حریم حرم - محمد مرشد: طی 24 ساعت گذشته، دو حمله تروریستی در دو نقطه از جهان اتفاق افتاد؛ روز دوشنبه 12 آبان، در حمله تروریستهای مسلح به دانشگاه کابل، بیش از 40 دانشجو شهید و یا زخمی شدند. این حمله تروریستی درست زمانی اتفاق افتاد که قرار بود نمایشگاه کتاب مشترک ایران و افغانستان در این دانشگاه افتتاح شود. این حادثه تروریستی آنقدر دردناک بود و جامعه افغانستان را عزادار و پریشان کرده بود که رئیس جمهور افغانستان، روز سهشنبه را عزای عمومی و «ماتم ملی» اعلام کرد و گروههای تروریستی را به گرفتن انتقام خون دانشجویان تهدید کرد. چند ساعت پس از این اتفاق، یک حادثه تروریستی دیگر در وین پایتخت اتریش اتفاق افتاد. رسانههای بین المللی بیشترین آمار کشته شدگان در این حادثه را 3 نفر اعلام کردهاند.
اهل فن و آنهایی که با ارزشهای خبری آشنا هستند، با مفهوم «مجاورت» و یا «کثرت» آشنا هستند. طبق اصول حرفهای خبرنگاری، نزدیکی یک اتفاق، چه به لحاظ جغرافیایی و چه به لحاظ معنوی به عنوان یکی از ارزشهای خبری به شمار میرود. همچنین میزان آمار و ارقام یک رویداد یا اتفاق، بر بالا بردن ارزش خبری آن رویداد اثر مستقیم دارد. حال در بین دو حادثه تروریستی کابل و وین، کدام یک از لحاظ «نزدیک بودن» و یا «کثرت» دارای ارزش خبری بالاتری هستند؟
شما، خود به عنوان یک مخاطب قضاوت کنید؛ نحوه پرداختن رسانههای رسمی کشور به خصوص رسانه ملی به این دو اتفاق چگونه بوده است؟ کدام اتفاق در رسانههای رسمی و غیر رسمی ضریب بیشتری گرفتهاند؟ اصلا چند درصد مردم ایران از به خاک و خون کشیده شدن دانشجویان مسلمان کشور همسایه خبر دار شدهاند و در جریان جزئیات این واقعه تلخ قرار گرفته اند؟ متاسفانه جواب این سوالات واضح و روشن است. اگر تا پیش از این به جریان رسانهای غربگرا کنایه میزدیم که مگر خون قربانیان حملات تروریستی در غرب رنگینتر از مردم مسلمان اطراف خودمان است که اینگونه برخورد دوگانه با وقایع مشابه دارید؛ اکنون باید این سوال را از رسانههای رسمی و خبرگزاریهای وابسته به نهادهای انقلابی بپرسیم.
شهادت دانشجویان کابل در کلاس درس
علت چیست؟ غفلت، بیتوجهی یا کارنابلدی؟ همین احیانا غفلت و بیجهی و کارنابلدی است که جامعه برادران و خواهران مهاجر افغان را کمی دلگیر کرده است. آنها میگویند ما ساکن ایران هستیم و ایران وطن دوم ماست؛ اما چه اتفاقی و با چه ابعادی در وطن نخست ما یعنی افغانستان باید رخ دهد تا در بین خبرهای صدا و سیما ایران راه پیدا کند. آنها گله دارند از اینکه چرا اتفاقات و وقایع افغانستان به درستی در رسانههای ایران انعکاس نمییابند تا مردم ایران از رنج و محنت مردم همسایه خود باخبر شوند. مهاجرین عزیز افغان میگویند اگر مردم ایران از اتفاقات تلخ هر روزه افغانستان باخبر شوند، درک درستی از نا امنی در افغانستان خواهند داشت و متوجه میشوند چرا چندین سال است به ایران مهاجرت کردهایم.
این روزها که در هفته وحدت به سر میبریم فرصت خوبی برای ذکر این تذکرات است؛ وحدت بین جامعه و امت اسلام با شعار حاصل نمیشود. لازمهاش نزدیکی هرچه بیشتر دلهاست. در روزهای سخت و تلخ، اگر ما کنار برادران و خوهران مسلمان افغان نباشیم و برایشان دل نسوزانیم، چه کسی دل خواهد سوزاند. اگر ابعاد یک حادثه خونین در کابل را نتوان در رسانههای رسمی داخل ایران دنبال کرد، به کجا باید رجوع کرد؟ لاجرم بیبیسی...
از این دردهای انباشته شده بگذریم. صلاح امت و ملت، رسم همسایگی، درد مشترک و رنج و محنت جامعه افغان به کنار؛ کاش صاحب منصبان رسانهای کشورمان کمی اصول حرفهای کار رسانهای را رعایت میکردند. توقع ما حداقلی است؛ آقایان! ارزشهای خبری را یک مرور کنید و در اطلاع رسانی به آنها پایبند باشید.
