رایحه خوش پیکر شهید لبنانی همرزمانش را متحیر کرد

حریم حرم: «ابو علی عزیز» نام جهادی رزمنده شهید مدافع حرم حزب الله لبنان، «حسین علی مکه» بود. «عزیز الزهرا» نیز لقبی بود که بعد از شهادتش به او دادند چرا که شهادتش با شب‌های فاطمیه و ایام شهادت حضرت زهرا (س) همزمان بود.

«ابو علی» روحی پر شور و حرارت داشت و در هر شرایطی آماده خدمت بود. او رزمنده‌ای شجاع در ماموریت‌های نظامی و فردی محبوب نزد دوستان و نزدیکانش بود و تعهد زیادی به انجام وظیفه و تکالیف دیدنی‌اش داشت.

ادای نماز در مسجد از جمله اموری بود که همواره به آن اهتمام می ورزید و بسیار بر خواندن زیارت عاشورا و دعای عهد مداومت می‌ورزید. «حسین» در سال 2008 میلادی در همان سال اول ورودش به دانشگاه به طور رسمی به جنبش مقاومت لبنان پیوست و یک سال بعد در سال 2009 میلادی وصیت نامه اش را نوشت؛ همان وصیت نامه ای که بعد از شهادتش قلب های بسیاری را لرزاند.

«حسین» در وصیت نامه اش بعد از درود به برادران مجاهدش، آنان را به یاری خداوند وعده داده و بیان کرده که بی تردید خداوند آنها را یاری خواهد کرد و همگی آنها از سربازان بقیة الله (عج) بر روی زمین خواهند بود. او در وصیتش بیش از هر چیز بر یاری امام زمان (عج) تاکید کرده و نوشته حضرت مهدی (عج) همواره با ماست؛ در هر نماز و مجلس و هر مکانی. اودر وصیت خود آورده: «ما به امام زمانمان می گوییم که یاوران و مجاهدانش در زمین هستیم و به عشق اهل بیت پیامبر (ص) جهاد می‌کنیم.»

این شهید مقاومت حزب الله همچنین در وصیتش اطمینان داده که که اسرائیلی‌ها برای مدت طولانی بر روی این زمین باقی نخواهند ماند.

رایحه خوش پیکر شهید

شهید «ابو علی عزیز» تنها چهار ماه به فارغ التحصیلی‌اش در دانشگاه مانده بود اما پیش از آن در مکتب شهادت فارغ التحصیل شد و مدرک شهادتش را در دست گرفت. حسین 23 ساله متولد 1396/6/21 بود و در تاریخ 1393/1/7 در تپه‌های «النعیمات» در منطقه قصیر سوریه به شهادت رسید.

بعد از شهادت «حسین» در حالی که دوستانش برای بیرون کشیدن پیکر وی از زیر صخره‌ها تلاش می‌کردند رائحه خوش گل و مشک آن ها را متحیر کرد؛ رائحه ای که از پیکر پاک این شهید برخواسته بود. این رائحه خوش به حدی بود که راننده آمبولانسی که پیکر شهید را حمل می‌کرد پرسیده بود: «آیا کسی عطر به خود زده است؟» و دوستان شهید پاسخ داده بودند که: «این رائحه خوش از پیکر شهید است.»

در زمینی که شهید بر روی آن به شهادت رسید هیچگاه گیاهی نروییده بود اما گویی شهید بر روی زمینی پر از گل‌های خوش بو به شهادت رسیده بود. این رائحه خوش تا چند روز بعد از شهادت «عزیز الزهرا» از پیکر مطهرش به مشام می‌رسید.

چه رائحه خوشی بود این عطر بهشتی که حتی تشییع کنندگان شهید آن را استشمام کرده بودند. خاکی که تن پاک شهید را در آغوش گرفت نیز معطر به این رائحه خوش بود و تشییع کنندگان و زائران شهید را با بهترین عطر استقبال‌ می‌کرد و دیگران را از برکت وجود ملکوتیان بهره مند می‌ساخت.

چله ی ناتمام دعای عهد

«فاطمه»، همسر شهید، از شور و حال عجیب او می‌گوید: «هر بار که «حسین» قصد می‌کرد دعای عهد را به مدت 40 صبح متوالی بخواند، تا 39امین روز می‌خواند اما در روز آخر فراموش می کرد تا 40 امین بار را بخواند و این مسئله او را بسیار ناراحت می‌کرد.»

«فاطمه» تصمیم می‌گیرد از ناراحتی «حسین» در اینباره بکاهد و به همسرش می‌گوید: «امام زمان (عج) شما را بسیار دوست دارد.» «حسین» با تعجب می‌پرسد: «چگونه؟»

«فاطمه» در پاسخ می‌گوید: «اگر دعای عهد را برای بار 40 ام بخوانی آن وقت است که با خود می‌گویی که خب! نیت 40 روزه ام تمام شد. اما زمانی که خواندن دعا در آخرین روز یادت می‌رود آن موقع است که دوباره شروع می‌کنی به خواندن این دعا یعنی 40 بار دیگر خواندن دعا را از سر می‌گیری. اینگونه است که مورد لطف امام قرار گرفته ای و ارتباطت با حضرت مهدی (عج) همواره جاری خواهد بود.» شهید ابو علی با این رازی که همسرش برایش بیان کرد بسیار خوشحال شد. اما برای آخرین بار که «حسین» دعای عهدش را بدون وقفه تا چهل روز تمام خواند چند روز بعد به شهادت رسید.

شاید حضرت زهرا (س) او را در آغوش گرفته است

درباره عشق «حسین» به اهل بیت (ع)، مادر، همسر و جهاد در راه خدا سخن بسیار است اما غیر از تمام این موارد شهید عاشقانه راز و نیاز با خدا در مسجد را دوست می‌داشت. او نمازش را فقط در مسجد می‌خواند و برای این امر اهمیت زیادی قائل بود. «حسین» هر روزه با پای پیاده به مسجد می رفت و هیچ مشغله‌ای او را از نماز خواندن در مسجد باز نمی‌داشت.

«فاطمه» همسر شهید بعد از شهادت «حسین» بعد از آنکه وسایل و کوله پشتی او به همراه لباس‌های نظامی اش را برای خانواده آوردند نتوانست گریه کند؛ او محکم لباس‌های «حسین» را به خود می‌فشرد و به خونی که بر روی آن به جا مانده بود نگاه می‌کرد و آن را می‌بویید در حالی که زیر لب می‌گفت: شاید حضرت زهرا (س) او را در آغوش گرفته باشد.