یکی از اولین کارهایی که تروریستها در سوریه میخواستند انجام دهند از بین بردن اماکن مقدس اسلامی و شیعی دمشق و سوریه بود. به همین دلیل طرح مقابله با آن به اسم «دفاع از حرم» معروف شد. تا سال 2013 همچنان شاهد بودیم که اطراف حرم حضرت زینب(س) مورد حملات خمپارهای مسلحینی که حومهی دمشق را در تصرف داشتند قرار میگیرد. طرحهای مختلفی را تروریستها و طراحان امنیتی آنها داشتند که هم حرم حضرت زینب(ص) هم حرمهای حضرت رقیه(س) و حضرت سکینه(س) را تخریب کنند.
علاوه بر این سرویسهای امنیتی خارجی هم، که دستی در تحولات سوریه داشتند، بیعلاقه نبودند همان اتفاقی که زمانی برای حرم عسگری در سامرای عراق افتاد و اختلاف شیعه و سنی را تشدید کرد در سوریه هم واقع شود و اوضاع را بیشتر دچار آشفتگی کند. در مقابل، تدابیری اندیشیده شد و بهسرعت برای حفاظت از این مناطق مربعات امنیتی شکل گرفت. جمهوری اسلامی و حزبالله لبنان، با هماهنگی کامل دولت سوریه، در این کار همکاری داشتند. بهاینترتیب، با ایجاد تدابیر دفاعی، علیرغم اینکه گاهی حملات تروریستی ادامه پیدا کرد و به اماکن مقدس آسیبهایی وارد شد، ولی نتوانستند به اهداف خباثت آمیز خود برسند. درعینحال به بمبگذاری در مناطق دیگر سوریه ادامه دادند و هر جا توانستند بمب گذاشتند و منفجر کردند و ویرانی به بار آوردند و مقبرههای بزرگان اسلام و اماکن تاریخی را از بین بردند.
دفاع از حرم اهلبیت، علیهالسلام، یک امر دینی و اعتقادی است که ایرانی و عراقی و لبنانی و افغانستانی و پاکستانی و بحرینی و یمنی و هندی نمیشناسد. جوانان پرشور زیادی از عراق تا افغانستان و لبنان و کشورهای حوزهی خلیجفارس میخواستند در این زمینه وارد عمل شوند. خون این جوانان به جوش آمده بود و دوست داشتند کاری انجام دهند. زمانی، داخل سوریه و عراق، عدهای از این افراد میخواستند دولتها تسهیلاتی فراهم کنند تا اینها بتوانند برای دفاع از حرم اقدام کنند. به همین علت در سوریه طرحی تهیه شد که این افراد بتوانند با هویت مشخص و سازماندهیشده بیایند و به حفاظت و صیانت از اماکن کمک کنند. بهاینترتیب عدهای وارد عمل شدند. کمکم مشخص شد این مدافعان نمیتوانند نسبت به صحنههای دیگر جنگ در سوریه بیتفاوت باشند و فقط از حرم دفاع کنند. لازم بود جاهای دیگر هم در کنار نیروهای سوری حاضر شوند و کمک کنند. بر این اساس گردانهای رزمی آنان شکل گرفت. داوطلب و مردمی بودن ویژگی بارز این نیروها بود؛ یعنی حکومتی و دولتی نبودند. افرادی که از داخل ایران یا کشورهای دیگر به آنها میپیوستند برای ادای تکلیف شرعی این کار را میکردند. من خیلی از این عاشقان اهلبیت(ع) را در سفر به سوریه میدیدم که از ایران، افغانستان، و عراق نذر کرده بودند که مثلاً صد روز، فی سبیل الله، برای دفاع از حرم کار کنند و اگر خدا خواست، توفیق شهادت داشته باشند.
بریدهای از کتاب «صبحِ شام»؛ روایتی از بحران سوریه، خاطرات دکتر حسین امیرعبداللهیان (صفحه 172 تا 174)
تدوین: محمدمحسن مصحفی
انتشارات: سوره مهر
