً از اول تا آخر جنگ حضور داشت. بعد از جنگ هم مأموریت کاری زیاد می رفت و هیچ وقت به او نگفتم نرو. چون می دانستم رضای خدا در کارش است. گذشت تا اینکه ایشان بازنشسته شد و به سال 94 رسیدیم و تصمیم گرفت که به سوریه اعزام شود. اتفاقاً پارسال من جراحی کرده بودم و باید یکسال استراحت می کردم. با این وجود گفتم حاج آقا بچه ها بزرگ شدند. من از بابت مراقبت و این چیزها ناراحتی ندارم. می خواهی بروی برو دست علی به همراهتان. با روی باز هم بدرقه شان کردم. رحیم بسیار احساساتی بود. طوری که مریضی خانواده خیلی اذیتش می کرد. اما چون حضور در جمع مدافعان حرم را وظیفه خودش می دانست دو بار اعزام شد. وقتی به عید سال 95 رسیدیم، همسرم تا 10 فروردین در اردوی راهیان نور بود. سه روزی که آمده بود فقط خانه ماند و حتی نمازهایش را در خانه می خواند. می گفت می خواهم جبران نبودن هایم بشود. 14 فروردین از سپاه تماس گرفتند که وقت اعزام شما به سوریه رسیده است. باید برای سومین بار اعزام می شد. وقت رفتنش گفت نگران نباش خدا هست. بعد هم که رفت از سوریه زنگ می زد و حالمان را می پرسید. اگر سر بچه ها درد می کرد احساس ناراحتی می کرد. همسرم در خان طومان با پسرم همرزم بود. گفته بود رفتنم دست خودم است و برگشتم معلوم نیست. من حتی یک بار مانع رفتنش نشدم. بار سوم بود که به سوریه می رفت خبر شهادتش را پسرم داد، 17 اردیبهشت در خان طومان به شهادت رسید.
گرایی از شهادتش به شما داده بود؟
همسرم می گفت هر وقت خبر شهادتم را شنیدی خدا را شکر کن و نماز شکر بخوان. گفته بود تنهایت نمی گذارم. من هم طبق سفارش او عمل کردم. بدون اینکه قطره اشکی بریزم بعد از شنیدن خبر شهادتش نماز شکر خواندم. حاج رحیم زمان شهادتش روزه بود. هر وقت روزه می گرفت لبش خشک می شد. شهادت گوارای وجودش باشد. وقتی خبر شهادتش را شنیدم گفتم آقا رحیم به تو تبریگ می گویم به آرزویت رسیدی. همسرم قبل از شهادتش می گفت من حتی بعد از شهادتم با تو هستم و نمی گذارم احساس ناراحتی کنی. الان احساس می کنم لحظه به لحظه با من است. 26 سال با او زندگی کردم تمام نگرانی اش مظلومیت حضرت آقا بود. می گفت شرمنده شهدا هستم ان شاء الله شهید می شوم و در زمان ظهور امام زمان(عج) دوباره زنده می شوم و در رکاب مولایمان می جنگم.
همرزمانشان از نحوه شهادت حاج رحیم تعریف کرده اند؟
می گفتند روز 17 اردیبهشت که وهابی ها خلف وعده و حمله می کنند، ساعت یک و نیم عملیات شروع می شود. در این اثنا تیر اول به قلب حاج رحیم می خورد. تیر دوم به پهلو و تیر خلاصی را به سرش می زنند. بعد از شهادتش دخترم حال بدی داشت. دو هفته گریه می کرد و می گفت دوست دارم بابا به خوابم بیاید و بگوید چطور شهید شده است. عاقبت پدرش را در خواب دید و نحوه شهادتش را گفت که تیر اول به قلبم و به پهلویم خورد که درد داشت. در خواب خیلی گریه می کرد که پهلوی من اینطور درد داشت پس حضرت زهرا(س) چه کشید. دخترم در خواب گفته بود بابا چرا روی جسدت خاک ریخت و حاجی هم پاسخ می دهد که خمپاره زدند گرد و غباریش بلند شد و خاکی شدم. دخترم با این خواب آرام شد و به این واقعیت رسیدیم که شهدا زنده هستند.
صحبت دخترتان شد، بچه ها با شهادت پدرشان چطور کنار آمدند؟
پسرم بعد از شنیدن خبر شهادت پدرش مثل کوه بود. وقتی در مراسم شهادت حاج رحیم، پسرم را با بلوز سفید دیدند همه تعجب کردند. پسرم می گفت اگر پدرم با مرگ طبیعی از دنیا می رفت ما آرام نبودیم. اما با شهادت به آرزویش رسید. من معمولاً پنج شنبه ها به مزار شهدای گمنام می روم. با آقا رحیم 11 فروردین به بهشت فاطمه بهشهر رفتیم. همسرم می گفت اگر جنازه ای داشتم جایم مشخص است. من هم می گفتم پس بهشت فاطمه می آیم و با تو صحبت می کنم. می گفت محل دفنم را خانم حضرت زهرا (س) تعیین می کند. من الان چند سال است که برای زیارت شهدای گمنام شهرمان می روم. نزدیک مزار شهدای گمنام پاهایم سست و اشکم سرازیر می شود. آقا رحیم می گفت وقتی من شهید شدم تو با من تنها می شوی، سرم را دست می کشی و پیشانی ام را می بوسی. گفتم شاید سر نداشته باشی. گفت آن وقت پیش امام حسین(ع) شرمنده نیستم. گفت اگر دست نداشته باشم پیش حضرت عباس(ع) شرمنده نیستم. گفتم شاید جنازه نداشته باشی. گفت پیش علی اکبر(ع) شرمنده نیستم و آن موقع پیش مادرم فاطمه زهرا(س) هستم و تنها آرزو و دعایم این است که دشمن یک وجب از خاک ایران را اشغال نکند. وقتی شهید شدم، دعا کنید برنگردم.
حرفتان به نااهلانی که به خانواده مدافعان حرم زخم زبان می زنند، چیست؟
متأسفانه از این حرف ها زیاد است. مثلاً می گویند شهید کابلی و پسرش برای پول به سوریه رفتند. حرف های این دسته از مردم زجرآور است. 30 سال جبهه و جنگ و مأموریت و دوری از شهید برایم سختی نداشت، اما حرف های مردم اذیتم می کند. به همه می گویم اگر میلیاردها بدهند ارزش از دست دادن عزیز آدم را ندارد. اگر راست می گویید و از پول خبری هست خودتان بروید. همسرم به تهیدستان کمک می کرد. ولی هیچ وقت حتی برای من که سال ها با او زندگی کردم از کارهای خیرش تعریف نمی کرد. از همرزمانش شنیدم که حاج رحیم پول بین تهیدستان سوریه تقسیم می کرد. پول بازنشستگی اش را برای فقرای سوریه اختصاص می داد. ما زندگی ساده ای داریم. دیگران آمدند و دیدند که شهید برای مادیات ارزش قائل نبود. شهید کابلی می گفت دنیا ارزش ندارد چقدر می خواهیم در دنیا عمر کنیم که دغدغه داشته باشیم. از زمان مجردی اش خمس می داد. سال های اول زندگی مان به ما خمس تعلق نمی گرفت اما باز خمس می داد. می گفت مالم برکت پیدا می کند. حتی وسایل فریزر و برنج را خمس حساب می کرد. بارها می گفت برایم دعا کن. می گفتم قسمتت شهادت می شود. از اینکه خدا مرد صالح و دو بچه سالم به من داد خدا را شکر می کنم. بار آخر گفت دعا کن من شهید شوم گفتم آقا همه چیز را برای خودت می خواهی؟ گفت اولین کسی که شفاعت می کنم شمایید.
همسرتان دغدغه اجتماعی خاصی داشت؟
روی حجاب خیلی حساس بود. بارها می شد چادر هدیه می گرفت، به دیگران می داد. یک نفر بدون چادر به خانه ما نیامد حتی افراد بدحجاب، با حجاب وارد خانه ما می شوند. شهید کابلی می گفت خدا برای زن ارزش قائل است. گران ترین بها زن است، از طلا قیمت او بالاتر است. خانم ها باید خودشان را در نظاره نامحرم نگذارند. از روزی که آقا رحیم شهید شد چند نفر چادری شدند اینطور خون شهدا پایمال نمی شود. چه خوب است برای شادی شهدا خانم ها حجابشان را کامل کنند. از مادران خواهش می کنم از کودکی به تربیت فرزندان اهمیت و راه درست را به فرزندان آموزش دهند. درد دلم با بانوی مقاومت این است تا به شهدای مدافع حرم که در بیابان های سوریه غریب و تنها افتادند سر بزنند. از بی بی می خواهم به امام حسین(ع) بگوید به رحیم من سر بزند.
منبع: روزنامه جوان
وقتی که با حاج رحیم ازدواج کردید، ایشان رزمنده بودند؟
ما سال 67 یعنی اواخر جنگ با هم ازدواج کردیم. آن موقع من 17 سال داشتم و حاجی 25 ساله بود. من اهل علی آبادکتول هستم و همسرم بهشهری بود. واسطه ازدواجمان هم دامادمان بود که چند سال در جبهه دفاع مقدس با حاج رحیم همرزم بودند. خدا دو فرزند به ما هدیه داد. پسرم متولد سال 69 است و دخترم متولد سال 1375. همسرم قبل از ازدواج به من گفت از خودم چیزی ندارم اگر می خواهی با من ازدواج کنی بنده خوبی برای خدا و زن خوبی برای شوهرت و مادر خوبی برای بچه ها باش. شکر خدا آن چیزی که او می خواست بودم. می گفت خانم اگر شما نبودید من به اینجا نمی رسیدم و هر جایی می روم نصف ثوابش مال شماست.
اگر بخواهید روحیات شهید را برای نسل جوان بازگو کنید، چه مواردی را شامل می شود؟
اخلاق شهید بسیار خوب بود. آنقدر که هر چه بگویم کم است. اهل صله رحم بود و از مهمانانش هم به خوبی پذیرایی می کرد. به نماز و روزه تأکید داشت. چیزی که به نفع دین و قرآن بود عمل می کرد. با دخترمان خیلی صمیمی بود. در مورد همه اتفاقات با هم صحبت می کردند. در زندگی مشترکمان نیز واقعا مرد دلسوزی بود. اگر مریض می شدم از سرکار می آمد خانه را جارو می کرد لباس ها را اتو می زد. نمی گذاشت تکان بخورم. خانواده دوست بود در جمع احترامم را حفظ می کرد. یک خصوصیت خوب حاج رحیم این بود که با هر کسی طبق سن و سالش برخورد می کرد. با بچه های یکساله بازی می کرد و خیلی بچه دوست بود. اما می گفت خانم من نوه هایم را نمی بینم. یک روزی می رسد که نوه ام را سر مزارم می آوری. دو سال آخر زندگی مان مدام حرف از شهادتش بود. ایام محرم کل خانه را سیاه پوش می کرد و می گفت خانه ام را با روضه امام حسین(ع) متبرک می کنم و خانه اش را خیمه گاه امام حسین(ع) می دانست. اهل معنویات و نماز شب بود طوری که یک ساعت قبل از اذان صبح بیدار می شد.
شاید سؤالمان عجیب باشد، اما حاج رحیم با شهدا هم حشر و نشر داشت؟
بله، او خودش از یادگاران دوران دفاع مقدس بود. 80 ماه هم سابقه جبهه داشت. خیلی حسرت دوستان شهیدش را می خورد. همیشه در مراسم و یادواره شهدا حضور فعال داشت. همیشه همه را به تقوا توصیه می کرد و وقتش را برای جوان ها اختصاص می داد. می توانم بگویم با جوان ها دوست بود. ورد زبانش بود که خانواده شهدا را فراموش نکنید. حضرت آقا را تنها نگذارید و روی حلال و حرام خیلی تأکید می کرد.
همسرتان از رزمنده های باسابقه دفاع مقدس بود، پس چرا باز تصمیم گرفت در جبهه مقاومت اسلامی حضور پیدا کند؟
خود حاج رحیم برایم تعریف می کرد که از دوم دبیرستان به جبهه اعزام شده بود. تقریباً از اول تا آخر جنگ حضور داشت. بعد از جنگ هم مأموریت کاری زیاد می رفت و هیچ وقت به او نگفتم نرو. چون می دانستم رضای خدا در کارش است. گذشت تا اینکه ایشان بازنشسته شد و به سال 94 رسیدیم و تصمیم گرفت که به سوریه اعزام شود. اتفاقاً پارسال من جراحی کرده بودم و باید یکسال استراحت می کردم. با این وجود گفتم حاج آقا بچه ها بزرگ شدند. من از بابت مراقبت و این چیزها ناراحتی ندارم. می خواهی بروی برو دست علی به همراهتان. با روی باز هم بدرقه شان کردم. رحیم بسیار احساساتی بود. طوری که مریضی خانواده خیلی اذیتش می کرد. اما چون حضور در جمع مدافعان حرم را وظیفه خودش می دانست دو بار اعزام شد. وقتی به عید سال 95 رسیدیم، همسرم تا 10 فروردین در اردوی راهیان نور بود. سه روزی که آمده بود فقط خانه ماند و حتی نمازهایش را در خانه می خواند. می گفت می خواهم جبران نبودن هایم بشود. 14 فروردین از سپاه تماس گرفتند که وقت اعزام شما به سوریه رسیده است. باید برای سومین بار اعزام می شد. وقت رفتنش گفت نگران نباش خدا هست. بعد هم که رفت از سوریه زنگ می زد و حالمان را می پرسید. اگر سر بچه ها درد می کرد احساس ناراحتی می کرد. همسرم در خان طومان با پسرم همرزم بود. گفته بود رفتنم دست خودم است و برگشتم معلوم نیست. من حتی یک بار مانع رفتنش نشدم. بار سوم بود که به سوریه می رفت خبر شهادتش را پسرم داد، 17 اردیبهشت در خان طومان به شهادت رسید.
گرایی از شهادتش به شما داده بود؟
همسرم می گفت هر وقت خبر شهادتم را شنیدی خدا را شکر کن و نماز شکر بخوان. گفته بود تنهایت نمی گذارم. من هم طبق سفارش او عمل کردم. بدون اینکه قطره اشکی بریزم بعد از شنیدن خبر شهادتش نماز شکر خواندم. حاج رحیم زمان شهادتش روزه بود. هر وقت روزه می گرفت لبش خشک می شد. شهادت گوارای وجودش باشد. وقتی خبر شهادتش را شنیدم گفتم آقا رحیم به تو تبریگ می گویم به آرزویت رسیدی. همسرم قبل از شهادتش می گفت من حتی بعد از شهادتم با تو هستم و نمی گذارم احساس ناراحتی کنی. الان احساس می کنم لحظه به لحظه با من است. 26 سال با او زندگی کردم تمام نگرانی اش مظلومیت حضرت آقا بود. می گفت شرمنده شهدا هستم ان شاء الله شهید می شوم و در زمان ظهور امام زمان(عج) دوباره زنده می شوم و در رکاب مولایمان می جنگم.
همرزمانشان از نحوه شهادت حاج رحیم تعریف کرده اند؟
می گفتند روز 17 اردیبهشت که وهابی ها خلف وعده و حمله می کنند، ساعت یک و نیم عملیات شروع می شود. در این اثنا تیر اول به قلب حاج رحیم می خورد. تیر دوم به پهلو و تیر خلاصی را به سرش می زنند. بعد از شهادتش دخترم حال بدی داشت. دو هفته گریه می کرد و می گفت دوست دارم بابا به خوابم بیاید و بگوید چطور شهید شده است. عاقبت پدرش را در خواب دید و نحوه شهادتش را گفت که تیر اول به قلبم و به پهلویم خورد که درد داشت. در خواب خیلی گریه می کرد که پهلوی من اینطور درد داشت پس حضرت زهرا(س) چه کشید. دخترم در خواب گفته بود بابا چرا روی جسدت خاک ریخت و حاجی هم پاسخ می دهد که خمپاره زدند گرد و غباریش بلند شد و خاکی شدم. دخترم با این خواب آرام شد و به این واقعیت رسیدیم که شهدا زنده هستند.
صحبت دخترتان شد، بچه ها با شهادت پدرشان چطور کنار آمدند؟
پسرم بعد از شنیدن خبر شهادت پدرش مثل کوه بود. وقتی در مراسم شهادت حاج رحیم، پسرم را با بلوز سفید دیدند همه تعجب کردند. پسرم می گفت اگر پدرم با مرگ طبیعی از دنیا می رفت ما آرام نبودیم. اما با شهادت به آرزویش رسید. من معمولاً پنج شنبه ها به مزار شهدای گمنام می روم. با آقا رحیم 11 فروردین به بهشت فاطمه بهشهر رفتیم. همسرم می گفت اگر جنازه ای داشتم جایم مشخص است. من هم می گفتم پس بهشت فاطمه می آیم و با تو صحبت می کنم. می گفت محل دفنم را خانم حضرت زهرا (س) تعیین می کند. من الان چند سال است که برای زیارت شهدای گمنام شهرمان می روم. نزدیک مزار شهدای گمنام پاهایم سست و اشکم سرازیر می شود. آقا رحیم می گفت وقتی من شهید شدم تو با من تنها می شوی، سرم را دست می کشی و پیشانی ام را می بوسی. گفتم شاید سر نداشته باشی. گفت آن وقت پیش امام حسین(ع) شرمنده نیستم. گفت اگر دست نداشته باشم پیش حضرت عباس(ع) شرمنده نیستم. گفتم شاید جنازه نداشته باشی. گفت پیش علی اکبر(ع) شرمنده نیستم و آن موقع پیش مادرم فاطمه زهرا(س) هستم و تنها آرزو و دعایم این است که دشمن یک وجب از خاک ایران را اشغال نکند. وقتی شهید شدم، دعا کنید برنگردم.
حرفتان به نااهلانی که به خانواده مدافعان حرم زخم زبان می زنند، چیست؟
متأسفانه از این حرف ها زیاد است. مثلاً می گویند شهید کابلی و پسرش برای پول به سوریه رفتند. حرف های این دسته از مردم زجرآور است. 30 سال جبهه و جنگ و مأموریت و دوری از شهید برایم سختی نداشت، اما حرف های مردم اذیتم می کند. به همه می گویم اگر میلیاردها بدهند ارزش از دست دادن عزیز آدم را ندارد. اگر راست می گویید و از پول خبری هست خودتان بروید. همسرم به تهیدستان کمک می کرد. ولی هیچ وقت حتی برای من که سال ها با او زندگی کردم از کارهای خیرش تعریف نمی کرد. از همرزمانش شنیدم که حاج رحیم پول بین تهیدستان سوریه تقسیم می کرد. پول بازنشستگی اش را برای فقرای سوریه اختصاص می داد. ما زندگی ساده ای داریم. دیگران آمدند و دیدند که شهید برای مادیات ارزش قائل نبود. شهید کابلی می گفت دنیا ارزش ندارد چقدر می خواهیم در دنیا عمر کنیم که دغدغه داشته باشیم. از زمان مجردی اش خمس می داد. سال های اول زندگی مان به ما خمس تعلق نمی گرفت اما باز خمس می داد. می گفت مالم برکت پیدا می کند. حتی وسایل فریزر و برنج را خمس حساب می کرد. بارها می گفت برایم دعا کن. می گفتم قسمتت شهادت می شود. از اینکه خدا مرد صالح و دو بچه سالم به من داد خدا را شکر می کنم. بار آخر گفت دعا کن من شهید شوم گفتم آقا همه چیز را برای خودت می خواهی؟ گفت اولین کسی که شفاعت می کنم شمایید.
همسرتان دغدغه اجتماعی خاصی داشت؟
روی حجاب خیلی حساس بود. بارها می شد چادر هدیه می گرفت، به دیگران می داد. یک نفر بدون چادر به خانه ما نیامد حتی افراد بدحجاب، با حجاب وارد خانه ما می شوند. شهید کابلی می گفت خدا برای زن ارزش قائل است. گران ترین بها زن است، از طلا قیمت او بالاتر است. خانم ها باید خودشان را در نظاره نامحرم نگذارند. از روزی که آقا رحیم شهید شد چند نفر چادری شدند اینطور خون شهدا پایمال نمی شود. چه خوب است برای شادی شهدا خانم ها حجابشان را کامل کنند. از مادران خواهش می کنم از کودکی به تربیت فرزندان اهمیت و راه درست را به فرزندان آموزش دهند. درد دلم با بانوی مقاومت این است تا به شهدای مدافع حرم که در بیابان های سوریه غریب و تنها افتادند سر بزنند. از بی بی می خواهم به امام حسین(ع) بگوید به رحیم من سر بزند.
منبع: روزنامه جوان
