شهید مهدی نوروزی از مدافعان حریم اهل بیت بود که در بیستم دی ماه 1393 در سامرای عراق به شهادت رسید، اما شهرت آقا مهدی به قبل از شهادتش برمی گردد. به زمانی که حضور پررنگی در فرونشاندن فتنه سال 88 داشت و ضد انقلاب عکس او را در فضای مجازی با نام «حسین منیف اشمر» منتشر کرده بودند تا این شهید بزرگوار را از اتباع لبنانی دخیل در فرونشاندن فتنه معرفی کنند. حالا که دو سالی از شهادت آقا مهدی می گذرد، مؤسسه روایت فتح به قلم منصوره قنادیان کتاب «پس از غروب» را با روایتگری مریم عظیمی همسر شهید منتشر کرده است که با هم مروری به داشته های این کتاب می اندازیم.
«آخر شب ها که پسرکش را می خواباند، برق ها را خاموش می کند و می رود که بخوابد. گوشی قدیمی اش را روشن می کند، چشمانش را به صفحه تلفن همراه می دوزد و منتظر صدای پیامی می ماند. شاید که مهدی پیامی داده و او ندیده باشد.»
متن کتاب دیدار پس از غروب، با همین جملات آغاز می شود. جملاتی که به خوبی وصف حال مریم عظیمی همسر شهید مهدی نوروزی را بیان می سازد. نوروزی خود راوی این کتاب است و با زبان او از زندگی خوش و عاشقانه این زوج جوان آشنا می شویم. زندگی که سر و تهش کمی بیش از دو سال طول نکشید. اما در همین فرصت کم، مریم خانم به خوبی روحیات یک شهید مدافع حرم را برایمان بازگو می کند.
در ابتدای کتاب «دیدار پس از غروب» مختصری با زندگی همسر شهید آشنا می شویم. دختر ته تغاری یک خانواده مذهبی که از نوجوانی حجاب چادر را انتخاب و به محیط مسجد رفت و آمد می کند. اما اتفاقی چون فوت برادرش مهدی، زندگی این خانواده را تحت تأثیر قرار می دهد. مریم به درون خویش فرو می رود و به ناگاه در اولین سفر کربلایش، در حرم حضرت عباس(ع) دعا می کند همسری برایش قسمت شود که دائم او را به کربلا ببرد. کمی بعد با آمدن خواهر مهدی نوروزی به خواستگاری اش، دعای او مستجاب می شود.
(مهدی) همیشه می گفت: «تنها جایی که دوری ات را می توانم تحمل کنم، سفر کربلاست. اگر دیدی یک روز نیستم، بدان که رفته ام کربلا.»
وصلت مریم عظیمی و مهدی نوروزی در 28 خرداد سال 91 رخ می دهد. مهدی اصالتاً اهل کرمانشاه است، اما به دلایل شغلی چند سالی می شود که در تهران ساکن است و عروس خانم هم که زاده و بزرگ شده کرج است. این دو آن چنان زندگی عاشقانه ای را با هم آغاز می کنند که برای یک لحظه هم طاقت دوری یکدیگر را ندارند. در واقع سراسر کتاب «دیدار پس از غروب» مملو از روایت هایی از دلدادگی این عروس و داماد تازه به حجله بخت رفته است که گویی عشقی الهی آنها را به هم پیوند داده است.
«یک روز که نرفته بودم تهران، آقا مهدی زنگ زد و گفت: خیلی دلم برایت تنگ شده. گفتم: منم همین طور، می تونی بیای ببینمت؟ خوابیدم. صدای زنگ در را شنیدم. حوصله نداشتم. پتو را کشیدم روی سرم. دیدم صدایی نیامد. بی خیال شدم. یکهو آقا مهدی در اتاق را باز کرد و آمد پیشم. چه لحظه خوبی بود. از خوشحالی جیغ کوتاهی کشیدم. این طور دیدن ها بیشتر بهم می چسبید.»
اما هنر مردان خدا دل کندن از تعلقات است. هنر همسران و همراهانشان هم همین طور. مریم عظیمی و مهدی نوروزی با وجود همه عشق و تعلقاتی که به یکدیگر داشتند، عاقبت در مسیر دفاع از حریم اهل بیت(ع) پا روی همه این تعلقات می گذارند. آن هم در حالی که پسرشان محمد هادی تازه متولد شده بود.
«یک لباس رزم پوشیده بود که چقدر بهش می آمد. مرا در آغوش گرفت. سرم را روی شانه هایش گذاشت و محکم فشارش داد. می گفت: «خانم خوشگلم دلم برایت یک ذره شده بود» محمد هادی توی اتاق خواب بود. بوی پدرش را که فهمید، بیدار شد...»
آقا مهدی نوروزی پا روی تمام تعلقات می گذارد و راهی عراق می شود. نهایتاً بیستم دی ماه 1393 در سامرا به شهادت می رسد. زندگی کوتاه او با همسرش مریم عظیمی، در اینجا به ظاهر تمام می شود. اما این زندگی عاشقانه متصل می شود به تمام زندگی های عاشقانه ای که در مسیر اعتلای اهداف والای نظام اسلامی داستانی کوتاه یافته اند. روایت کتاب «دیدار پس از غروب» کمی بعد از شهادت آقا مهدی و دیدار همسرش با مقام معظم رهبری تمام می شود. آقا مهدی نوروزی رفت تا ما بمانیم.
«بعد از چهلم آقا مهدی برگشتم تهران. باید خانه را تحویل می دادم. اما این بار تنها. وارد خانه که شدم بغضم ترکید. گوشه گوشه خانه یا بوی مهدی بود یا صدای مهدی بود یا یک نشانه ای دیگر از او. بلند بلند گریه می کردم...»
منبع: روزنامه جوان
«آخر شب ها که پسرکش را می خواباند، برق ها را خاموش می کند و می رود که بخوابد. گوشی قدیمی اش را روشن می کند، چشمانش را به صفحه تلفن همراه می دوزد و منتظر صدای پیامی می ماند. شاید که مهدی پیامی داده و او ندیده باشد.»
متن کتاب دیدار پس از غروب، با همین جملات آغاز می شود. جملاتی که به خوبی وصف حال مریم عظیمی همسر شهید مهدی نوروزی را بیان می سازد. نوروزی خود راوی این کتاب است و با زبان او از زندگی خوش و عاشقانه این زوج جوان آشنا می شویم. زندگی که سر و تهش کمی بیش از دو سال طول نکشید. اما در همین فرصت کم، مریم خانم به خوبی روحیات یک شهید مدافع حرم را برایمان بازگو می کند.
در ابتدای کتاب «دیدار پس از غروب» مختصری با زندگی همسر شهید آشنا می شویم. دختر ته تغاری یک خانواده مذهبی که از نوجوانی حجاب چادر را انتخاب و به محیط مسجد رفت و آمد می کند. اما اتفاقی چون فوت برادرش مهدی، زندگی این خانواده را تحت تأثیر قرار می دهد. مریم به درون خویش فرو می رود و به ناگاه در اولین سفر کربلایش، در حرم حضرت عباس(ع) دعا می کند همسری برایش قسمت شود که دائم او را به کربلا ببرد. کمی بعد با آمدن خواهر مهدی نوروزی به خواستگاری اش، دعای او مستجاب می شود.
(مهدی) همیشه می گفت: «تنها جایی که دوری ات را می توانم تحمل کنم، سفر کربلاست. اگر دیدی یک روز نیستم، بدان که رفته ام کربلا.»
وصلت مریم عظیمی و مهدی نوروزی در 28 خرداد سال 91 رخ می دهد. مهدی اصالتاً اهل کرمانشاه است، اما به دلایل شغلی چند سالی می شود که در تهران ساکن است و عروس خانم هم که زاده و بزرگ شده کرج است. این دو آن چنان زندگی عاشقانه ای را با هم آغاز می کنند که برای یک لحظه هم طاقت دوری یکدیگر را ندارند. در واقع سراسر کتاب «دیدار پس از غروب» مملو از روایت هایی از دلدادگی این عروس و داماد تازه به حجله بخت رفته است که گویی عشقی الهی آنها را به هم پیوند داده است.
«یک روز که نرفته بودم تهران، آقا مهدی زنگ زد و گفت: خیلی دلم برایت تنگ شده. گفتم: منم همین طور، می تونی بیای ببینمت؟ خوابیدم. صدای زنگ در را شنیدم. حوصله نداشتم. پتو را کشیدم روی سرم. دیدم صدایی نیامد. بی خیال شدم. یکهو آقا مهدی در اتاق را باز کرد و آمد پیشم. چه لحظه خوبی بود. از خوشحالی جیغ کوتاهی کشیدم. این طور دیدن ها بیشتر بهم می چسبید.»
اما هنر مردان خدا دل کندن از تعلقات است. هنر همسران و همراهانشان هم همین طور. مریم عظیمی و مهدی نوروزی با وجود همه عشق و تعلقاتی که به یکدیگر داشتند، عاقبت در مسیر دفاع از حریم اهل بیت(ع) پا روی همه این تعلقات می گذارند. آن هم در حالی که پسرشان محمد هادی تازه متولد شده بود.
«یک لباس رزم پوشیده بود که چقدر بهش می آمد. مرا در آغوش گرفت. سرم را روی شانه هایش گذاشت و محکم فشارش داد. می گفت: «خانم خوشگلم دلم برایت یک ذره شده بود» محمد هادی توی اتاق خواب بود. بوی پدرش را که فهمید، بیدار شد...»
آقا مهدی نوروزی پا روی تمام تعلقات می گذارد و راهی عراق می شود. نهایتاً بیستم دی ماه 1393 در سامرا به شهادت می رسد. زندگی کوتاه او با همسرش مریم عظیمی، در اینجا به ظاهر تمام می شود. اما این زندگی عاشقانه متصل می شود به تمام زندگی های عاشقانه ای که در مسیر اعتلای اهداف والای نظام اسلامی داستانی کوتاه یافته اند. روایت کتاب «دیدار پس از غروب» کمی بعد از شهادت آقا مهدی و دیدار همسرش با مقام معظم رهبری تمام می شود. آقا مهدی نوروزی رفت تا ما بمانیم.
«بعد از چهلم آقا مهدی برگشتم تهران. باید خانه را تحویل می دادم. اما این بار تنها. وارد خانه که شدم بغضم ترکید. گوشه گوشه خانه یا بوی مهدی بود یا صدای مهدی بود یا یک نشانه ای دیگر از او. بلند بلند گریه می کردم...»
منبع: روزنامه جوان
