یک نکته‌ی اخلاقی از شهید حججی

وارد محیط کار که می‌شوم، خنده و شوخی تعطیل تا کارم تمام شود. بیشتر دوستان با این اخلاقم آشنا هستند. محسن هم یک هفته از ورودش به لشکر نگذشته بود که اخلاقم دستش آمد. مدت سه سال از بسم‌الله صبح تا صلات ظهر کنار هم بودیم. توپچی تانک من بود. چند روز اول که رخت نظام پوشیده بود، شوق زیادی برای یادگرفتن داشت. همه‌اش منتظر فرصت کوچکی بود تا یک چیز تازه یاد بگیرد. من هم از این اخلاق محسن سوءاستفاده کردم:
- محسن! من به تو جنگ‌افزارهای تانک رو یاد می‌دم، بعدش تو باید یه نکته‌ی اخلاقی به ما یاد بدی.
دست روی ابرویش گذاشت و سرش را پایین آورد و گفت:
- چشم حجی جون.
روز اول وقتی من حرف می‌زدم،‌ محسن پلک هم نمی‌زد. سر ظهر موقع استراحت به محسن گفتم:
- حالا نوبت توست.
عادت داشت اول صحبت می‌گفت: «بسم رب الشهداء و الصدیقین» و بعد گفت:
- آقا غیبت نکنیم!
- خب!
- همین دیگه! بلند شید بریم.
روز بعد یکی از قطعات را باز کردم. چشمانش را بستم و گفتم حالا سرجایشان بگذار. یک قطعه اضافه لابه‌لایش جا دادم. نتوانست درست جا بزند. گفتم:
- حواست رو جمع کن. درس رو اون‌طور که باید یاد نگرفتی.
معلوم بود چقدر تحت‌فشار است تا مطلب را یاد بگیرد و پس بدهد.
گفتم:
- بریم سر آموزش.
- حجی حالا نوبت منه که از شما بپرسم.
- تو که دیروز چیزی نگفتی.
- گفتم حجی!
- من که یادم نمیاد.
- گفتم غیبت نکنیم، نکردید؟
سرم را پایین انداختم، خجالت کشیدم. آهسته گفتم:
- خیلی، خیلی غیبت کردم.
- حجی دیدید درس من سخت‌تر از درس شماست. کنترل زبون خیلی سخت‌تر از اونیه که فکرش رو بکنید.

بریده‌ای از کتاب «محسن ما»؛ خاطراتی از فدایی حضرت زینب سلام الله علیها، شهید محسن حججی به روایت همرزمان (صفحات ۶۳ و ۶۴)
نویسنده: کبری خدابخش دهقی
انتشارات دارخوین